Lokmân Sûresi

Terzibaba'nın "Lokmân Sûresi" adlı eseri, Necdet Ardıç İrfan Sofrası Tasavvuf Serisi'nin 232. kitabı olup, Lokmân Sûresi'nin işârî, te'vil ve tefekkür boyutlarını ele alır¹. Sûre, Mekke döneminde inmiş olup 34 ayetten oluşur; ancak bazı ayetlerin Medine döneminde indiğine dair rivayetler de bulunmaktadır¹. Eser, sûrenin temel niteliklerini, yani Kur'ân'ın bir hidayet rehberi ve rahmet oluşunu vurgular. Ayrıca, iyi kimselerin özelliklerini, onlara verilecek mükafatları, inkarcıların tutumlarını ve Yüce Allah'ın varlığını, birliğini ve kudretini gösteren delilleri işler¹. Eserin merkezinde, sûreye adını veren Hz. Lokman'a verilen hikmet bulunur. Terzibaba, "Lokman-lokma'n senin manevi lokman'dır" ifadesiyle, sûrenin her bir ayetinin sâlik için manevi bir gıda, bir "lokma" olduğunu belirtir¹. Bu manevi lokmalar, sûrenin incelenmesiyle ortaya çıkan hikmetlerdir. Hz. Lokman'ın oğluna verdiği öğütler, Terzibaba'ya göre onun nübüvvetinden kaynaklanan bilgilerdir¹. Bu öğütler arasında şükür, ana-babaya itaat, salâta devam, güzel ahlâk ve sabır gibi konular yer alır¹. Eser, Lokman'ın yaşadığı dönemdeki tenzih düşüncesi içinde, Hakk'ı müşahede edip batınen ölümsüzlüğü anlamanın ve yaşamanın zorluğuna değinir; ancak Lokman'ın bu hallerin ilim lokmalarını aklen bulduğunu, fakat bunları yaşantısına çeviremediği için sadece kendi bünyesinde kaldığını ifade eder¹. Terzibaba, Cenâb-ı Hakk'ın Lokman dilinden kesin bilgiler verdiğini ve bu bilgilerin Lokman mertebesinden geldiğini vurgular¹. Eser, Lokman'ın tarihî şahsiyeti ve diğer bilgelik figürleriyle karşılaştırılması gibi konulara da değinir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Lokmân Sûresi — s. 1, 2, 3, 4, 7, 76, 78, 81, 83, 86, 87

Necdet Ardıç, tasavvuf dünyasında "Terzibaba" olarak bilinen, Uşşâkî tarikatına mensup önemli bir mürşiddir². Kendisi, tasavvufî irfanı çağdaş döneme aktaran ve geniş kitlelere ulaştıran bir müellif ve rehberdir². Eserlerinde "İrfan Sofrası Tasavvuf Serisi" başlığını kullanmış ve bu seride Kur'ân-ı Kerîm'in i'şari, te'vil ve tefekkür boyutlarını ele almıştır¹.

Necdet Ardıç'ın müellifliğini yaptığı veya riyasetinde yazılan eserler arasında İrfan Mektebi (Hakk Yolu), Fusûsu'l-Hikem şerhi², Necdet Divanı, Hacc Divanı, Lübb'ül Lübb Özün Özü (Osmanlıca'dan çeviri) ve Salât- Namaz ve Ezan-ı Muhammedi'de Bazı Hakikatler gibi çalışmalar bulunmaktadır¹. Ayrıca, Abdürrezzak Tek ve Terzi Oğlu Cem Cemâlî gibi müellifler de onun riyasetindeki tasavvuf serisi içinde Sâd, Câsiye, Vâkı'a, Mü'minûn ve Zümer sûreleri tefsirlerini kaleme almışlardır³. Necdet Ardıç, Tekirdağlı olup, 06.09.1996 Cuma tarihli bir kayıtta "El fakir NECDET ARDIÇ UŞŞAKİ - TEKİRDAĞ TERZİ BABA" şeklinde imzası bulunmaktadır¹. Kendisi "İz-T-B" rumuzunu kullanmıştır¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Lokmân Sûresi — s. 1, 55, 118, 123
3. 2.Vikipedi: Necdet Ardıç (Terzibaba)
4. 3.Vikipedi: Abdürrezzak Tek, Terzi Oğlu Cem Cemâlî

Hz. Lokman'a verilen hikmet, tasavvufî mânâda Allah'ın "el-Hakîm" isminin bir tezâhürü olarak kabul edilir. Lugatte "doğru hüküm, sağlam bilgi, fâidesiz şeylerden kaçınma" anlamına gelen hikmet, tasavvufta sâlikin bu ilâhî sıfata ayna olma mertebesidir². Lokman Sûresi'nin 12. ayeti, "Andolsun ki, Lokman'a hikmeti verdik" diyerek bu özel ihsanı vurgular¹. Bu hikmet, Cenâb-ı Hakk'ın doğrudan Zât'ından verilmiş olup, sıfat, esma veya ef'al yönleriyle değil, bizzat Zât'ından bir lütuftur¹.

Bakara Sûresi 269. ayetinde geçen "Kime dilerse hikmeti ona verir; şüphesiz kendisine hikmet verilene büyük bir hayır da verilmiştir" ifadesi, hikmetin "hayr-ı kesîr" yani çok büyük bir hayır olduğunu belirtir¹. Bu hayır, aynı zamanda ihsan ile de ilişkilidir ve ihsanın üç mertebesiyle bağlantılıdır¹. Hz. Lokman'a verilen hikmet, ilim, üstün kavrama yeteneği, isabetli söz ve davranış, ilim-amel uygunluğu ve din konusunda derin bilgi olarak açıklanır¹.

Bu hikmet, Lokman'ın kendi mertebesine özgüdür ve Muhammedî hikmetten farklıdır¹. Hikmet, kalbe gelen vasıtasız bir ilim, bir vâridâttır; ancak bunun için çalışmak ve Hakk'tan hibe talep etmek gerekir¹. Hikmetin başı Allah korkusudur; ancak bu korku cehennem ve azap korkusu gibi nefsî bir korku değil, nezaket ve letafet asalet korkusudur¹. Lokman Sûresi'nde (31/12-19) Lokman'ın oğluna iman, ibadet, ahlâk ve görgü kurallarına dair öğütleri aktarılması, bu hikmetin ahlâkî ve amelî yönünü de ortaya koyar¹. Hikmet bir sistem olup, hükümle birlikte faaliyete geçer ve tatbik edilebilir bir durum olması gerekir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Lokmân Sûresi — s. 4, 5, 20, 35, 67, 73, 76, 80, 108
3. 2.K1, s. 197

Necdet Ardıç'ın Lokmân Sûresi üzerine kaleme aldığı eser, müellifin kendi ifadesiyle "bir tefsir değil, değişik yönlerden tefekkür çalışmalarıdır"¹. Bu ifade, eserin klasik tefsir usul ve kaidelerine bağlı kalarak ayetlerin zahirî anlamlarını açıklama gayesi gütmediğini, aksine ayetlerin derinliklerindeki hikmet ve irfanî mânâları keşfetme çabasında olduğunu gösterir. Eserin temel amacı, Kur'an'ın mânâlarını "elif" örneğinde olduğu gibi, sadece lisânen değil, idrak ederek anlamaktır; zira "dört kitabın mânâsı bir elifte gizlenmiştir"¹.

Müellif, bu tefekkür sürecinde "felsefe" ile "hikmet" arasındaki ayrımı net bir şekilde ortaya koyar. Ona göre, "marifetullah" açısından mânâ vermek felsefe ile değil, İslâm'ın berrak hikmetleriyle mümkündür¹. Felsefe hikmeti "beşeridir ve hükümsüzdür," nefsin işidir; tasavvuf ise Hakk'ın işidir ve bu iki hikmetin karşılaştırılması mümkün değildir¹. Felsefe, İslâm'ın hakikatlerinin önüne perde çekmeye çalışan "beşeri düşünce kalıpları" olarak görülür¹. Bu bağlamda, eserin amacı, felsefî karmaşıklıklardan uzak durarak, Kur'an'ın sunduğu ilahî hikmetleri sade ve anlaşılır bir dille sunmaktır.

Ayrıca, eserde "hurufu mukattaa" gibi konuların "Allah ile rasûlü arasında şifre" olduğu ve bu şifrelerin bazı yönlerini arayıp anlamaya gayret edildiği belirtilir¹. Bu yaklaşım, eserin sadece zahirî bilgilere değil, aynı zamanda gaybî ve bâtınî hakikatlere de odaklandığını gösterir. Müellif, bu tür "ilmi istilalara" karşı koymanın, "Terzi" gibi her seviyeden vatandaşın vicdanî ve ruhani bir görevi olduğunu vurgular¹. Bu durum, eserin hitap ettiği kitlenin sadece akademik çevreler veya tefsir uzmanları ile sınırlı olmadığını, aksine tasavvufî idrak ve hikmet arayışında olan geniş bir okuyucu kitlesini hedeflediğini açıkça ortaya koymaktadır.

1. Kaynaklar
2. 1.Lokmân Sûresi — s. 2, 9, 11, 19, 23, 28, 36

'İslâm, Îmân, İhsân, Îkân' kavramları, Terzi Baba'nın eserlerinde ve tasavvufî geleneğin temel metinlerinde önemli bir yer tutar. Bu kavramlar, özellikle Cibrîl Hadîsi'nin şerhi bağlamında ele alınır ve sâlikin mânevî gelişimindeki aşamaları temsil eder².

İhsân, bu kavramlar arasında merkezi bir öneme sahiptir. Cibrîl Hadîsi'nde "Allah'ı sanki gözlerinle görüyormuşsun gibi Allah'a ibadet etmendir. Sen O'nu (şimdilik) görmesen de O seni görüyor" şeklinde tanımlanan ihsân, sâlikin her anını Hak ile ilişkilendirme idrâkidir²¹. Bu bilinç, tasavvuftaki murâkabe kavramının da temelini oluşturur; zira murâkabe, sâlikin kalbini Hak'ın gözetimi altında tutmasıdır¹.

Allah'ı bilme ve müşâhede etme konusunda aşılması gereken üç önemli merhale bulunmaktadır². Bu merhaleler, tasavvuftaki yakîn kademeleriyle örtüşür:

1. İlme'l-Yakîn: Allah'ın var olduğunu bilmek, bilgi seviyesindeki kesin bilgidir. Bu, sözle, mantıkla, kitapla elde edilen bilgidir²¹.
2. Ayne'l-Yakîn: Allah'ın nasıl bir varlık olduğunu daha geniş şekilde anlayarak iman etmek, müşâhede ile bilme seviyesidir²¹.
3. Hakk'el-Yakîn: Allah'ı müşâhede etmeye yolun açılışını bilmektir. Bu, "şâhit olma" olgusuna yol açar ve "eşhedü" kelimesiyle anlamını bulur². Bu mertebe, yakînin en üst kademesi olup, bizzat yaşayarak tahkik etme halidir¹.

Bu bağlamda Îkân kavramı, yakîn mertebelerinin en üstü olan hakk'el-yakîn ile ilişkilendirilebilir; zira îkân, kesin bilgi ve tam bir kanaat halini ifade eder. İslâm ve Îmân ise, sülûkun başlangıç ve orta seviyelerindeki bilgi ve tasdik mertebelerini temsil eder. Bu dört kavram, sâlikin mânevî yolculuğunda adım adım ilerleyerek Hakîkat-i İlâhiyye'ye ulaşma sürecini özetler².

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 371, 590
3. 2.Lokmân Sûresi — s. 39, 118, 124

Eserde "Elif, Lâm, Mîm" harfleri, Kur'ân-ı Kerîm'in bazı sûrelerinin başında bulunan ve "hurûf-u mukatta'a" olarak bilinen harfler grubuna dâhildir¹. Bu harfler, bugünkü bilgilerle tam olarak açıklanamayan, bâtınî sırları barındıran ifadelerdir²¹. Tasavvufî yorumda, bu harflerden her biri belirli ilahî mertebeleri ve hakikatleri temsil eder:

• Elif (ا): Ahadiyyet mertebesini, yani Allah'ın birliğini ve tekliğini ifade eder¹. Aynı zamanda "ülfet" kökünden gelerek tanışmak, kaynaşmak, sevmek gibi anlamlara da işaret eder¹. Elif harfi, ilahî hakikatin tenezzülâtının başlangıcı ve kemale erişerek aslına ulaşması sürecini de simgeler¹.
• Lâm (ل): Lâhut mertebesini, yani Ulûhiyyet âlemini ve bütün âlemleri temsil eder¹. Elif harfinin kıvrımı olarak da nitelendirilir, bu da onun Elif'in bir tecellisi olduğunu gösterir¹. Lâm ve Elif'in beraberliği, ilahî beraberliği ve mertebelerdeki zuhuru ifade eder¹.
• Mîm (م): Makam-ı Muhammediyye'yi ve Hakikat-i Muhammediyye'yi temsil eder¹. Mim harfi de Elif harfinin bir göz ve bir kuyruk yapılmış hâli olarak tanımlanır, bu da Ahadiyyet mertebesinin Ulûhiyyet mertebesi aracılığıyla Hakikat-i Muhammediyye'de tecelli ettiğini gösterir¹.

Bu üç harfin birleşimi olan "Elif, Lâm, Mîm", İnsân-ı Kâmil'in bir ismi olarak kabul edilir, zira bütün âlemler İnsân ismi altında yaratılmış ve İnsân-ı Kâmil bu âlemlerin aldığı isimdir¹. Ayrıca, bu harflerin âlemlerin şifresi ve koordinatları olduğu da belirtilmiştir¹. "Elif, Lâm, Mîm"in bâtınî olarak İnsân-ı Kâmil'i ifade ettiği, zâhiren ise âlemlerin koordinatları ve işaretleri olduğu vurgulanır¹. Bu harflerin, "kün" (ol) emriyle faaliyete geçerek hakikatlerin hemen zuhur etmesine vesile olduğu da ifade edilir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Lokmân Sûresi — s. 6, 7, 9, 11, 12, 13, 41
3. 2.Mukatta'a Harfleri

Hz. Lokman'ın oğluna verdiği öğütler, Kur'an'da Lokman Sûresi'nde (31/12-19) açıkça belirtilmiştir¹. Bu öğütlerin özü, iman, ibadet, ahlâk ve görgü kuralları çerçevesinde şekillenir. Hz. Lokman'a nübüvvetle hikmetten birini seçmesi teklif edildiğinde hikmeti tercih ettiği rivayet edilir ve bu da onun bir nebîden ziyade bir hakîm olduğu görüşünü güçlendirir¹. Öğütlerin içeriği, Allah'a şirk koşmaktan sakınma, anne babaya iyilik etme, namazı dosdoğru kılma, iyiliği emredip kötülükten sakındırma, musibetlere karşı sabırlı olma ve insanlara karşı kibirden uzak durma gibi temel İslâmî değerleri içerir. Bu öğütler, tasavvufî açıdan sâlikin nefsini muhasebeye çekmesi ve Hak'ın "el-Adl" isminin tecellisi olan mîzâna uygun bir yaşam sürmesi için bir rehber niteliğindedir². Hz. Lokman'ın hikmeti, kalp gözünün idrak etme gücü olan basîretin bir tezahürüdür (Basîret). Bu öğütler, aynı zamanda Hz. Peygamber'in ahlâkıyla ahlâklanarak mânevî ehl-i beyt olma yolunda önemli bir adımdır². Öğütlerin özü, kişinin hem Allah ile olan ilişkisini hem de insanlarla olan ilişkisini düzenleyen, dengeli ve hikmetli bir hayat sürmesini sağlamaktır.

1. Kaynaklar
2. 1.Lokmân Sûresi — s. 77, 80
3. 2.K1, s. 45, 101