Sohbet Arası Sohbetler CD 10 (2002)

"Sohbet Arası Sohbetler CD 10", Necdet Ardıç'ın "İrfan Sofrası Tasavvuf Serisi" içinde yer alan ve "muhtelif sohbet arası sohbetler" başlığı altında toplanan bir çalışmadır¹. Bu sohbetler, mürşidin müridine yaptığı manevî yoldaşlık ve eğitim sürecinin bir parçası olarak değerlendirilir². Eserdeki konuşmalar, belirli bir konu akışı takip etmeden, çay molalarında veya sorulan sorular üzerine gelişen spontane diyaloglardır¹. Bu durum, tasavvuftaki sohbetin sadece sözlü bilgi aktarımı değil, aynı zamanda "kalpten kalbe feyiz aktarımı" olduğu anlayışıyla örtüşür².

Kitapta, Tevhid inancının derinlemesine ele alındığına dair örnekler bulunur; örneğin, "Kendi yaptı kendi sattı, kendi eyledi Pazar" ifadesiyle Allah'ın her şeyin faili olduğu vurgulanır¹. Ayrıca, "Fusus-ul Hikem" gibi tasavvufî eserlere atıflar yapılarak, İshak Fassı üzerinden konuların işlendiği görülür¹. Eser, tasavvufî eğitimde bilginin farklı mertebelerde aktarılmasının önemini belirtir; aynı mevzunun değişik zamanlarda ve değişik mertebelerde ele alınmasının, her sohbetin kendine ait bir özelliği olduğunu gösterdiği ifade edilir¹. Necdet Ardıç'ın bu sohbetleri, tasavvufî irfanı geniş kitlelere ulaştırma ve "dînî kimliği şekillendirici" bir etki yaratma amacını taşır².

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 10 — s. 1, 60, 132
3. 2.K1, s. 29

Necdet Ardıç, tasavvuf dünyasında "Terzibaba" ve "İz-Terzi Baba" mahlaslarıyla bilinir². Uşşâkî tarikatının önemli mürşidlerinden biri olarak, tasavvufî irfanı günümüz insanına aktarma misyonunu üstlenmiştir (Necdet Ardıç (Terzibaba) - Wiki). Eserleri ve sohbetleri, tasavvufun derinliklerini anlaşılır bir dille sunarak geniş bir okuyucu ve dinleyici kitlesine ulaşmasını sağlamıştır (Necdet Ardıç (Terzibaba) - Wiki).

Necdet Ardıç'ın başlıca eserleri arasında İrfan Mektebi (Hakk Yolu), Fusûsu'l-Hikem şerhi, Necdet Divanı ve Hacc Divanı yer almaktadır¹². Ayrıca Lübb'ül Lübb Özün Özü ve Tuhfetu'l Uşşâkiyye gibi Osmanlıca eserleri çevirerek tasavvuf literatürüne katkıda bulunmuştur². Salât- Namaz ve Ezan-ı Muhammedi'de Bazı Hakikatler adlı eseri İngilizce ve İspanyolca'ya, İslâm'da Mübarek Geceler, Bayramlar ve Hakikatleri adlı eseri ise Fransızca'ya çevrilmiştir².

Necdet Ardıç'ın riyasetinde, Abdürrezzak Tek ve Terzi Oğlu Cem Cemâlî gibi müellifler de tasavvuf serisi içinde tefsirler kaleme almışlardır (Abdürrezzak Tek - Wiki; Terzi Oğlu Cem Cemâlî - Wiki). Bu durum, onun etrafında bir ilim ve irfan ekolü oluşturduğunu göstermektedir. Kendisi Tekirdağ'da ikamet etmekte olup, sohbetlerini "İrfan Sofrası" başlığı altında sunmaktadır².

1. Kaynaklar
2. 1.Necdet Ardıç (Terzibaba) - Wiki
3. 2.Sohbet Arası Sohbetler CD 10 — s. 1, 2, 145, 146, 149

Kur'an-ı Kerim'in nüzul mertebeleri, ilâhî kelâmın farklı varlık mertebelerinde aldığı şekilleri ve beşeriyete ulaşma biçimini açıklar. Bu mertebeler, Cenâb-ı Hakk'ın Zât mertebesinden başlayarak, sırasıyla Sıfat, Esmâ ve Ef'âl mertebelerine tenezzül etmesiyle zuhura çıkar¹. Eğer Kur'an, ilk halk edildiği şekilde Zât mertebesi itibarıyla dünyaya indirilseydi, beşer onu idrak edemezdi ve bu mertebelerde zuhura çıkmazdı¹.

Bu inişin her mertebesinde Kur'an'ın lisanı farklılaşır:

1. Uluhiyet Mertebesi (Zât Mertebesi): Bu mertebede Kur'an'ın asli lisanı Allah'çadır¹. Bu, Vahidiyet mertebesi olarak da adlandırılır ve ilâhî hakikatin kendi özündeki kelâmıdır. 2. Rahmaniyet Mertebesi (Sıfat Mertebesi): Uluhiyet mertebesi Rahmaniyet mertebesine tecelli ettiğinde, isimlerin ve sıfatların gerçek yüzleri ile meydana çıkışı başlar¹. Bu mertebede Kur'an'ın lisanı Hakk'çadır¹. 3. Rububiyet Mertebesi (Esmâ Mertebesi): Rahmaniyetten sonra gelen Rububiyet mertebesi, merhamet faaliyetinin zuhur ettiği yerdir¹. Bu mertebede Kur'an'ın lisanı Rab'çadır¹. Âdem (a.s.) ve Havva validemizin Esma mertebesinden Ef'âl mertebesine tenezzül etmeleri, bu inişin bir örneğidir¹. 4. Ef'âl Mertebesi: Bu en alt mertebede, Kur'an'ın lisanı Arapça olmuştur¹. Bu, beşer lisanına tercüme edilmiş hâlidir ve beşer aklının idrak edebileceği kabiliyete indirilmiştir¹. Nüzul, yani iniş, bir mekândan bir mekâna toplu olarak kitabın inmesi değil, manasının indirilmesi ve lafzının kolaylaştırılmasıdır¹. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Kur'an'ın zahirî, bâtınî, haddî ve matlaî olmak üzere en az dört manası olduğunu belirtmiştir ki bu da nüzul ve lisan mertebelerini işaret eder¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 10 — s. 5, 8, 9, 11, 12, 14, 98

Hac, tasavvufta sülûkun somut sembolik karşılığı olarak görülür ve çeşitli merhaleleriyle derin hikmetler barındırır¹. Haccın kelime anlamında dahi hikmetler gizlidir; "Ha" Hakikat'i, "Cim" ise Cemâl-i İlâhî'yi temsil eder².

Haccın merhaleleri ve tasavvufî yorumları şunlardır:

• İhrâm: Sâlikin iki beyaz parça giymesi, sıradan elbiselerin terkini ve mâsivâdan tecerrüdünü, yani Hak'tan gayrı her şeyi arkada bırakıp Hak'ka yönelmesini simgeler³.
• Telbiye: 'Lebbeyk Allâhümme lebbeyk' nidâsı, sâlikin Hak'ka 'emrindeyim, geliyorum' deyişidir¹.
• Tavaf: Kâbe'nin etrafında yedi kez dönme, kalbin Hak etrafında zikrî dönüşünün dış sûretidir. Yedi sayısı, yedi nefs mertebesi, yedi sema veya yedi letîfe ile ilişkilendirilir¹.
• Sa'y: Safâ ve Merve tepeleri arasında gidip gelme, Hz. Hâcer'in oğlu İsmâîl için su arayışının sembolüdür; sâlikin Hak'ı arama çabasının mecâzîden hakîkîye dönüşmüş halidir¹.
• Vukûf-ı Arafat: Haccın en büyük rüknü olup, Efendimiz'in "Hac Arafat'tır" buyurduğu üzere, kıyamet provası ve küçük kıyamet tahkikidir³. Bu makamda sâlik, Rabbi ile özel bir hal yaşar, buraya hiçbir şey nüfuz edemez².

Bu merhaleler, sâlikin benlik kancasını atarak² Hakikat'e ulaşma ve Cemâl-i İlâhî'yi müşâhede etme yolculuğunun birer adımıdır. Hac, dünya yaşantısının hürriyetleri kısıtlayıcı olarak görüldüğü modern anlayışın aksine, Hak'ka yönelişin ve teslimiyetin bir ifadesidir².

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 171
3. 2.Sohbet Arası Sohbetler CD 10 — s. 32, 33, 81, 118
4. 3.K1-171, Sohbet Arası Sohbetler CD 10, s. 33, 50

"Sohbet Arası Sohbetler" serisi, Necdet Ardıç'ın değişik mekânlarda ve farklı dinleyici kitlelerine yaptığı irfan sohbetlerinin kayıt altına alınmasıyla oluşmuştur¹. Bu sohbetlerin içeriği, zaman zaman aynı mevzuları ele alsa da, bu durum bir tekrar olmaktan ziyade, tasavvufî eğitimin doğasından kaynaklanan bir gerekliliktir. Zira tasavvufta sohbet, mürşidin sâlike yaptığı manevî yoldaşlık ve hâl aktarımıdır². Dolayısıyla, aynı konunun farklı bağlamlarda ve farklı mertebelerdeki sâliklere aktarılması, bilginin daha derinlemesine kavranmasını sağlar. Her sohbet, dinleyicinin manevî gelişimine uygun olarak, konuya yeni bir boyut katar ve "her sohbetin kendine ait özelliği" bulunur¹. Bu durum, tasavvufî eğitimin "kalpten kalbe feyiz aktarımı"² niteliğiyle de örtüşür. Sohbet, sâlikin manevî kozasını açan bir darbe gibidir; "her sohbet o kozaya bir darbedir"¹. Bu sebeple, aynı konunun farklı sohbetlerde ele alınması, bilginin farklı idrak seviyelerine nüfuz etmesini ve sâlikin manevî ilerlemesini desteklemesini amaçlar. Bu yaklaşım, tasavvufun eğitim metodu olarak sohbetin, sadece yazılı veya sözlü bilgi aktarımından öte, hâl ve teveccüh yoluyla doğrudan feyiz aktarımını da içeren katmanlı yapısını gösterir².

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 10 — s. 1, 105
3. 2.K1, s. 29

Allah'ın dilemesi, yani "Yeşa" kavramı, tasavvufî düşüncede kaza ve kaderin temelini oluşturan ilâhî bir hakikattir. Kur'an-ı Kerim'de birçok surede "Allah dilediğini hidayete erdirir" şeklinde geçen ifadeler, bu dilemenin mutlakiyetini vurgular¹. Bu bağlamda, "İçinizden herhangi bir kimse doğru yolu... Ancak Allah'ın dilemesiyle dilenir" (81/28-29) ayeti, kulun iradesinin dahi Allah'ın dilemesine bağlı olduğunu açıkça ortaya koyar. Bu durum, Allah'ın dilemesinin dışında hiçbir şeyin varlık âlemine çıkamayacağı gerçeğini pekiştirir¹.

"Yeşa" kelimesiyle ifade edilen Allah'ın dilemesi, iki temel yönden ele alınır. Birincisi, ayân-ı sâbitelerde, yani Allah'ın ilminde ezelden var olan hakikatlerde başlayan bir sistemin, madde âleminde fiiliyata geçmesi ve zuhura çıkmasıdır. İkincisi ise, bu ilâhî dilemenin beşerî anlayış ile ilâhî anlayış arasındaki farkı ortaya koymasıdır. Beşerî idrakin, ilâhî hakikatleri kendi sınırlı algısıyla yorumlaması, bu kavramın anlaşılmasında zorluklara yol açabilir; zira ilâhî kelimelerin anlamları, beşerî dildeki karşılıklarından farklıdır¹. Bu durum, ilm-i ledün gibi tahsil ile kazanılmayan, Hakk'ın zâtî tecellîsi olan vehbî bilginin önemini de işaret eder. Arifler, Hak'kın müşahedesini beş şekilde anlatmışlardır ve bunlardan biri, "Neye baksam onda Allah'ın nurunu görürüm" ifadesiyle özetlenen, her şeyde ilâhî dilemenin tecellîsini görme halidir¹. Bu, âşıkın maşukunu hangi libas içinde görse tanıması gibi, özünü bildiği için her tecellîde Hakk'ı idrak etmesidir.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 10 — s. 63, 75, 90

Bu sohbetler, tasavvufî eğitim metotlarından biri olan sohbetin bir tezahürüdür. Tasavvufta sohbet, kâmil bir mürşidin sâlike yaptığı manevî yoldaşlık, eğitim ve hâl aktarımı olarak tanımlanır¹. Necdet Ardıç'ın sohbetleri de bu çerçevede, dinleyicilerin kalbine feyiz aktarımını amaçlar¹. Özellikle "Sohbet Arası Sohbetler" serisi, değişik mahallerde ve farklı kimselere yapılmış, spontane gelişen irfan sohbetlerinden oluşmaktadır². Bu durum, sohbetlerin geniş bir kitleye hitap ettiğini ve farklı idrak seviyelerindeki kişilere fayda sağlayabileceğini gösterir.

Sohbetlerin faydalı olduğu kişiler arasında, "Hakk dostu olmak isteyen ve Hakk’a yardım için halka" hizmet eden samimi bireyler bulunmaktadır². Ayrıca, "irfan ehli olarak hayata daha başka türlü bakmakta ve O’nun muhabbetini yaşamakta rabbını daha iyi tanıdığı için rabbani muhabbetini yaşamakta" olanlar için de bu sohbetler büyük önem taşır². Zira muhabbet, sülûkun itici gücü ve mücâhedenin tatlandırıcısıdır¹. Sohbetler, dinleyicinin niyetine göre şekillenir ve kişinin hangi yöne yöneldiğine bağlı olarak farklı faydalar sunar². Her bir sohbet, sâlikin manevî gelişiminde "kozaya bir darbe" gibi işlev görerek, içsel dönüşümüne katkıda bulunur². Bu bağlamda, Allah'ın tüm âlemlere tecelli eden Âlim sıfatını idrak etmek ve O'nun diğer mertebelerini öğrenmek isteyen herkes için bu sohbetler birer irfan kaynağıdır².

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 29, 247
3. 2.Sohbet Arası Sohbetler CD 10 — s. 1, 85, 86, 97, 105, 129