Sohbet Arası Sohbetler CD 17

"Sohbet Arası Sohbetler CD 17", Necdet Ardıç'ın "Sohbet Arası Sohbetler" adını taşıyan irfan sohbetleri serisinin bir bölümüdür¹. Bu seri, Necdet Ardıç'ın çeşitli mahallerde ve farklı dinleyicilere yaptığı spontane irfan sohbetlerinin kayıtlarından oluşmaktadır¹. Bu sohbetler, tasavvufî eğitim metodu olarak kabul edilen sohbetin bir örneğidir; mürşidin müridine manevî yoldaşlık ve hâl aktarımı işlevini görür². CD 17'nin içeriğinde namazın ruhu, ibadetin maksadı, şeytanın tevhid ilmi, Hz. İbrahim'in makamı gibi konular yer almaktadır¹. Ayrıca, alemlerin hakikati gibi daha derin tasavvufî meseleler de bu sohbetlerde ele alınmıştır¹. Necdet Ardıç, bu sohbetlerde bazen tekrarların olabileceğini belirtir; ancak bu tekrarların, aynı mevzunun farklı mertebelerde ve farklı dinleyicilere aktarılması gerekliliğinden kaynaklandığını, dolayısıyla her sohbetin kendine ait bir özelliği olduğunu vurgular¹. Bu durum, tasavvufta bilginin katmanlı aktarımına işaret eder. Sohbetler, şeriat, tarikat, hakikat ve marifet mertebelerini kapsayacak şekilde düzenlenir; zira günümüzde sadece şeriat mertebesinde kalmanın insanlara yetmediği ifade edilir¹. Necdet Ardıç, günümüz Uşşâkî tarikatının önemli mürşidlerinden biri olarak, tasavvufî irfan geleneğini modern döneme taşıyan bir şahsiyettir (Necdet Ardıç (Terzibaba) Wiki). Bu CD'ler, onun bu misyonunun bir parçasıdır.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 17 — s. 1, 2, 47, 78, 125, 132
3. 2.K1, s. 29

Necdet Ardıç, tasavvuf dünyasında "Terzibaba" olarak bilinen ve Uşşâkî tarikatına mensup önemli bir mürşittir¹. Kendisi, tasavvufî irfanı günümüz insanına aktarma gayretiyle tanınır ve bu alanda önemli eserler ve sohbetler ortaya koymuştur¹. Eserleri arasında İrfan Mektebi (Hakk Yolu) ve Fusûsu'l-Hikem şerhi gibi çalışmalar bulunmaktadır¹. Ayrıca, Necdet Divanı, Hacc Divanı ve Salât- Namaz ve Ezan-ı Muhammedi'de Bazı Hakikatler gibi eserleri de mevcuttur².

Necdet Ardıç'ın sohbetleri, "İz-Terzi Baba" mahlasıyla kaydedilmiş ve yayımlanmıştır². Bu sohbetler, dinleyicilere tasavvufî hakikatleri aktarmayı amaçlamaktadır; örneğin, namazın ruhunun Muhammedi mertebeyi kapsadığı gibi konulara değinilmiştir². Kendisi, Tekirdağ'da ikamet etmekte olup, bürosu Ertuğrul Mahallesi'nde, evi ise 100. Yıl Mahallesi'ndedir². Necdet Ardıç, tasavvuf serisi kapsamında yazılan Sâd, Câsiye, Vâkı'a, Mü'minûn ve Zümer sûreleri tefsirlerinin riyasetini de üstlenmiştir; bu tefsirler Abdürrezzak Tek ve Terzi Oğlu Cem Cemâlî gibi müellifler tarafından kaleme alınmıştır³. Kendisi, zaman zaman müşterilerine kürk temini gibi konularda da yardımcı olmuştur².

1. Kaynaklar
2. 1.Vikipedi: Necdet Ardıç (Terzibaba)
3. 2.Sohbet Arası Sohbetler CD 17 — s. 1, 3, 38, 129, 130
4. 3.Vikipedi: Abdürrezzak Tek, Terzi Oğlu Cem Cemâlî

Necdet Ardıç'ın "Sohbet Arası Sohbetler CD 17" adlı eseri, tasavvufî irfan geleneğinin önemli bir parçası olarak, mânevî yaşantıların ve Hakikat'in idrâkinin nasıl ifade edildiğini ve anlaşıldığını işler. Eserin temel vurgularından biri, mana âleminin zenginliğinin ve derinliğinin, zahirî kelimelerle tam olarak ifade edilemeyeceğidir. Yazar, "ne mana lafza giriyor ne de lafız manayı anlatıyor" diyerek, mânevî tecrübelerin dilin sınırlarını aştığını belirtir¹. Bu durum, tasavvufî hakikatlerin ancak misallerle ve nakillerle aktarılabileceği gerçeğini ortaya koyar¹.

Eserde, sâliklerin yaşadığı "zuhuratlar" yani mânevî açılımlar ve keşifler önemli bir yer tutar. Bu zuhuratlar, sâlikin geçmişteki eksikliklerine ışık tutar ve mânevî yolculuğunda ilerlemesine yardımcı olur¹. Bu bağlamda, mükâşefe kavramı ile bir paralellik kurulabilir; zira mükâşefe de sâlikin gayb âleminden veya Hak'tan kalbine inen doğrudan idrâklerdir². Eser, bu tür zuhuratların, Hak ile kul arasındaki özel ilişkinin bir tezahürü olduğunu ve bazen "başka şeyler de görüyorlar ve anlatıyorlar" ifadesiyle, sâliklerin farklı âlemleri müşâhede edebildiğini gösterir¹.

Ayrıca, eser, tasavvufî bilginin aktarımında "nakil"in önemine değinir. Muhtelif eserlerden, özellikle Mesnevî-i Şerîf gibi kaynaklardan yapılan nakillerle¹, mânevî derslerin ve hikmetlerin nesilden nesile aktarıldığı vurgulanır. Bu nakiller, bazen bir ağacın farklı dallarındaki dut yiyenlerin hikayesi gibi¹ basit misallerle, bazen de Hz. Musa'nın kavmiyle ilgili yaşadığı bir zuhuratın Cenâb-ı Hakk tarafından açıklanması gibi¹ daha derin hikayelerle sunulur. Eser, insanın Cenâb-ı Hakk'ın huzuruna bitkileri götürmesi gibi, tüm varlıkların miraç kanalının insan olduğunu ve insanın varlığının bu mânevî yükselişteki merkezi rolünü de işler¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 17 — s. 35, 55, 60, 78, 109, 116, 130
3. 2.K1, s. 50

Cem-ül cem makamı, tasavvufî sülûkun en yüksek mertebelerinden biridir ve "cem" kavramının kemâle ermiş halini ifade eder. Cem, lugatte toplama ve bir araya getirme anlamına gelirken, tasavvufta sâlikin kesretten vahdete ulaşması, yani bütün esmâî tecellîleri tek bir merkezde toplaması mertebesidir². Cem-ül cem ise bu cem mertebelerinin tamamının birleşimi ve Hakk kapısının fethidir¹.

Bu makama ulaşmak için sâlikin dört temel tevhid mertebesini idrak etmesi gerekir:

1. Tevhid-i Ef'âl Cem'i: Bütün fiillerin tek bir failden, yani Allah'tan geldiğini idrak etme mertebesidir. Bu makamın ismi tevhid-i ef'âl, zikri "Ya Fettah", âlemi âlem-i şehâdet ve kelimesi "Lâ fâile illallah"tır¹.
2. Tevhid-i Esmâ Cem'i: Esmâların birliğini, yani bütün isimlerin tek bir kaynaktan zuhur ettiğini idrak etme mertebesidir¹.
3. Tevhid-i Sıfât Cem'i: Sıfatların birliğini, yani bütün sıfatların tek bir varlığa ait olduğunu idrak etme mertebesidir¹.
4. Tevhid-i Zât Cem'i: Zâtların birliğini, yani her bir varlıkta Hakk'ın zâtının zuhur ettiğini ve bunun hakkanî bir cem olduğunu idrak etme mertebesidir¹.

Bu cemlerin her biri eksik kaldığında kesret başlar ve cem-ül cem'e ulaşılamaz¹. Cem-ül cem makamına ulaşan kişi, insan-ı kâmildir; o, bütün bu cemiyetleri bünyesinde tevhid etmiş olarak bulundurur¹. Bu makamda sâlik, varlıktaki çokluğun ardındaki birliği müşâhede eder ve her şeyin aslında Hakk'ın tecellîsi olduğunu idrak eder². Bu, "olmak ya da olmamak" arasındaki fark gibi, "bilmek ya da bilmemek" arasındaki farkla açıklanır; zira her insanda bu cemiyet mevcuttur, ancak fark bunun idrak edilmesindedir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 17 — s. 22, 116, 119, 120
3. 2.K1, s. 136

'Derviş ve dut hikayesi', tasavvufî öğretide keramet kavramının somut bir örneğini sunar. Hikayede, fakir bir dervişin dut toplamak için ağaca çıktığı ve içinden "Yarabbi, hem dostum dersin bir sakal parası yok, traş parası bile vermedin" diye geçirdiği anda, dut yapraklarının altına dönüştüğü anlatılır¹. Bu olay, tasavvufta mu'cize ile keramet arasındaki farkı anlamak için önemlidir. Mu'cize, peygamberlerin nübüvvet iddialarını ispatlayan, taklit edilemeyen olağanüstü haller iken², keramet velâyet sahiplerinin iddia olmaksızın, çoğu kez kendilerinin bile haberi olmadan zuhur eden harikulade halleridir². Dervişin yaşadığı bu olay, onun velâyet mertebesinde olduğunu ve Allah'ın ona olan özel iltifatını gösterir. Bu tür hikayeler, tasavvuf kitaplarında sıkça yer alır ve abartılı olsalar dahi, okuyucuya bir ibret ve feyiz vermek amacı taşır¹. Hikaye, aynı zamanda, Allah'ın kullarının samimi niyazlarına ve tevekküllerine nasıl karşılık verdiğini, maddi imkansızlıklar içinde dahi olsa, manevi bir lütufla nasıl desteklediğini gözler önüne serer. Bu, sâlikin Hak ile özel ilişkisinin bir tezahürüdür ve insanın kâinattaki özel konumunu, yani esmâ-i ilâhiyye'nin câmî mahalliyeti olma potansiyelini hatırlatır².

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 17 — s. 115, 116
3. 2.K1, s. 14, 405

Namazın ruhu, tasavvufî anlayışta, zâhirî fiillerin ötesinde, kalbin Hak ile olan derin irtibatında yatar. Bu ruh, "es-salâtu mi'râcü'l-mü'min" (namaz mü'minin miracıdır) hadisinde ifade edildiği gibi, kulun Hak'la buluştuğu dikey bir yükseliş hâlidir². Namazın bu ruhânî boyutu, sadece bedensel hareketlerden ibaret değildir; aynı zamanda kalbin huşû içinde olması, Hak'kı anması ve O'na tam bir teveccüh göstermesiyle kemâle erer².

Namazın ruhu, sâlikin Hakikat'i idrak etme yolculuğunda önemli bir rol oynar. Şeriat mertebesinde namaz bir emir olarak kabul edilir ve Cenâb-ı Hakk'ın vaat ettiği mükafat veya cezalarla ilişkilendirilir; bu, kulların faydalanması için belirlenmiş bir yoldur¹. Ancak tasavvufî mertebelerde namazın anlamı derinleşir. Tarikat, marifet ve hakikat mertebelerinde namazın özellikleri farklılaşır, ancak hiçbir mertebede namaz kalkmaz; aksine, namazın hakikati daha geniş bir anlayışla idrak edilir¹.

Namazın ruhu, aynı zamanda bir zikir hâlidir. Tâhâ 14'teki "beni anman için namazı kıl" ayeti, namazın bizzat zikir olduğunu vurgular². Bu mertebede sâlik, "Allâhu Ekber" ile her sözünde Hak'kı zikreder; namaz, dilden, kalpten ve bedenden topluca yapılan bir zikirdir². Kişi, namazda Hak'kı daha geniş bir şekilde hatırında tutar, dünya kelâmı etmeden bütün dakikalarını ve saniyelerini Hak'ka tahsis eder¹. Bu hâle diğer vakitlerde de ulaşan kişi, zaten namaz ehli sayılır¹.

Namazın ruhu, iki rekatta toplanan fenâfillah ve makâm-ı bekâbillah hâllerini de içerir. Bazen insan bunu kısa sürede, daha az namazla elde ederken, bazen daha uzun sürede elde edebilir¹. Namazın ruhu, mü'minin Hak'la olan muhabbet ve hakikat bağıyla namazını kılmasına, emir veya borç düşüncesinden öte, Hak'kın hakikatini açmasına vesile olur¹. Niyet de namazın ruhunun önemli bir parçasıdır; kişi namaz kılmaya kalktığında, gönlünden yaptığı bu akit, onun niyeti olmuş olur ve bu niyet, amelin ruhu ve özüdür¹³.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 17 — s. 54, 57, 63, 64, 71, 100, 103
3. 2.K1, s. 6
4. 3.Niyet

Necdet Ardıç'ın "Sohbet Arası Sohbetler"i, tasavvufî irfan geleneğini modern döneme taşıyan bir mürşidin (Necdet Ardıç (Terzibaba)) spontane kayıt altına alınmış konuşmalarından oluşmaktadır²⁴. Bu sohbetler, tasavvufta "sohbet" kavramının karşılığı olan, kâmil bir zatın sâlike manevî yoldaşlık etmesi ve hâl aktarımı yapması prensibine dayanır¹. Tasavvufî eğitimde sohbet, sadece sözlü bilgi aktarımından öte, kalpten kalbe doğrudan feyiz aktarımını da içeren "hâl sohbeti" niteliğindedir¹.

Bu sohbetlerin içeriğine bakıldığında, "tac-ı şerif giydirme uygulaması", "isim yazıp kura çekme", "Yasin okuma", "büyük küçük zikir yapma", "esmalar ve ilahiler okuma" gibi belirli ritüeller ve uygulamalar yer almaktadır². Ayrıca, "virt el verme esma ilahiyenin talimi" gibi ifadeler, bu sohbetlerin tasavvuf yolunda belirli bir silsileye dahil olmuş, mürşidinden ders almış sâliklere yönelik olduğunu göstermektedir². Zira bu tür uygulamalar, tasavvufa yeni başlayan bir kişinin tek başına anlayıp uygulayabileceği veya doğrudan katılabileceği türden değildir.

Tasavvufta bir hakikatin gerçekleşmesi üç boyutta ele alınır: Hak'tan ilahî tasarruf, sâlikin amelî gayreti ve mürşidin terbiyesi ile ihvanla sohbet³. "Sohbet Arası Sohbetler"deki uygulamalar, bu üç boyutun özellikle mürşidin terbiyesi ve ihvanla sohbet yönünü temsil etmektedir. Sohbet ehli, "sâdıklar" olarak nitelendirilen kâmil müminlerdir ve manevî hayata yönelten, sünnet-i seniyyeye bağlı kişilerdir¹. Bu nedenle, bu sohbetler, tasavvuf yolunda ilerlemiş ve mürşid terbiyesi altında olan kişiler için manevî derinleşme ve hâl aktarımı açısından daha uygun bir zemin sunmaktadır.

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 29
3. 2.Sohbet Arası Sohbetler CD 17 — s. 1, 19
4. 3.K2
5. 4.Sohbet Arası Sohbetler

Tevhid-i Ef'al, tasavvufî sülûkun önemli bir aşamasıdır ve "fiillerin birliği" demektir¹. Bu mertebede sâlik, dış âlemdeki (afak) ve kendi iç bünyesindeki (enfüs) tüm fiillerin tek bir kaynağa, yani Cenâb-ı Hakk'a ait olduğunu müşâhede eder¹. Bu, kişinin nefis mertebelerini tamamlayıp beşerî varlığından soyunarak hiçlik ve yokluk hâline ulaştıktan sonra, kendi hakikat-i ilâhiyesini idrak ederek yeni bir varlıkla var olmasıdır¹. Tevhid-i Ef'al, tevhid mertebelerinin ilki olup, İbrahimiyet mertebesinde başlar ve "cem-i ef'al" olarak da adlandırılır¹. Bu mertebede, varlıktaki tüm ferdlerin tek bir varlık olarak görülmesi, tıpkı bir akımın tüm lambalara yayılması gibi, fiillerin birliğinin idrak edilmesidir¹. Hz. İbrahim'in "Halil" (dost) vasfına ulaşması, kendi ve bütün varlıktaki fiillerin Hakk'ın fiilleri olduğunu, dolayısıyla Hakk'ın kendi vasıtasıyla icraatta bulunduğunu idrak etmesinden kaynaklanır¹. Bu idrakin kemali, "fena-yı ef'al" ile gerçekleşir; yani her şeyin faaliyetinin Hakk'a mahsus olduğu kesin olarak bilinir ve hiçbir şeyin kendi başına faaliyeti olmadığı müşâhede edilir¹. Bu, aynı zamanda afak ve enfüsün birleştiği ilk dostluk mertebesidir¹. Tevhid-i Ef'al'den sonra Tevhid-i Esmâ, Tevhid-i Sıfat ve Tevhid-i Zât mertebeleri gelir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 17 — s. 7, 22, 23, 24, 34, 44, 45, 118, 119