Sohbet Arası Sohbetler CD 18

"Sohbet Arası Sohbetler CD 18", Necdet Ardıç'ın çeşitli zamanlarda ve farklı dinleyici kitlelerine yaptığı irfan sohbetlerinin derlemesidir. Bu sohbetler, genellikle çay molalarında veya sorulan sorular üzerine, belirli bir seyir takip etmeksizin kaydedilmiş ve sonradan yazıya aktarılmıştır¹. Tasavvufta sohbet, mürşidin sâlike yaptığı manevî yoldaşlık, eğitim ve hâl aktarımı olarak tanımlanır². Bu eser de, bu manevî eğitimin bir parçası olarak, dinî kimliği şekillendirici bir etkiye sahiptir ve kalpten kalbe feyiz aktarımını amaçlar².

Kitapta yer alan sohbetler, kişilerin geçmişteki velîlerin kerametlerini anlatmak yerine, bireyin kendi ruhunu anlamasına ve kendini tanımasına odaklanır. Bu, "biz nefse uygun değil ruha uygunu anlamaya çalışıyoruz çünkü aslımız ruhumuzdur" ifadesiyle vurgulanır¹. Sohbetler, sâlikin amelî gayretini (kesbî yön) ve mürşidin terbiyesi ile ihvân ile sohbeti (vesîle yön) içeren tasavvufî gerçekleşme metodolojisinin bir parçasıdır³. Örneğin, Azrail'in canları alması gibi, bu sohbetlerin de kişinin nefsini alarak, nefsinin Azraili olduğu benzetmesiyle, nefsin terbiye edici yönüne dikkat çekilir¹.

Eser, Tevhid-i Ef'âl gibi derin tasavvufî konuları ele alır. Tevhid-i Ef'âl, fiillerin birliği anlamına gelir ve âlemdeki tüm fiillerin tek bir asıla dayandığını anlatır¹. Bu tür sohbetler, sâlikler için birer hazırlık ve prova niteliğindedir; "bu sohbetler bu toplantılar hep o günün provalarıdır, yaşantılarıdır, hazırlık yaşantılarıdır" ifadesiyle, manevî yolculuktaki önemleri belirtilir¹. Kitap, tasavvufî irfan geleneğini modern döneme taşıyan Necdet Ardıç'ın, Uşşâkî tarikatının önemli mürşidlerinden biri olarak, sohbetleriyle geniş kitlelere tasavvufu ulaştırma çabasının bir ürünüdür (Necdet Ardıç (Terzibaba)).

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 18 — s. 1, 2, 36, 56, 57, 64, 84
3. 2.K1, s. 29
4. 3.K2

Necdet Ardıç, "Terzibaba" olarak bilinen, Uşşâkî tarikatının önemli mürşidlerinden biridir. Tasavvufî irfanı günümüze taşıyan ve geniş kitlelere ulaştıran bir şahsiyet olarak kabul edilir. Eserleri ve sohbetleri aracılığıyla tasavvufî bilgiyi yaymaktadır¹.

Kendisi, İrfan Mektebi (Hakk Yolu) adlı eseriyle tanınır ve bu eser, onun tasavvufî seyr defteri niteliğindedir¹. Ayrıca Fusûsu'l-Hikem şerhi gibi önemli çalışmalara da imza atmıştır. Necdet Ardıç'ın müellif ekolünden gelen Abdürrezzak Tek ve Terzi Oğlu Cem Cemâlî gibi isimler, onun riyasetindeki tasavvuf serisi içinde Sâd, Câsiye, Vâkı'a, Mü'minûn ve Zümer sûreleri tefsirlerini kaleme almışlardır. Bu durum, onun tasavvufî düşüncesinin yaygınlaşmasında ve yeni eserlerin ortaya çıkmasında merkezi bir rol oynadığını göstermektedir.

Necdet Ardıç'ın diğer eserleri arasında Necdet Divanı, Hacc Divanı, Lübb'ül Lübb Özün Özü (Osmanlıca'dan çeviri) ve Salât- Namaz ve Ezan-ı Muhammedi'de Bazı Hakikatler gibi çalışmalar bulunmaktadır¹. Ayrıca "İbretlik Dosyalar Serisi" adı altında Kevkeb-Kayan Yıldızlar, İbretlik Değmez Dosyası, Celâl Cemâl Celâl “Hayalî Kamer’in Hayal Vâdîsi”, Hayal Vadisinin Çıkmaz Sokakları ve Mescid-i Dırar/Kubbet-ul Kara gibi eserleri de mevcuttur¹.

Necdet Ardıç, 16 Mayıs 2005 tarihinde İzmir Göztepe'de papa ve papalık üzerine bir sohbet gerçekleştirmiştir¹. Bu durum, onun sadece tasavvufî konularla değil, güncel meselelerle de ilgilendiğini ve bu konularda da irşad faaliyetinde bulunduğunu göstermektedir.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 18 — s. 1, 2, 166, 167, 171

Tevhid-i Ef'al, tasavvufî sülûkun önemli duraklarından biridir ve "fiillerin birliği" anlamına gelir¹. Bu makam, beş ilâhî hazret (hazerât-ı hamse) düzeninde, ahadiyyet ve vâhidiyyet mertebelerinden sonra gelen, kesret âleminin fiillerinin tek bir kaynağa dayandığını gösteren ilk tevhid mertebesidir². Sâlik, nefis mertebelerini tamamladıktan sonra Tevhid-i Ef'al'e ulaşır. Bu makamda kişi, kendi varlığında tevhid oluşturur; beşerî varlığından tamamen soyunarak hiçlik ve yokluk hâline gelir, ardından Hakikat-i İlâhiyeyi idrak ederek kendi özel ve Hakkani kimliğine yeniden kavuşur¹.

Tevhid-i Ef'al'in kemâli, "fenâ-yı ef'al" olarak ifade edilir; bu, fiillerin ve maddenin helâk olması, yani âfâkta ve enfüste hiçbir şeyin faaliyeti olmadığını, tüm faaliyetin Hakk'a mahsus olduğunu kesin olarak bilmektir¹. Fussilet Sûresi'nin 53. ayeti ("Yakında onlara ufuklarda ve kendi nefslerinde olan âyetlerimizi göstereceğiz, tâki, onlar için O'nun Hakk olduğu ortaya çıksın") bu makamın müşâhedesine işaret eder¹. Bu idrake ulaşan kişi, Esma-i Hüsnâ'nın manalarını idrak ederek "hullet" elbisesini giymiş, yani Hak'ın dostu (Halilullah) olmuş olur¹. Kur'an-ı Kerim'deki ayetlerin dört mertebeden (Ef'al, Esma, Sıfat, Zat) geldiği ve Ef'al mertebesi kaynaklı ayetlerin genellikle muhkem ayetler olduğu belirtilir¹. Bu makam, tenzih mertebesindeki bakıştan farklı olarak, teşbih ve fenâfillah mertebelerine doğru bir geçişi ifade eder¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 18 — s. 10, 36, 37, 38, 48, 49, 144, 159
3. 2.K1-168, Sohbet Arası Sohbetler CD 18, s. 125

"El verme" tabiri, tasavvufta biat olarak bilinen manevî bir uygulamayı ifade eder. Bu, sâlikin bir mürşide bağlanarak sülûk yolculuğuna resmen başladığı bir törendir¹. Tören sırasında, mürşid ile sâlik karşılıklı oturur ve "el verme" sırası kimdeyse, Esma-i İlahiyye'nin talimi ve yenilenmesi gerçekleşir². Bu eylem, sâlikin "Hak'a sözüm vardır, sünnet-i seniyye'ye bağlıyım, mürşidimin terbiyesindeyim" diyerek manevî bir ahidde bulunmasıdır¹. Kitapta bahsedilen "el verme" faslı, gecenin özelliğine binaen Yasin okunması, zikir yapılması, esmalar ve ilahilerle birlikte bir saat kadar süren bir programın ardından gerçekleşir². Bu törenin sonunda, kişiye tac-ı şerif, kemer ve aba gibi unsurlar giydirilip çıkarılarak bir dizi ritüel uygulanır ve "el verme" faslı tamamlanır². Tasavvufta biatın iki ana türü vardır: bey'at-i âmme (geniş kitleye verilen) ve bey'at-i hâssa (mürşid-mürid arasında özel sülûka girme). "El verme" bu ikinci kategoriye, yani bey'at-i tarîkata girer ve sülûkun başlangıç biatını oluşturur¹. Bu manevî bağ, sâlikin edeple hareket etmesi ve mürşidinden alacağı feyzin karşılığı olarak görülür; zira edepsizce talep edilenin karşılığı da edepsizlik olabilir².

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 120
3. 2.Sohbet Arası Sohbetler CD 18 — s. 33, 34, 97

Necdet Ardıç'ın sohbetinde Papa ve Teslis konusu, 16 Mayıs 2005 Pazartesi akşamı İzmir Göztepe'de yapılan bir sohbetin mevzuu olarak ele alınmıştır. Bu sohbetin temelinde, Amerika'dan gelen bir mektupta sorulan sorular bulunmaktadır¹. Sohbetin ibret noktası, Katolik inancındaki Papa figürünün "Allah'ın vekili" olarak kabul edilmesi ve Teslis inancının "Baba" kavramıyla başlamasıdır¹. Bu durum, tasavvuftaki mîzân kavramıyla ilişkilendirilebilir. Mîzân, tasavvufta üç mertebede tezahür eder: zâhirî mîzân, bâtınî mîzân ve mârifet mîzânı². Katoliklerin Papaya atfettiği bu vekillik makamı, bâtınî mîzânın, yani kalbin Hak ile halk arasındaki dengesinin farklı bir tezahürü olarak değerlendirilebilir. Sohbet, aynı zamanda afak (dış alem) ve enfüs (iç alem) kavramlarına da değinir. İdrakin, afakta ve enfüste olan hakikatleri birleştirmesiyle mümkün olduğu belirtilir¹. Bu, inanç sistemlerinin dışsal görünümlerinin (afak) ve bu inançların içsel idrakinin (enfüs) bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini düşündürür. Sohbetin genelinde, Cenâb-ı Hakk'ın her olayın arkasında bir sebep yarattığı ve bu sebebin kulun lehine olduğu vurgulanır¹. Bu da, farklı inanç sistemlerinin ve onların tezahürlerinin, ilahi hikmetin bir parçası olarak görülmesi gerektiğini işaret eder.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 18 — s. 2, 27, 37, 78
3. 2.K1, s. 101

Sohbet, tasavvufî eğitimin merkezinde yer alan, mürşidin müridine manevi yoldaşlık ettiği ve hâl aktarımında bulunduğu bir yöntemdir². Bu bağlamda tekrarlar, sıradan bir tekrar olmaktan ziyade, bilginin ve manevi hâlin farklı idrak seviyelerine göre yeniden sunulmasıdır. Kaynaklarda belirtildiği üzere, "kitapların hepsini okuyanlar bazı tekrarları görebilirler. Aslında bunlar tekrar değil eğitim gereği başkalarına da aktarılması gereken bilgilerdir"¹. Bu durum, sohbetin sadece lafzî bilgi aktarımı olmadığını, aynı zamanda kalpten kalbe feyiz aktarımı² ve ruhsal bir eğitim metodu olduğunu gösterir. Her sohbetin kendine ait bir özelliği olduğu vurgulanır¹, bu da aynı konunun farklı zamanlarda, farklı dinleyicilere veya farklı manevi mertebelerde ele alındığında yeni ve özgün bir boyut kazandığını ifade eder. Sohbetler, kişiyi nefsine uygun olandan ziyade ruha uygun olanı anlamaya yönlendirir¹, bu da tekrarların sâlikin kendini tanıma ve Rabb'ini idrak etme yolundaki ilerlemesine hizmet ettiğini gösterir¹. Bu bağlamda, tekrarlar, manevi yolculukta karşılaşılan zorluklara hazırlık provaları niteliğindedir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 18 — s. 2, 56, 57, 84
3. 2.K1, s. 29

Necdet Ardıç'ın sohbetleri, tasavvufî eğitimin temel unsurlarından biri olan "sohbet" kavramının günümüzdeki bir tezahürüdür². Bu sohbetler, dinleyicilerin ruhsal gelişimine odaklanır ve nefse uygun olanın aksine, ruha uygun olanı anlamaya çalışır¹. Sohbetlerin hedef kitlesi, sadece namaz kılıp ibadet ederek cennete gitmeyi düşünenler değil, kendilerini tanıma ve bu yolla Rablerini idrak etme gayretinde olanlardır¹. Bu bağlamda, sohbetler, kişiyi "sâdıklarla beraber olma" emrine uygun olarak (Tevbe 119, K1-29) manevi bir yoldaşlığa davet eder. Sohbetler, Kur'anî hakikatler ve Hakikat-i Muhammediyye seyri içinde sürdürülür¹, böylece dinleyicilerin Kur'an'ı daha kemalli ve verimli bir şekilde anlamalarına yardımcı olur¹. Ayrıca, bu sohbetler, kişinin nefsini arındırarak onu ebedi hayata hazırlayan birer "nefsin Azraili" işlevi görür¹. Sohbetler, farklı zamanlarda ve farklı mertebelerde aynı konuları işlese de, her sohbetin kendine özgü bir özelliği olduğundan, her biri ayrı bir eğitim değeri taşır¹. Bu durum, sohbetlerin dinleyicilerin farklı idrak seviyelerine hitap etmesini sağlar. Özellikle tasavvuf yolunda ilerleyen, mürşidin feyzinden istifade etmek isteyen ve manevi hayata yönelmek isteyenler için bu sohbetler büyük bir fayda sağlar².

1. Kaynaklar
2. 1.Sohbet Arası Sohbetler CD 18 — s. 2, 56, 57, 64, 84, 92, 105
3. 2.K1, s. 29