Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 4

Ahmed Avni Konuk, modern dönemde yaşamış önemli bir tasavvuf âlimi ve şârihtir (Ahmed Avni Konuk, Wiki). Kendisi, Mevlânâ'nın "Mağz-ı Kur'ân" (Kur'ân'ın özü) olarak nitelendirilen Mesnevî-i Şerîf'ini şerh etme vazifesini üstlenmiştir². Konuk'un şerhi, Mesnevî'nin hikâyeler, kıssalar, mîrâcî tasvirler, tasavvufî tâ'vîller, ahlâkî öğütler ve bâtınî hakikat açılımlar içeren zengin muhtevasını açıklamaktadır². Örneğin, "İhsanın karşılığı ancak ihsandır" ayet-i kerimesine işaret ederek (Rahmân, 55/60) Mesnevî'deki ilahî adalet ve lütuf anlayışını vurgular¹. Ayrıca, Peygamberlerin vasiyetleri gibi konulara da yer vererek, Âdem (a.s.)'ın evladına "nefsinize karşı gelin ve hiçbir şeyi danışmadan yapmayın" vasiyetini ve Hakk'ın Dâvûd (a.s.)'a "arkadaşlarını şehvetle yemekten sakındır" vahiyini aktarır¹. Bu, Mesnevî'nin ahlâkî ve irfanî boyutunu derinlemesine ele aldığını göstermektedir. Konuk'un şerhi, Mevlânâ'nın manevî saltanatının ve Mesnevî'nin evrensel etkisinin günümüze taşınmasına katkıda bulunmuştur; zira Mevlânâ'nın adı ve Mesnevî'si doğuda ve batıda anılmakta, tercüme edilip okunmaktadır¹. Ahmed Avni Konuk'un bu değerli eseri, Mustafa Tahralı gibi modern dönem araştırmacılarının gayretleriyle tasavvuf literatürüne kazandırılmıştır (Mustafa Tahralı, Wiki). Şerhin sonunda "Bu fakir şârih: Ahmed Avni el-Mevlevi" ifadesiyle müellif belirtilmiştir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 4 — s. 379, 643, 1151, 1152, 1677, 1678, 2560
3. 2.K1, s. 68

Mesnevî-i Şerîf Şerhi'nin dördüncü cildinden yapılan alıntılar incelendiğinde, cildin belirli bir ana konuya odaklandığına dair net bir ifadeye rastlanmamaktadır. Bununla birlikte, alıntılar, cildin çeşitli tasavvufî meseleleri ve Kur'an kıssalarını işlediğini ortaya koymaktadır. Örneğin, "Nemrud'un beyninin nasıl yarıldığı"¹ ve "Firavun'un aklının kör olması"¹ gibi ifadeler, peygamber kıssaları ve bu kıssalardan çıkarılan ibretler üzerinde durulduğunu göstermektedir. Ayrıca, "Sâmiri hakkında kötü zanna düşmeme"¹ meselesi, bâtınî idrak ve kalbin halleriyle ilgili konulara değinildiğini düşündürmektedir.

Ciltte, "ihsanın karşılığı ancak ihsandır"¹ ayet-i kerimesine atıfla, lütuf ve sevap gibi kavramlar ele alınmaktadır. "Buğday" teşbihi üzerinden "tabiî suretler" ve İblis'in insanları hakikatleri idrak etmekten alıkoyması¹ gibi konular, insanın nefsanî eğilimleri ve şeytanın iğvaları üzerine tasavvufî bir bakış açısı sunmaktadır. "Çocukluğum vaktinde ki süt isteyici idim, benim beşiğimi kim salladı?"¹ ifadesi ise, insanın yaratılışındaki yatkınlıkların gelişimi ve ilâhî terbiye konularına işaret etmektedir. Bu çeşitlilik, dördüncü cildin, tasavvufî hikmetleri farklı kıssalar ve teşbihler üzerinden açıklayan, geniş bir yelpazede konuları ele alan bir yapıya sahip olduğunu göstermektedir.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 4 — s. 209, 643, 702, 742, 799, 800, 1550, 1551, 1552

Mesnevî-i Şerîf'te "su ve çamur" ifadesi, insanın maddî yapısına, yani bedenine işaret eder. Bu beden, ruhun latif ve nuranî varlığının aksine, "canların ziyâsının inkârcısı ve hırsızı" olarak nitelendirilir¹. Ruhun eserlerinin zuhuruna mâni olan bu "unsurî ve kesif cisimler", ruhun feyizlerini çalıp, onları "aşağı âlemde kendi hazlarında kullanır"¹.

Bu temsil, insanın mânevî tekâmülündeki bir engeli vurgular. "Su ve çamur olan cisimlerin birleşmesi eksiktir; can buna benzemez!" ifadesiyle, maddî birleşmenin yetersizliği ve ruhun farklı bir mahiyete sahip olduğu belirtilir¹. Nitekim, "Âdem su ile çamur arasında iken ben nebi idim" hadis-i şerifi, ruhun maddî varoluştan önceki ezelî ve nuranî hâline işaret eder¹.

Eserde, "çamur" aynı zamanda bir düşüş ve sıkıntı hâlini de simgeler. "Çamurlu adımdan dolayı bir eşek çamura düştüğü vakit, kalkma azmi için an be an çabalar" benzetmesiyle, insanın cismaniyetin hükümleri içine düşmesi ve bu hâlden kurtulmak için çabalaması gerektiği anlatılır¹. Ancak, çoğu zaman insan bu "çamur" içinde yerleşmeye çalışır, eşeğin çamurdan kurtulma çabasına karşın kendisinde bir ızdırap eseri görülmez¹. Ayrıca, "bir avuç çamur" tabiri, dünya halkının maddî değerlere düşkünlüğünü ve mânevî açıdan iflas etmişliğini ifade eder¹. Hatta insân-ı kâmilin bâtınındaki güneşi, "bir hikmet gereği ondan sâdır olan bir hata çamuruyla örtmek" de mümkündür¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 4 — s. 530, 577, 578, 961, 962, 963, 1305, 1310, 1313, 1598

Zikrin faydaları tasavvufî sülûkun temel taşlarından biridir ve sâlikin mânevî gelişiminde merkezi bir rol oynar. Birincil faydası, sâlikin Hak ile olan irtibatını güçlendirmesidir. Hadis-i kudside "Ben, beni zikredenin celisiyim" buyurulması¹, zikrin kul ile Hak arasında yakın bir beraberlik tesis ettiğini gösterir. Bu beraberlik, sâlikin kalbinde mânevî bir aydınlanma ve nur meydana getirir¹.

İkinci faydası, zikrin sâliği dünyevî sıkıntılardan ve belâlardan korumasıdır. Urefâ-yı ilâhiyyenin sohbetini tercih etmek, yani ehl-i zikir ile beraber olmak, kişiye iç sıkıntısı vermez, bilakis nur verir ve teveccüh edecek belâlara karşı zırh gibi olur¹. Bu zırh, "cevşen" olarak ifade edilir ve eski zaman harplerinde gâzilerin giydiği zırhlı elbiseye benzetilir. Bu durum, zikrin mânevî bir koruyucu işlevi olduğunu vurgular.

Üçüncü faydası, zikrin sâliği cennet bahçelerinde oturmak gibi yüce bir hâle ulaştırmasıdır. Hadis-i şerifte "Cennet bahçelerinde oturmak isteyen kimse, ehl-i zikr ile beraber otursun" buyurulmuştur¹. Hakk'ı tüm kuvvetleriyle zikredenler evliyâullahtır ve onlarla beraber oturanlar da Hak ile oturmuş olurlar¹. Evliyânın huzurundan kopmak ise helake mensup olmakla eşdeğer tutulur, çünkü sâlik cüz'dür, küll değildir¹. Zikirde müstağrak olanlar, kendilerinden ve iyiden kötüden bi-haber kalırlar, ibâdât ve tââttan âciz kalsalar bile bu hallerinde ma'zurdurlar¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 4 — s. 293, 294, 559, 648, 1260

Hz. Mûsâ'nın sorularının meleklerin sualine benzetilmesi, her iki durumun da zâhirde ilâhî fiillere yönelik bir sorgulama içermesinden ileri gelir. Melekler, Bakara Sûresi'nde (2/30) Hz. Âdem'in yeryüzünde halife kılınmasına dair "Yeryüzünde fesat çıkaracak ve kan dökecek birini mi halife yapacaksın?" diyerek bir soru yöneltmişlerdir. Bu soru, Allah'ın iradesine yönelik bir itiraz mâhiyeti taşımaktadır¹. Benzer şekilde, Hz. Mûsâ'nın Hızır (a.s.) ile olan kıssasında sorduğu "Çocuğu niçin öldürdün?", "Gemiyi niçin deldin?" ve "Duvarı ücretsiz niçin tamir ettin?" gibi sorular da, zâhirde ilâhî fiillerin ardındaki hikmeti anlamaya yönelik bir sorgulama olarak kabul edilir¹.

Bu benzetmenin temelinde, her iki durumun da "ef'âl-i ilâhiyyeye itiraz mâhiyetinde" olması yatar¹. Ancak bu, peygamberlere bilgisizlik isnat etmek anlamına gelmez. Zira peygamberler, davet anında kader sırrından perdelidirler; aksi takdirde davette gevşeklik gösterebilirler¹. Hz. Mûsâ'nın bu soruları, kader sırrına vâkıf olmayı talep etmesinden kaynaklanmaktadır¹. Meleklerin de Bakara Sûresi'nde (2/32) "İlahım, seni tesbih ve tenzih ederiz. Bizim için senin bize bildirdiğin şeyden başka bilgi yoktur!" diyerek kendi sınırlı bilgilerini itiraf etmeleri, bu durumu destekler¹. Dolayısıyla, her iki durumda da ilâhî hikmetin tam olarak idrak edilememesi ve bu durumun bir soru veya sorgulama ile tezahür etmesi, benzetmenin ana sebebidir.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 4 — s. 5, 7, 8, 1132, 1439

Mesnevî'yi dinleyenlerin farklı tepkileri ve bu tepkilerin alim üzerindeki etkileri, tasavvufî öğretideki niyet ve hâlin bozulması prensipleriyle açıklanabilir. Bu ayrım, dinleyicilerin alimin sözüne karşı tutumlarına ve alimin kendi iç motivasyonlarına göre şekillenir.

İlk grup, alimin "iç âlemimden dış âlemime bir öğretim gerçekleşir ve dinleyenler zevk alırlar"¹ ifadesiyle tanımlanır. Bu durumda, alimin niyeti halis olup, ilâhî bir tasarrufla (vehbî yön) hikmetin aktarımı söz konusudur. Dinleyiciler, bu samimi aktarımdan zevk alarak istifade ederler. Bu durum, tasavvufta bir hakikatin gerçekleşmesindeki ilâhî tasarruf ve mürşidin terbiyesi (vesîle yön) ile ilişkilidir².

İkinci grup, alimin niyetinin bozulduğu durumlarda ortaya çıkar. Alim, "ilmini satamadığına ve kendini beğendiremediğine müteessif olur"¹ çünkü dinleyenler sıkılıp dağılmıştır. Bu durum, alimin niyetine riyâ, sum'a veya ucb gibi âfetlerin karışmasıyla açıklanır. "Ameller niyetlere göredir" (Buhârî, Bed'ü'l-vahy 1) hadisi gereğince, niyet bozulduğunda amel ve hâl de bozulur, gizlenir². Böyle bir âlim, dinleyenler önünde tartışmaya girdiğinde kuvvetli ve hararetli olsa da, dinleyecek kimse bulunmadığında "ölüler gibi çenesi kapanır ve zevki söner gider"¹. Bu, alimin ilmini Hak için değil, halk için icra etme arzusunun bir sonucudur.

Üçüncü grup ise, alimin sözünü dinlemeyen ve kıymet vermeyenlerdir. Mesnevî'de "Sözünü dinleyenler ile musâhib ol; dinlemeyenler ve sözüne kıymet vermeyenler ile ülfet etme!"¹ denilerek bu ayrım vurgulanır. Bu durum, dinleyicilerin gaflet ve ülfet içinde olmalarıyla ilişkilendirilebilir. Sâlikin hâlin sahibinden gafil olup hâle âşık olması gibi, dinleyicilerin de hakikatten gafil olmaları, sözün onlara tesir etmemesine yol açar². Bu, aynı zamanda tasavvufî bir hakikatin anlaşılmasında "mârifet dili"nin önemini de gösterir; zira mârifet, zevkle bilinen bâtınî hakikattir ve herkesin paylaştığı zâhirî mânâdan (lugat dili) farklıdır².

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 4 — s. 517, 518, 521, 522, 526, 1433, 1434
3. 2.K2

Seyr-i sülûk, tasavvufî hayatın tam adıdır ve sâlikin başlangıçtan vâsıllığa kadar geçtiği yolun bütününü kapsar¹. Bu manevî yolculuk, klasik olarak "seyr ilallâh" (Allah'a sefer) ve "seyr fillâh" (Allah'ta sefer) olmak üzere iki ana hatta ayrılır. Seyr ilallâh, sâlikin nefsinden, dünyadan ve mâsivâdan Hak'a yönelmesini ifade ederken, seyr fillâh ise Hak'a vâsıl olduktan sonra esmâ ve sıfatlarda yapılan yolculuktur¹.

Mesnevî-i Şerîf Şerhi'nde seyr-i sülûk, "koşmak" olarak nitelendirilir ve insân-ı kâmilin (mürşidin) emrettiği riyâzât ve mücâhedât ile nefsin kötülüklerinden arınma sürecini içerir³. Bu süreçte sâlik, kendi bilgilerinden arınır ve nefs-i emmârenin sıfatlarından kurtulur. Başlangıçta bu riyâzât ve mücâhedât sâlike ağır gelse de, kalbi saflık kazandıkça mürşidine olan sevgisi artar³.

Seyr-i sülûk, mürşid-i kâmil kapısında gerçekleşen bir yolculuktur. Sadık bir mürid ile taklitçi bir müridin beraber yola koyulmasıyla, taklitçi müridin sülûkündeki ciddiyetsizlik ve yalan, beklenmedik bir şekilde doğruluğa ve tahkike (gerçeği araştırmaya ve bulmaya) dönüşebilir³. Bu, sülûkun dönüştürücü gücünü gösterir.

Sülûk edenler, "ehl-i sülûk" olarak adlandırılır ve hikmet nâkalarına binip, sâlih amellerini yüklenerek menzil-i maksûdları olan Hak'a teveccüh ederler³. Bu yolculukta mârifet-i ilâhiyye'de terakki etmek esastır. Seyr-i sülûk, aynı zamanda "mülkten melekûta urûcun" asîl mesnedidir¹. Süleymân bahrına benzetilen deryâ-yı hakikatte ebedî bir seyr olarak da ifade edilir³. Bazı durumlarda, dünyevî meşgalelerden dolayı tarik-i Hak'a sülûk etmenin zor olduğu düşünülse de³, bu yolculukta kutbu'l-aktâb gibi insân-ı kâmillerin teveccühü, sâliklere bâki hayat bahşedebilir³.

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 265
3. 2.Vikipedi: Seyr-i Süluk
4. 3.Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 4 — s. 8, 9, 10, 11, 76, 921, 996, 997, 1051, 1550, 1551, 1653

Necdet Ardıç'ın İrfan Mektebi (Hakk Yolu) eseri, tasavvufî irfan geleneğini modern döneme taşıyan önemli bir kaynaktır (Necdet Ardıç (Terzibaba) - WIKI). Bu tür eserler, tasavvuf yolculuğunu (sülûk) ve bu yolculukta karşılaşılan hâlleri, makamları ve hakikatleri ele alır. Bir tasavvufî hâlin başlaması (zuhûr) ve yerleşmesi (rusûh) gibi süreçler, bu eserlerde detaylıca açıklanır. Hâllerin başlangıcı genellikle ânî bir vâridât, bir cezbe veya inkişâf şeklinde iken, yerleşmesi tertîb, terbiye ve tekrarla mümkün olur (Hâlin Başlaması ve Yerleşmesi - K2-T4). Bu, sâlikin gayretini ve ilâhî lütfu bir araya getiren bir süreçtir.

Eserler aynı zamanda mükâşefe gibi derin tasavvufî kavramları da işler. Mükâşefe, "perde açılması, gizliliğin kalkması" anlamına gelir ve sâlikin gayb âleminden veya Hak'tan kalbine inen doğrudan idrâkleri ifade eder (Mükâşefe - K1-50). Bu, mücâhedenin bir meyvesi olarak tezkiyeyi kemâle erdiren sâliklere Hak tarafından perdelerin kaldırılmasıyla gerçekleşir. Mükâşefenin sûrî, mânevî, zâtî ve sırrî olmak üzere dört türü bulunur.

Tasavvufî bir hakikatin gerçekleşmesi, ilâhî tasarruf (vehbî yön), sâlikin amelî gayreti (kesbî yön) ve mürşidin terbiyesi ile ihvân sohbeti (vesîle yön) olmak üzere üç boyutta ele alınır (Nasıl Gerçekleşir - K2-T10). Bu, Hakk yolcusunun sadece pasif bir alıcı olmadığını, aynı zamanda gayret ve edep ile bu yolda ilerlemesi gerektiğini gösterir. Ancak, tasavvuf ilmini sadece zekâ eseriyle öğrenip nefsanî sıfatlarla konuşanların küfür ve zındıklığa düşebileceği uyarısı, bu eserlerin yüzeysel bir yaklaşımla değil, kalbî bir idrakle okunması gerektiğini vurgular¹. Bu durum, eserlerin tasavvufun derinliklerine inmek isteyen ve bu yolda samimi gayret gösteren herkes için olduğunu, ancak sadece entelektüel bir merakla yaklaşanlar için yanıltıcı olabileceğini belirtir.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 4 — s. 359, 361