Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 8

Ahmed Avni Konuk, modern dönemde tasavvuf araştırmalarına önemli katkılarda bulunmuş bir isimdir ve özellikle İbn Arabî'nin Füsûsu'l-Hikem adlı eserinin anlaşılmasına yönelik çalışmalarıyla tanınır (Mustafa Tahralı, Wiki). Konuk'un Mesnevî Şerhi, Mevlânâ'nın Mesnevî'sindeki hikâyeler, kıssalar, mîrâcî tasvirler ve tasavvufî tâ'vîller aracılığıyla aktarılan derin anlamları şerh eder (Mesnevî-i Şerîf, K1-68). Şerh, Hak'ın Zât-ı Vâcibü'l-vücûd oluşunu ve mahlûkatına kendisinden başka bir mutasarrıf ve mâlik olmadığını, dolayısıyla O'na karşı şirket ve ortaklık davasının ancak hâlik ve fâni olan bir mahlûk tarafından olabileceğini vurgular¹. Ayrıca, sâlikin Hakk'ın muradı üzere hareket etmesi gerektiğini ve başına gelen nahoş hallerden dolayı başkalarını suçlamaması gerektiğini öğütler¹. Şerh, mücâhede ve riyâzetin önemine değinerek, rûh-i hayvaniye taalluku bulunan yağ mesâbesindeki rûh-i izâfînin bâtından zâhire çıkması için gayretin lâzım olduğunu belirtir¹. Konuk'un şerhi, ilahî isim ve sıfatların tecelli yeri olan dünya ve ahiret yurtlarında lütuf ve kahr eserlerinin iç içe olduğunu, zerre miktarı hayır veya şer işleyenin karşılığını göreceğini ifade eder¹. Bu şerh, Mevlânâ'nın eserindeki tasavvufî hakikatleri ve irfan geleneğini modern döneme taşıyan önemli bir kaynaktır (Necdet Ardıç, Wiki).

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, C.8 — s. 25, 26, 514, 1035, 1267, 1569, 1570, 1952

Mesnevî-i Şerîf'te zikredilen padişah ve köle kıssası, ilahî imtihanın derin mânâsını izah eder. Padişah, yani Cenâb-ı Hakk, kölelerini yani kullarını birtakım sebeplerle imtihan etmek ister¹. Bu imtihanın temel gayesi, kimin sebatkâr olduğunu, kimin sözünde durduğunu ve kimin vefalı olduğunu ortaya çıkarmaktır. Böylece, nik-ahd (sözünde duran) bed-ahdden (sözünde durmayandan) ve vefalı olan vefasızdan ayrılmış olur¹.

Bu imtihan sürecinde, kölelerin sebatlarının açığa çıkması için onlara bir "müvesvis ve müheyyic" (vesvese veren ve kışkırtan) lazımdır¹. Bu vesvese veren ve kışkırtan, aslında padişaha kulluk eder; çünkü padişahın muradı, onun bu şekilde hareket etmesidir. Bu durum, ilahî iradenin her şeyi kuşattığını ve görünen şerlerin bile bir hikmet üzere vuku bulduğunu gösterir. Padişah, sebatkâr olanı sebatkâr olmayandan ayırmak ve "sivrisinekler gidip onların dışındakiler kalsın diye sivrisinekleri ağaçlardan ve bağlardan kovmak için" bu vesvese vereni göndermiştir¹.

Bu kıssa, tasavvufî bir bakış açısıyla, kulların mânevî terakkisi için imtihanın zorunluluğunu ve ilahî adaletin tecellisini anlatır. İmtihanlar, sâlikin iç âlemindeki hakikatleri keşfetmesine, nefsini tezkiye etmesine ve Hak'la olan bağını güçlendirmesine vesile olur. Tıpkı Zülkarneyn'in ne peygamber ne de padişah olup, sadece Allah'ı seven bir sâlih kul olması gibi¹, bu kıssa da kulluğun özünün, ilahî iradeye teslimiyet ve sebat olduğunu vurgular.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 8 — s. 1876, 1877, 1878, 1998

Tasavvufta ayna, sâlikin manevî yolculuğunda (seyr-i sülûk) ulaştığı yüksek bir hâli sembolize eder. Bu hâlde, insân-ı kâmilin bedeni, maddî yoğunluğundan arınarak (kesâfet-i tenin letâfete tebeddülü) şeffaf ve parlak bir aynaya dönüşür¹. Bu dönüşüm sayesinde, sâlikin kalbi, Hak'tan gelen tecellîleri ve muhataplarının hâllerini olduğu gibi yansıtabilir. Aynanın temel özelliği olan renksizlik ve sadelik, sâlikin kendi benliğinden, nefsanî sıfatlardan ve tabiî pisliklerden arınmışlığını gösterir; böylece kendisine yansıyan sûretlerden âri olur¹. Bu makam, vahdet-i vücud (varlığın birliği) hakikatinin açığa çıktığı ve Hakk yolcusunun kalbine zâtî tecellînin vuku bulduğu bir mertebedir¹. Bu durum, sözlerle ve ifadelerle tam olarak anlatılamayan, zevkî ve vicdanî bir hâldir; öyle ki bu bahse gelince söz dudakları bağlar ve kalem yazamaz hâle gelir¹. Sırsız bir aynada suret görünmeyeceği gibi, kalbin de bu arınma sürecinden geçmesi gerekir ki Hakkânî varlık onda tecellî edebilsin¹. Bu, sâlikin cisim asâsını elden bırakıp, ilâhî hüviyetin emrine girmesiyle gerçekleşir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 8 — s. 304, 305, 306, 307, 1862

Mürşid-i kâmil, tasavvuf yolunda sâlikin en temel ihtiyacı olan doğru yola iletici, rehber ve yol göstericidir². Onun görevi, sâliki vehim ve zannın sınırlı idrakinden kurtararak, cisimlerin, mekânın ve yönün gereklilikleri olan ayrılık ve birleşme hâllerinin ötesindeki hakikati müşâhede etmesini sağlamaktır¹. Bu, mürşidin sadece ilmî ve fikrî bir delil olmaktan öte, bizzat hâl ehli olmasıyla mümkündür. Mürşid-i kâmil, Allah'ın hidâyet ettiği ve velî bir mürşid olarak tanımlanan kişidir². O, sâlikin nefsini dışarıdan gören, onun kendi göremediği tuzakları fark eden ve gösteren bir kılavuzdur². Mürşid-i kâmil, küllü'l-küll olan akl-ı Muhammedi'nin bir dalı gibidir ve sâlik de bu dalın gölgesi hükmündedir; mürşidin hareketiyle sâlik de hakikate doğru yönelir¹. İrşat makamında bulunan bu insân-ı kâmilin ruhu, birçok cüz'î ruhun imamı ve anası mesabesindedir; bu sebeple mürîdler ona çocukların analarına meyli gibi aşırı bir meyl ile bağlanırlar ve bu meyli kimse ayıramaz¹. Mürşid-i kâmil, aynı zamanda "civân-baht-ı mecid" olarak da anılır ki bu, ilahi ilimde sabit olan isti'dâdının kemâline işaret eder¹. Bazı durumlarda, Mesnevî-i Şerîf gibi eserleri i'tikâd ile okuyan ve kelâm-ı Hak bilen kişiler, mürşid olmaksızın velâyet derecesine ulaşabilirler; nitekim beş yüz kişinin Mesnevî-i Şerîf'i tilâvet ve amel yüzünden veliyy-i kâmil olduğu belirtilmiştir¹. Ancak genel kaide, mürşidin sülûk için lüzumlu olduğudur².

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, C.8 — s. 1747, 1917, 1918, 1922, 1973, 1976, 1979
3. 2.K1, s. 63

Tasavvufta kişinin kendi kusurunu görmemesi, derin bir idrak eksikliği ve nefsânî bir körlük olarak ele alınır. Bu durum, Mesnevî-i Şerîf'te, aynada kendi yüzünü görüp iğrenerek ayna üzerine ihtiyacını gideren zenciye benzetilir¹. Zenci, kendi çirkinliğini aynaya atfederek "Ne çirkinsin! Sen ancak buna lâyıksın!" derken, ayna lisân-ı hâl ile "Ey alçak kör, benim çirkinliğim senin yüzünden hâsıldır, ben sâfım!" cevabını verir. Bu benzetme, kişinin kendi amelinin çirkin suretini görüp beğenmemesi ve kusuru dışarıda araması hâlini açıklar.

Bu durum, aynı zamanda insân-ı kâmilin ayna gibi olduğu hakikatiyle de ilişkilidir. İnsân-ı kâmil, kemâl derecesindeki latifliği ile bir ayna gibidir; ona karşılık gelenler iyi ve kötü her ne görürlerse, kendilerine ait olur¹. Niyâzi-i Mısrî'nin "Halk içinde bir aynayım, Her kim bakar bir an görür, Her ne görür kendi yüzün, İster iyi ister kötü görür" beyti de bu hakikati pekiştirir. Dolayısıyla, başkalarında görülen kusurlar aslında kişinin kendi iç dünyasının yansıması olabilir.

Kendi kusurunu görmeyen kişi, günah ve kusur işlediğinde kalbinin kararmasına ve sıkıntıya düşmesine rağmen bunun sebebini idrak edemez. Bu hâl, sarhoş gibi sersem olmakla kıyaslanır ve tövbe ile istiğfarın gerekliliğine işaret eder¹. Kişinin bu ahmaklıktan kurtulması için Hak Teâlâ'nın dünyada vaz' ettiği nükteleri ve işaretleri anlaması, her fenalığın veya iyiliğin mukabillerini kendi nefsinde veya başkalarının nefsinde müşâhede edip ibret alması gerekir¹. Kendi kusurunu kendi fikir ve amellerinden bilmek, "Acaba ne yaptım da bu hallere yakalandım?" diye tefekkür etmek, bu idrakin başlangıcıdır¹. Aksi takdirde, kusuru kendi nefsine isnat etmeyip ehl-i hakikatin beyanlarına veya dış dünyaya yüklemek, ruhun ve aklın kanatlarını çamurlayan bir kuş gibi aşağı âlemde ve ikilik âleminde çırpınıp durmasına sebep olur¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 8 — s. 10, 23, 282, 284, 639, 667, 668, 2038

Seyr-i sülûk, tasavvufî hayatın tam adıdır ve sâlikin başlangıçtan vâsıllığa kadar geçtiği yolun bütününü kapsar¹. Bu manevî yolculuk, müridin mürşid rehberliğinde geçtiği mertebelerden oluşur³. Klasik tasnife göre dört ana seyrden bahsedilir: Seyr ilallâh, sâlikin nefsinden, dünyadan ve mâsivâdan Hak'a yönelmesiyle başlayan mücâhede ve tezkiye sürecidir. Seyr fillâh ise sâlikin Hak'a vâsıl olduktan sonra esmâ ve sıfatlarda yaptığı yolculuk olup, mârifet kademelerinde ilerlemesini ifade eder¹. Mesnevî-i Şerîf Şerhi'nde bu yolculuk, "Hakk Yolculuğu" olarak adlandırılır ve sâlikin bu yolda çalışması gerektiği vurgulanır².

Eserde seyr-i sülûkun sâlikteki işleyişi, kalbin yönelimi olan niyet, uzuvların ameli olan fiil, kalbin keyfiyeti olan hâl ve bilgi ile idrâkin gelişimi olan mârifet eksenlerinde ele alınır⁴. Sülûkun içindeki amellerin aynasında makâm-ı ittihâd ve vahdet-i mahz hâlinin ve zevkinin görüleceği belirtilir; zira bu hâl sözle idrak edilemez². Sâlikin havâtırı murâkabe ve ef'âlini muhâsebe hususunda himmetinin ziyade olması, tarik-ı Hak'daki sülûk işini daha ileriye götürür ve sâlikin aşk-ı ilâhî kadehini içerek mest-i Hak olmasına vesile olur².

Seyr-i sülûkun tamamlanmamış olması ve nefis makamından geçip kalp mertebesine ulaşmamış sufilerin, bu meseleden zarar görebilecekleri ve nefsin tuzağından ibaha çukuruna düşebilecekleri uyarısı yapılır². Ayrıca, tokluk ile tarik-i Hak'a sülûk etmenin "soğuk demiri dövmek" kabilinden olduğu belirtilerek, riyazet ve mücâhedenin önemi ima edilir². Seyr-i sülûk dersinin, kâmil bir mürşidin ruhanî tesirlerinden alınabileceği de ifade edilir². Müşâhede makamına ulaşan bir zatın, sülûk ehline öğretmek ve onları teşvik etmek için eserleri mütalaa edip söz söyleyeceği belirtilir². Hak yolunda ilerlemek için, nefsanî sıfatlardan arınmış, bedenî varlığından fani olup Hakk'ın varlığıyla bâki olan bir insân-ı kâmil ile meşveret etmenin gerekliliği vurgulanır².

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 265
3. 2.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 8 — s. 35, 206, 389, 390, 646, 968, 1547, 1548, 1906
4. 3.Vikipedi: Seyr-i Süluk
5. 4.K2

Tasavvufî metinlerin şerh edilmesi, derin mânâları ve incelikleri sebebiyle özel bir ihtimam gerektirir. Kaynaklarda bu tür şerhlerin, "ehil olmayanlar" tarafından yapıldığında "tadını kaçıracağı"¹ belirtilmiştir. Bu ifade, şerhlerin sadece metnin yüzeysel anlamını açıklamakla kalmayıp, aynı zamanda onun bâtınî ve irfanî boyutlarını da idrak edebilen kişiler tarafından ele alınması gerektiğini ima eder. Tasavvufî sülûkun mahiyeti, "kısa görüşlülerin" kendi "vehimlerine göre" yorumlamalarıyla¹ yanlış anlaşılmalara yol açabilir. Bu durum, şerhlerin tasavvuf yolculuğunda belirli bir seviyeye ulaşmış, yani "seyr ü sülûk" dersini almış¹ kişilere daha fazla hitap ettiğini düşündürmektedir. Necdet Ardıç gibi mürşidlerin eserleri ve sohbetleri (Necdet Ardıç (Terzibaba)), tasavvufu geniş kitlelere ulaştırmayı hedeflese de, Fusûsu'l-Hikem şerhi gibi derinlikli çalışmaların¹ belirli bir irfan seviyesi gerektirdiği açıktır. Dolayısıyla, şerhlerin hitap ettiği kitlenin, tasavvufî kavramlara (hâl, makam, gaflet, mükâşefe gibi) aşina, hatta bu yolda ilerleyen sâlikler olması daha muhtemeldir.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 8 — s. 35, 1095, 1601, 1707

Ahmed Avni Konuk, tasavvufî düşüncenin ve İslâmî metinlerin anlaşılmasına yönelik çalışmalarıyla öne çıkan bir âlimdir. Onun en bilinen katkıları, Muhyiddin İbn Arabî'nin Füsûsu'l-Hikem adlı eserine ve Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî'nin Mesnevî adlı eserine yazdığı şerhlerdir (Ahmed Avni Konuk, WIKI). Bu şerhler, tasavvufî kavramların derinlemesine idrâk edilmesine yardımcı olmuştur. Mustafa Tahralı gibi modern dönem araştırmacılarının çabaları sayesinde Konuk'un bu değerli eserleri günümüze ulaşmış ve ilim dünyasına kazandırılmıştır (Mustafa Tahralı, WIKI).

Konuk'un şerhlerinde, Peygamber Efendimiz Ahmed'in (a.s.) merkezî konumu sıkça vurgulanır. Örneğin, hükümetlerin ve şahların sikkelerinin değişebileceği, ancak Ahmed (a.s.) Efendimiz'in "saltanat ve nübüvvet isminin kıyamete kadar kalıcı" olduğu belirtilir¹. Ayrıca, Ahmed (a.s.) Efendimiz'in rûhâniyetinin, zuhurundan önce dahi kâfirlerin önüne çıkan korkunç savaşlarda yardım edici olduğu ifade edilir¹. O'nun "ebu'l-ervâh" (ruhların babası) olduğu ve Cibril'i dahi kuşatan bir rûh-i a'zam'a sahip olduğu, mi'râc gecesinde Sidretü'l-müntehâ'dan ve Cibril'in makâmından ileriye geçtiği de şerhlerinde yer alır¹. Konuk, müminin "Ahmedî şeriata sarılmış" olması gerektiğini, günah işlese dahi tövbe ve istiğfar ile bu durumdan dönebileceğini vurgular¹. Bu ifadeler, Konuk'un tasavvufî anlayışında Peygamber Efendimiz'in (a.s.) manevî ve şer'î önderliğine verdiği önemi açıkça göstermektedir.

1. Kaynaklar
2. 1.Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 8 — s. 1065, 1066, 1067, 1672, 2098, 2149, 2150