Âl-i İmrân Sûresi 112. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Zillet (ذِلَّة), nefsin veya başkasının zorlamasıyla meydana gelen bir aşağılık ve horlanma halidir. Ayetteki kullanımı, Yahudilerin Allah'ın emirlerine karşı gelmeleri ve peygamberleri öldürmeleri sebebiyle maruz kaldıkları, onların şereflerini düşüren ve onları başkalarına muhtaç kılan bir durumu ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ ٱلذِّلَّةُ ifadesi, 'onlara zillet farz kılındı, onlara zillet musallat edildi' anlamındadır. Bu, zilletin onlardan ayrılmaz bir vasıf haline geldiğini, adeta üzerlerine bir damga gibi vurulduğunu mecazi bir anlatımla belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu, 'z-l-l' kökünden türeyen kelimelerin Kur'an'da genellikle 'alçaklık, horlanma, boyun eğme' gibi anlamlara geldiğini belirtir. Bu ayetteki 'zillet', Yahudilerin ilahi gazaba uğramaları sonucu içine düştükleri, toplumsal ve manevi olarak aşağılanmışlık durumunu ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): حَبْلٍ مِنَ ٱللَّهِ ifadesi, 'Allah'ın ahdi, emanı ve zimmeti' demektir. Bu, Yahudilerin ancak Allah'ın kendilerine verdiği bir güvence veya anlaşma ile korunabileceklerini, aksi takdirde zillet içinde kalacaklarını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Habl (حَبْل), aslen ip anlamına gelir. Ancak mecazi olarak 'ahd, eman, sebep ve vesile' anlamlarında kullanılır. Ayetteki 'hablün minallahi', Allah'ın koruması ve ahdi; 'hablün minennâs' ise insanların onlara verdiği güvence ve anlaşma anlamına gelir. Bu, onların zilletten kurtulmalarının tek yolunun bu iki 'ipe' tutunmak olduğunu vurgular.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Habl, Kur'an'da 'ahd' (sözleşme) ve 'eman' (güvence) anlamlarında sıkça geçer. Bu ayetteki kullanımı, Yahudilerin zilletten ancak Allah'ın onlara bahşettiği bir ahit veya insanların onlarla yaptığı bir anlaşma sayesinde kurtulabileceklerini belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Gazab (غَضَب), nefsin intikam alma isteğiyle kaynamasıdır. Allah'a nispet edildiğinde ise, O'nun kullarına karşı duyduğu öfke ve bunun sonucunda onlara verdiği cezadır. Ayetteki 'baû biğadabin minallahi' ifadesi, Yahudilerin Allah'ın emirlerine karşı gelmeleri ve peygamberleri öldürmeleri sebebiyle ilahi gazaba uğradıklarını ve bunun sonuçlarına katlandıklarını ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Gazab, Allah'ın sıfatlarından olup, O'nun kullarına karşı duyduğu hoşnutsuzluğu ve onlara azap etme iradesini ifade eder. Ayetteki bağlamda, Yahudilerin işledikleri büyük günahlar (ayetleri inkâr, peygamberleri katletme) nedeniyle Allah'ın gazabına müstahak olduklarını ve bunun bir sonucu olarak zillet ve meskenete düştüklerini belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu, 'gazab' kavramının Kur'an'da genellikle 'Allah'ın cezalandırıcı öfkesi' anlamında kullanıldığını belirtir. Bu ayetteki 'Allah'tan bir gazap', Yahudilerin ilahi yasalara ve peygamberlere karşı gelmeleri nedeniyle maruz kaldıkları ilahi cezayı ve laneti ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Meskenet (مَسْكَنَة), fakirlik ve muhtaçlık halidir. Ayetteki kullanımı, Yahudilerin zilletle birlikte, maddi ve manevi olarak da bir yoksulluk ve acizlik içinde olduklarını, başkalarına bağımlı hale geldiklerini ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ ٱلْمَسْكَنَةُ ifadesi, 'onlara meskenet farz kılındı, onlara meskenet musallat edildi' anlamındadır. Bu, meskenetin onlardan ayrılmaz bir vasıf haline geldiğini, adeta üzerlerine bir damga gibi vurulduğunu mecazi bir anlatımla belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Meskenet, kişinin mal ve mülk açısından fakir düşmesi, aynı zamanda ruhsal ve toplumsal olarak da bir aşağılanma ve acizlik içinde bulunmasıdır. Ayetteki 'meskenet', Yahudilerin hem maddi hem de manevi olarak düşkün bir duruma düştüklerini, zilletle birlikte gelen bir yoksulluk ve horlanma halini ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Küfr (كُفْر), bir şeyi örtmek demektir. Şer'i anlamda ise, Allah'ın nimetlerini veya hakikatlerini örtmek, inkâr etmek ve nankörlük etmektir. Ayetteki 'yekfurûne biâyâtillâh' ifadesi, Yahudilerin Allah'ın gönderdiği ayetleri, delilleri ve peygamberleri inkâr ederek büyük bir nankörlük ve isyan içinde olduklarını belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu, 'küfr' kavramının Kur'an'daki temel anlamının 'hakikati örtmek, nankörlük etmek ve Allah'a karşı gelmek' olduğunu vurgular. Bu ayetteki 'yekfurûne', Yahudilerin Allah'ın açık delillerini ve peygamberlerin getirdiği mesajları bile bile reddetmelerini, bunun da onların zillet ve gazaba uğramalarının temel nedeni olduğunu açıklar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Katl (قَتْل), cana kıymak, öldürmektir. Ayetteki 'yaktulûne' fiili, Yahudilerin peygamberlere karşı işledikleri en büyük günahlardan biri olan onları haksız yere öldürme eylemini açıkça belirtir. Bu eylem, onların Allah'ın gazabına uğramalarının ve zillet içinde kalmalarının önemli bir sebebidir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Yaktulûne (يَقْتُلُونَ) fiili, 'katl' kökünden gelmekte olup, cana kastetmek ve öldürmek anlamına gelir. Ayetteki kullanımı, Yahudilerin Allah'ın elçilerine karşı gösterdikleri düşmanlığı ve onlara karşı işledikleri cinayetleri vurgular. 'Biğayri hakkın' (haksız yere) ifadesi, bu cinayetlerin hiçbir meşru gerekçeye dayanmadığını özellikle belirtir.