Ahzâb Sûresi 1. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nebî kelimesi, 'nebe'' kökünden türemiştir ve 'haber vermek' anlamına gelir. Peygamber, Allah'tan haber getiren ve insanlara tebliğ eden kişidir. Ayetteki kullanımı, Allah'ın doğrudan hitabıyla Peygamber'in özel konumunu ve risalet görevini vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Nebî, Allah ile kulları arasında elçilik yapan, vahiy alan ve onu insanlara ulaştıran kişidir. Bu ayetteki 'Ey Peygamber!' hitabı, onun risalet makamının yüceliğini ve kendisine verilen görevin ehemmiyetini belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Takva, 'vikaye' kökünden gelir ve bir şeyi korumak, muhafaza etmek demektir. Allah'tan sakınmak ise, O'nun azabından korunmak için emirlerine uymak ve yasaklarından kaçınmaktır. Ayetteki 'İttaki' emri, Peygamber'e ve dolayısıyla tüm müminlere Allah'ın hududuna riayet etme çağrısıdır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Takva, Kur'an'da merkezi bir kavram olup, Allah'a karşı duyulan derin saygı, korku ve sorumluluk bilincini ifade eder. Bu, sadece bir korku değil, aynı zamanda Allah'ın rızasını kazanma çabasıdır. Ayetteki 'Allah'tan sakın' ifadesi, Peygamber'in dahi bu ahlaki erdeme sürekli riayet etmesi gerektiğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Takva, nefsi korkulan şeylerden korumaktır. Şeriat dilinde ise, nefsi günahlardan korumakla olur. Ayetteki emir, Peygamber'in dahi bu koruma bilincini daima canlı tutması gerektiğini gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Tâat, 'tav'' kökünden gelir ve bir şeye boyun eğmek, onun emrine girmek demektir. Ayetteki 'La tuti'' (itaat etme) emri, kafirlerin ve münafıkların görüşlerine, isteklerine veya yönlendirmelerine uymaktan sakınmayı ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Tâat, irade ve istekle bir şeye boyun eğmektir. Burada 'tuti'' fiilinin nehy sigasıyla kullanılması, Peygamber'in, Allah'ın emirlerine aykırı düşecek hiçbir kimsenin sözüne veya eylemine uymaması gerektiğini kesin bir dille belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Küfür, bir şeyi örtmek anlamına gelir. Şeriat dilinde ise, Allah'ın nimetlerini veya varlığını inkar etmek, hakkı örtmektir. Ayetteki 'kafirler', Allah'ın birliğini ve Peygamber'in risaletini inkar edenlerdir ve onlara itaat edilmemesi emredilir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Küfür, Kur'an'da sadece inançsızlık değil, aynı zamanda Allah'ın lütuflarını ve işaretlerini görmezden gelme, nankörlük etme anlamlarını da taşır. Ayetteki 'kafirler', Peygamber'in tebliğine karşı çıkan, hakikati reddeden ve bu nedenle kendilerine itaat edilmemesi gereken kişilerdir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Nifak, 'nefak' kökünden gelir ve yer altındaki tünel, delik anlamına gelir. Münafık ise, bir kapıdan girip diğerinden çıkan, yani dışından Müslüman görünüp içinden kafir olan kişidir. Ayetteki 'münafıklar', iç yüzleri farklı olan, bu nedenle güvenilmemesi ve sözlerine uyulmaması gereken kişilerdir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Nifak, dinde ikiyüzlülük, dıştan İslam'ı kabul edip içten inkar etmektir. Münafıklar, Müslümanlar arasında fitne çıkarmaya çalışan, gizli düşmanlardır. Ayetteki 'münafıklar', Peygamber'in onlara itaat etmemesi gereken, içten pazarlıklı kimseler olarak tanımlanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hakîm, 'hükm' kökünden gelir ve hikmet sahibi demektir. Hikmet ise, bir şeyi en doğru şekilde bilmek ve en uygun biçimde yapmaktır. Allah'ın 'Hakîm' olması, O'nun tüm emirlerinin ve yasaklarının, yarattığı her şeyin bir hikmet üzere olduğunu gösterir. Ayetteki bu sıfat, Peygamber'e verilen emirlerin de hikmetli olduğunu vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Hakîm, her şeyi yerli yerince yapan, işleri sağlam ve kusursuz olan demektir. Allah'ın 'Hakîm' olması, O'nun hükümlerinin ve takdirinin tam isabetli olduğunu, hiçbir eksiklik veya yanlışlık içermediğini ifade eder. Bu, Peygamber'e verilen talimatların da mutlak doğru ve hikmetli olduğunu pekiştirir.