Zuhruf Sûresi 38. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): C-y-ʾ kökü, bir yerden başka bir yere intikal etmeyi ifade eder. Ayetteki 'جَاءَنَا' ifadesi, dünya hayatının sona ermesiyle birlikte, hesap vermek üzere Allah'ın huzuruna çıkışı, yani ahiret âlemine intikali ve orada hazır bulunmayı mecazi olarak anlatır. Bu, sadece fiziksel bir gelme değil, aynı zamanda bir durumun veya olayın vuku bulması anlamını da taşır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'جَاءَنَا' ifadesini, 'huzurumuza geldi' şeklinde yorumlar ve bunun mecazi bir anlatım olduğunu belirtir. Allah'a mekan isnat edilemeyeceği için, bu ifade kulun Allah'ın hükmüne ve takdirine maruz kalması, O'nun huzurunda hesap vermesi anlamında kullanılır. Ayetteki bağlamda, kötü arkadaşın (şeytanın) ve ona uyan kişinin kıyamet günü Allah'ın hükmüyle yüzleşmesini ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): B-'-d kökü, bir şeyin diğerinden uzaklaşması, ayrılması anlamına gelir. Ayetteki 'بُعْدَ' kelimesi, pişmanlık duyan kişinin, kendisini saptıran arkadaşından (şeytandan) duyduğu tiksintiyi ve ondan olabildiğince uzaklaşma arzusunu dile getirir. Bu, sadece fiziksel bir uzaklık değil, aynı zamanda manevi bir ayrılık ve reddediştir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'بُعْدَ' kelimesinin hem mekânsal hem de manevi uzaklığı ifade ettiğini belirtir. Ayetteki kullanımında, kıyamet gününde kötü arkadaşın (şeytanın) ve ona uyan kişinin arasındaki ilişkinin tamamen kopmasını, aralarındaki bağın sona ermesini ve birbirlerinden nefret etmelerini anlatır. Bu, dünya hayatındaki yakınlığın ahirette tam tersine dönmesidir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Ş-r-q kökü, güneşin doğduğu yeri ifade eder. 'el-Meşrikayn' ise, hem doğu hem de batı anlamında kullanılır ve bu iki yön arasındaki en büyük mesafeyi temsil eder. Ayetteki bağlamda, pişmanlık duyan kişinin, kötü arkadaşından (şeytandan) olabilecek en uzak mesafede olmayı dilemesini, yani aralarındaki ilişkinin tamamen bitmesini ve bir daha asla bir araya gelmemeyi arzu etmesini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'da 'doğu' ve 'batı' kavramlarının sadece coğrafi yönler olmanın ötesinde, genellikle zıtlıkları, uzaklıkları ve bazen de farklı âlemleri temsil ettiğini belirtir. 'el-Meşrikayn' ifadesi, burada mutlak bir ayrılığı ve geri dönülemez bir kopuşu simgeler. Kötü arkadaşla aradaki mesafenin 'doğu ile batı' kadar olması dileği, en uç noktadaki ayrılığı ve nefretin şiddetini gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): K-r-n kökü, bir şeyi diğerine bağlamak, eşlik etmek, yakın olmak anlamlarına gelir. 'el-Karîn', sürekli birlikte olan, ayrılmayan arkadaş veya yoldaş demektir. Ayetteki 'فَبِئْسَ الْقَرِينُ' ifadesi, dünya hayatında insanı saptıran, ona kötü yoldaşlık eden şeytanı nitelemek için kullanılır. Bu ifade, şeytanın ne kadar kötü bir arkadaş olduğunu ve ahirette ona uyanlara hiçbir fayda sağlamayacağını vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): el-Kefevî, 'karîn' kelimesinin, bir şeye eşlik eden, onunla birlikte bulunan her şey için kullanılabileceğini belirtir. Kur'an bağlamında ise, genellikle insanı saptıran şeytanı veya kötü arkadaşı ifade eder. Zuhruf 38'deki kullanımı, dünya hayatında insanı günaha sürükleyen, ahirette ise ondan uzaklaşılmak istenen kötü yoldaşı, yani şeytanı açıkça işaret eder ve onun kötülüğünü tesciller.