Âyetü'l-Nûr

Ey hakikat yolcusu, ey kendi varlığının sırrını arayan dost! Kur’ân-ı Kerîm’in kalbinde öyle bir âyet vardır ki, o hem bir kilit hem de bir anahtardır. O, hem bir sır hem de o sırrı fâş eden bir lisândır. Bu, Nûr Sûresi’nin otuz beşinci âyeti, yani Âyetü’l-Nûr’dur. Bu âyet, Cenâb-ı Hakk’ın Kendi Zâtı’nı ve âlemlerdeki tecellîsini anlattığı en berrak aynalardan biridir. Tasavvuf ehli için bu âyet, kâğıt üzerindeki mürekkepten ibaret değil, seyr-i sülûkun haritası, kalbin kandili ve ruhun mi‘râcıdır. Terzibaba İrfan Mektebi’nin sohbet halkasında bizler, bu âyete bir bilgi yığını olarak değil, her bir harfi gönül teline dokunan bir mızrap gibi yaklaşırız. Zira o, varlığın neden ve nasıl "var" olduğunu, o varlığın içindeki Nûr’un ne olduğunu ve o Nûr’a nasıl erileceğini fısıldar.