Kureyş Sûresi 2. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İlâf (إِيلَاف) kelimesi, 'ülfet' (ألفة) kökünden gelir ve bir şeye alışmak, ısınmak, bir araya gelmek anlamındadır. Ayetteki 'îlâfihim' ifadesi, Kureyş'in bu yolculuklara alışmış olmasını, bu yolculuklar sayesinde elde ettikleri güvenliği ve düzeni ifade eder. Bu, onların ticaret kervanlarının emniyet içinde gidip gelmesini sağlayan bir anlaşma veya uzlaşma durumudur.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde'ye göre 'îlâfihim', Kureyş'in kış ve yaz yolculuklarında elde ettiği 'ahd' (عهد) ve 'zimmet' (ذمة) yani anlaşma ve güvence anlamına gelir. Bu, onların diğer kabilelerle yaptıkları anlaşmalar sayesinde ticaretlerini güvenle sürdürmelerini sağlayan bir durumdur. Ayet, bu anlaşmaların Kureyş için ne denli önemli olduğunu vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'ülfet' (ألفة) kavramının Kur'an'da genellikle bir araya gelme, uyum ve karşılıklı anlaşma anlamında kullanıldığını belirtir. 'İlâf' ise bu uyumun ve anlaşmanın sağlanması eylemidir. Kureyş Suresi'ndeki kullanımı, Kureyş'in ticari faaliyetlerini sürdürebilmesi için gerekli olan sosyal ve siyasi uzlaşmayı, yani kabileler arası barış ve güven ortamını ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Rıhle (رحلة), bir yerden başka bir yere gitmek, yolculuk etmek demektir. Kureyş'in 'rıhlete'si, onların geçimlerini sağlamak için Yemen'e kışın, Şam'a yazın yaptıkları ticari seferlerdir. Bu yolculuklar, Kureyş'in ekonomik hayatının can damarıydı ve ayet bu yolculukların önemini vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Rıhle, genellikle bir amaç uğruna yapılan, belirli bir mesafeyi kat etmeyi içeren seyahatleri ifade eder. Kureyş'in 'rıhlete'si, onların ticari menfaatlerini gözeterek, belirli mevsimlerde belirli bölgelere yaptıkları düzenli ve planlı seferlerdir. Bu, sadece bir yerden bir yere gitmek değil, aynı zamanda bir yaşam biçimi ve ekonomik bir sistemdir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'rıhle' kelimesinin Kur'an'da genellikle belirli bir amaçla yapılan, zorlukları da barındıran uzun yolculukları ifade ettiğini belirtir. Kureyş Suresi'ndeki 'rıhlete' kelimesi, Kureyş'in ticari kazanç elde etmek ve geçimini sağlamak için katlandığı meşakkatli ancak düzenli seferleri anlatır. Bu yolculuklar, Kureyş'in sosyal ve ekonomik yapısının temelini oluşturmuştur.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Şitâ (شتاء), yılın soğuk mevsimidir. Kureyş'in 'rıhleteş-şitâi'si, onların kış aylarında genellikle Yemen gibi daha sıcak bölgelere yaptıkları ticari seferlerdir. Bu yolculuklar, Kureyş'in ticaret ağının mevsimsel döngüsünü gösterir ve onların farklı iklim koşullarına göre ticaretlerini nasıl düzenlediklerini ortaya koyar.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Şitâ, bilinen kış mevsimidir. Kureyş'in kış yolculukları, onların ticari faaliyetlerinin bir parçası olarak, kışın soğuktan korunmak ve uygun ticaret mallarını bulmak amacıyla güneye, özellikle Yemen'e doğru yaptıkları seferlerdir. Bu, Kureyş'in ticari stratejisinin bir göstergesidir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Sayf (صيف), yılın sıcak mevsimidir. Kureyş'in 'rıhleteş-şitâi ve's-sayfi' ifadesi, onların kışın Yemen'e, yazın ise Şam'a yaptıkları düzenli ticari seferleri belirtir. Bu iki mevsimlik yolculuk, Kureyş'in tüm yıl boyunca ticaretle meşgul olduğunu ve geçimlerini bu yolla sağladığını gösterir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Sayf, yaz mevsimidir. Kureyş'in yaz yolculukları, sıcak havalarda kuzeye, özellikle Şam bölgesine yaptıkları ticari seferlerdir. Bu yolculuklar, Kureyş'in farklı bölgelerden farklı ürünleri getirerek Mekke'yi bir ticaret merkezi haline getirmesini sağlamıştır. Ayet, bu iki mevsimlik yolculuğun Kureyş için hayati önemini vurgular.