Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (أمن), kalbin tasdik etmesi ve güven duymasıdır. Ayetteki 'âmenû' (ءَامَنُوا۟) ifadesi, Allah'a ve O'nun gönderdiklerine tereddütsüz bir şekilde inanıp güvenen, bu inancı kalplerine yerleştiren kimseleri tanımlar ve onlara hitap edildiğini gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İman (أمن) kavramı, Kur'an'da sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda bir güven ve teslimiyet halini ifade eder. 'Âmenû' (ءَامَنُوا۟) kelimesi, Allah'a tam bir güvenle teslim olan, O'nun vaatlerine inanan ve bu inancın gerektirdiği şekilde yaşayan topluluğu işaret eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): İstiâne (استعانة), bir şeyden yardım dilemektir. Ayetteki 'iste'înû' (ٱسْتَعِينُوا۟) emri, müminlerin karşılaştıkları zorluklar karşısında Allah'tan yardım talep etmeleri gerektiğini, bu yardımın da sabır ve namaz gibi manevi araçlarla gerçekleşeceğini belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): İstiâne (استعانة), bir işin başarılması için başkasından yardım talep etmektir. Ayetteki 'iste'înû' (ٱسْتَعِينُوا۟) fiili, müminlerin kendi güçlerinin yetmediği durumlarda Allah'a yönelerek O'ndan destek ve kuvvet istemelerini emreder, bu da kulun acziyetini ve Allah'ın kudretini idrak etmesini gerektirir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Sabır (صبر), nefsi hoşlanmadığı şeylere karşı tutmak ve sıkıntılara dayanmaktır. Ayetteki 'bi's-sabri' (بِٱلصَّبْرِ) ifadesi, müminlerin hayatın zorlukları, musibetleri ve Allah'ın emirlerini yerine getirme hususunda gösterdikleri metaneti ve dayanıklılığı bir yardım aracı olarak sunar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sabır (صبر), nefsi arzu ve heveslerden alıkoymak, zorluklara karşı direnç göstermektir. Ayetteki 'bi's-sabri' (بِٱلصَّبْرِ) kelimesi, müminlerin Allah'ın emirlerine uyma, yasaklarından kaçınma ve başlarına gelen musibetlere karşı gösterdikleri sebat ve tahammülü, Allah'tan yardım dileme vesilesi olarak vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Sabır (صبر), Kur'an'da sadece pasif bir dayanma değil, aynı zamanda aktif bir direnç ve azim gösterme anlamını taşır. 'Bi's-sabri' (بِٱلصَّبْرِ) ifadesi, müminlerin Allah yolunda karşılaştıkları her türlü engeli aşmada gösterdikleri kararlılığı ve bu kararlılığın Allah'ın yardımını celbetmedeki rolünü belirtir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Salât (صلاة), dua ve ibadet anlamına gelir. Ayetteki 've's-salâti' (وَٱلصَّلَوٰةِ) ifadesi, namazın Allah ile kul arasında bir iletişim ve yakınlaşma aracı olduğunu, bu ibadet aracılığıyla Allah'tan yardım istenebileceğini gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Salât (صلاة), sözlükte dua anlamına gelirken, şeriatta belirli rükünleri ve şartları olan ibadeti ifade eder. Ayetteki 've's-salâti' (وَٱلصَّلَوٰةِ) kelimesi, namazın müminler için hem bir arınma hem de Allah'a yönelerek O'ndan yardım ve destek talep etme vesilesi olduğunu belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Salât (صلاة) kavramı, Kur'an'da sadece şeklî bir ibadet olmanın ötesinde, kulun Allah ile sürekli bir bağ kurmasını, O'na yönelmesini ve O'ndan güç almasını ifade eder. 'Ve's-salâti' (وَٱلصَّلَوٰةِ) ifadesi, namazın müminlerin zor zamanlarında sığındıkları, manevi güç ve huzur buldukları bir sığınak olduğunu vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Sâbir (صابر), sabreden, tahammül eden kimsedir. Ayetteki 'es-sâbirîn' (ٱلصَّـٰبِرِينَ) ifadesi, Allah'ın emirlerine uyma, yasaklarından kaçınma ve musibetlere karşı direnç gösterme konusunda sebat edenleri tanımlar ve Allah'ın özel desteğini hak eden bu kişilere işaret eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Sâbir (صابر), sabır vasfına sahip olan, zorluklar karşısında metanetini koruyan kişidir. Ayetteki 'es-sâbirîn' (ٱلصَّـٰبِرِينَ) kelimesi, sabrı bir yaşam biçimi haline getiren, Allah'ın takdirine rıza gösteren ve bu sayede Allah'ın özel lütfuna ve yardımına nail olan müminleri ifade eder.