Mü'minûn Sûresi 65. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): C-e-r kökü, yüksek sesle bağırmak, feryat etmek anlamına gelir. Özellikle bir musibet anında yardım dilemek için yükseltilen sesi ifade eder. Ayetteki 'lâ tec'erû' ifadesi, kıyamet gününde inkarcıların çaresizlik içinde yükseltecekleri feryatların boşuna olduğunu, çünkü artık yardımın gelmeyeceğini belirtir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): C-e-r, 'ce'ara' fiilinden türemiştir ve 'yüksek sesle bağırmak, feryat etmek' demektir. Kur'an'da bu kelime, genellikle bir felaket veya azap anında duyulan çaresiz yakarışları tasvir etmek için kullanılır. Ayetteki kullanımı, o günkü feryatların bir fayda sağlamayacağını mecazi olarak ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu, 'ce'ara' kelimesinin Kur'an'daki kullanımının, genellikle ilahi azap karşısında insanın acizliğini ve çaresizliğini gösteren bir eylem olduğunu belirtir. Bu feryat, dünyevi bir kurtuluş umudu taşımayan, aksine ilahi hükmün kesinleştiği bir anda ortaya çıkan son çırpınışları simgeler. Ayetteki bağlamda, bu feryatların artık bir anlam ifade etmediği vurgulanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Y-v-m kökü, 'gün' anlamına gelir. Kur'an'da 'el-yevm' kelimesi, genellikle belirli bir günü, özellikle de kıyamet gününü veya hesap gününü ifade etmek için kullanılır. Bu ayetteki 'el-yevm', dünya hayatının sona erdiği ve amellerin karşılığının görüleceği o özel ve kesin günü işaret eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Yevm, güneşin doğuşundan batışına kadar olan süreyi ifade eden genel bir zaman birimidir. Ancak Kur'an'da 'el-yevm' marife olarak kullanıldığında, genellikle 'kıyamet günü' gibi belirli ve önemli bir günü kasteder. Ayetteki 'el-yevm' ifadesi, artık tövbe ve kurtuluş imkanının kalmadığı, hükmün kesinleştiği o son günü vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): N-s-r kökü, 'yardım etmek, desteklemek' anlamına gelir. 'Tunsarûn' pasif formda kullanıldığında, 'size yardım edilmez' demektir. Ayetteki bağlamda, Allah'ın katından hiçbir yardımın gelmeyeceği, dolayısıyla inkarcıların kendi başlarına kalacakları ve azaptan kurtulamayacakları ifade edilir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Nasr, düşmana karşı galip gelmek için yapılan yardımdır. 'Tunsarûn' ifadesi, kıyamet gününde inkarcıların maruz kalacakları azaba karşı hiçbir yerden yardım alamayacaklarını, dolayısıyla kurtuluşlarının imkansız olduğunu açıkça belirtir. Bu, ilahi adaletin tecellisi ve dünyadaki inkarlarının bir sonucu olarak sunulur.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'nasr' kelimesinin Kur'an'da hem dünyevi hem de uhrevi bağlamda kullanıldığını belirtir. Uhrevi bağlamda 'nasr', genellikle Allah'ın müminlere olan desteğini ve onlara zafer vermesini ifade eder. Ancak bu ayetteki 'lâ tunsarûn' ifadesi, inkarcılar için bu ilahi yardımın tamamen kesildiğini, onların artık Allah'ın lütfundan mahrum bırakıldığını gösterir.