Ankebût Sûresi 12. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): K-f-r kökü, bir şeyi örtmek anlamına gelir. Küfür, şeriat dilinde Allah'ın birliğini ve peygamberlerin getirdiklerini örtmek, yani inkar etmektir. Ayetteki 'kefarû' ifadesi, müminlere karşı çıkan ve hakikati örtbas eden kişileri tanımlar. (s. 434)

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu'ya göre 'küfr', İslam öncesi Arap toplumunda 'nankörlük' ve 'iyiliği örtme' anlamlarına gelirken, Kur'an'da 'Allah'ın nimetlerini ve hakikatini inkar etme' şeklinde dini bir terim haline gelmiştir. Burada 'kefarû', müminlerin inançlarını reddeden ve onlara karşı çıkan bir grubu ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): E-m-n kökü, emniyet ve güven anlamına gelir. İman, kalbin tasdiki ve dilin ikrarıyla Allah'a ve getirdiklerine güvenmek ve inanmaktır. Ayetteki 'âmenû' ifadesi, inkarcıların teklifine muhatap olan, Allah'a ve peygamberine iman etmiş kişileri belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman, kalbin tasdiki ve güven duymasıdır. 'Âmenû' kelimesi, Allah'ın birliğine ve peygamberlerin getirdiği hakikatlere tereddütsüz bir şekilde inanan ve bu inançla hareket eden kimseleri ifade eder. (s. 89)

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Sebîl, yol demektir. Kur'an'da hem maddi yol hem de manevi yol, yani din, şeriat veya takip edilen yöntem anlamında kullanılır. Ayetteki 'sebîlenâ', inkarcıların kendi inanç sistemlerini, yaşam tarzlarını ve değerlerini ifade eder. (s. 297)

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Sebîl, mecazi olarak din ve mezhep anlamında kullanılır. Burada inkarcılar, müminleri kendi dinlerine ve inançlarına davet etmektedirler. 'Sebîlenâ' ifadesi, onların kendi sapkın yollarını temsil eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): H-m-l kökü, bir şeyi taşımak, yüklenmek anlamına gelir. Hem maddi yükler hem de manevi sorumluluklar için kullanılır. Ayetteki 'velnahmil', inkarcıların müminlerin işleyeceği günahların sorumluluğunu üstlenme vaadini ifade eder. (s. 250)

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Haml, bir şeyi omuzlamak, yüklenmek demektir. Burada günahların yükünü üstlenme vaadi, inkarcıların müminleri kendi yollarına çekmek için kullandıkları boş bir iddiadır. Kur'an'da kimsenin kimsenin günahını yüklenemeyeceği prensibiyle çelişir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): H-t-e kökü, kasıtlı veya kasıtsız olarak doğru yoldan sapmak, hata etmek anlamına gelir. 'Hatîe' ve 'hatâya' kelimeleri, günahları ve hataları ifade eder. Ayetteki 'hatâyâkum', müminlerin inkarcıların yoluna uymaları halinde işleyecekleri varsayılan günahları belirtir. (s. 268)

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Hatâ, doğru olandan sapmak, günah işlemek demektir. Çoğulu 'hatâyâ'dır. Burada inkarcılar, müminlerin kendi yollarına uymaları durumunda ortaya çıkacak olan günahların sorumluluğunu üstlenme vaadinde bulunarak onları aldatmaya çalışmaktadırlar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): K-z-b kökü, gerçeğin aksini söylemek, yalan beyanda bulunmak anlamına gelir. 'Kâzibûn' ise yalan söyleyenler demektir. Ayetteki 'lekâzibûn' ifadesi, inkarcıların 'günahlarınızı biz taşıyalım' vaadinin kesinlikle bir yalan olduğunu, bu vaadin gerçekleşmesinin imkansızlığını vurgular. (s. 436)

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kizb, haberin gerçeğe aykırı olmasıdır. 'Lekâzibûn' ifadesindeki 'lam' harfi, yemini ve pekiştirmeyi ifade eder, yani onların yalan söyledikleri kesindir. Bu, Kur'an'ın temel prensiplerinden olan 'kimsenin kimsenin günahını yüklenemeyeceği' ilkesiyle de desteklenir.