Âl-i İmrân Sûresi 114. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman, kalbin tasdiki ve güven duymasıdır. Ayetteki 'yü'minûne billâhi' ifadesi, Allah'ın varlığını, birliğini ve sıfatlarını tereddütsüz kabul etmeyi, O'na teslim olmayı ve O'ndan gelen her şeye güvenmeyi ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzitsu'ya göre 'îmân', Kur'an'da sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda Allah'a karşı tam bir güven ve teslimiyet halidir. Ayetteki kullanımı, bu güvenin ve teslimiyetin, ahiret inancıyla birlikte, müminlerin ahlaki eylemlerinin temelini oluşturduğunu gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Âhir, bir şeyin sonu demektir. 'el-Yevmu'l-âhir' ise, dünya hayatının sonu olan kıyamet gününü ve sonrasını ifade eder. Ayetteki kullanımı, bu inancın, müminlerin davranışlarını şekillendiren temel bir motivasyon olduğunu vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'âhir' kelimesinin mecazi olarak 'sonra gelen' anlamında kullanıldığını belirtir. 'Yevmu'l-âhir' ifadesi, dünya hayatının ardından gelen ve hesaplaşmanın gerçekleşeceği günü işaret eder. Bu, müminlerin dünya hayatındaki sorumluluklarını hatırlatan bir kavramdır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Ma'rûf, akıl ve şeriatın iyi ve güzel kabul ettiği, insanların fıtraten bildiği ve benimsediği her şeydir. Ayetteki 'ye'murûne bi'l-ma'rûf' ifadesi, müminlerin toplumu iyiliğe, adalete ve güzel ahlaka yönlendirme görevini üstlendiğini gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Ma'rûf, insanların kalplerinin rahatladığı, akılların güzel bulduğu ve şeriatın onayladığı her şeydir. Bu ayette, müminlerin sadece kendileri iyilik yapmakla kalmayıp, başkalarını da iyiliğe teşvik etme sorumluluğunu taşıdıkları vurgulanır.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Münker, akıl ve şeriatın çirkin gördüğü, reddettiği ve hoşlanmadığı her şeydir. Ayetteki 'yenhevne ani'l-münker' ifadesi, müminlerin kötülüğe karşı durma, onu engelleme ve yayılmasını önleme görevini üstlendiğini belirtir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Münker, bilinmeyen, tanınmayan ve dolayısıyla hoş karşılanmayan şeydir. Şeriat dilinde ise, Allah'ın ve Resulü'nün yasakladığı her türlü çirkin fiil ve sözdür. Bu ayette, müminlerin kötülükle mücadeledeki aktif rolü vurgulanır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Müsâra'a, bir işi yapmada acele etmek, öne geçmek ve başkalarını geride bırakmaktır. Ayetteki 'yüsâri'ûne fi'l-hayrât' ifadesi, müminlerin iyilik ve hayırlı işler yapma konusunda büyük bir şevk ve gayret içinde olduklarını, fırsatları kaçırmadıklarını gösterir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 's-r-a' kökünün Kur'an'da genellikle hayırlı işlerdeki aceleciliği ve rekabeti ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki kullanımı, müminlerin sadece iyilik yapmakla kalmayıp, bu iyilikleri en hızlı ve en hevesli şekilde gerçekleştirmeye çalıştıklarını vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Salâh, fesadın zıddıdır; bir şeyin doğru ve düzgün olması demektir. 'Sâlihîn' ise, hem inançları hem de amelleri düzgün olan, iyilik yapan kimselerdir. Ayetteki 'ülâike mine's-sâlihîn' ifadesi, yukarıda sayılan vasıflara sahip olanların, Allah katında makbul ve doğru yolda olan kimselerden olduğunu belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzitsu, 'salih' kavramının Kur'an'da sadece bireysel dindarlığı değil, aynı zamanda toplumsal faydayı ve doğru eylemi de kapsadığını ifade eder. Bu ayetteki 'sâlihîn' tanımı, müminlerin iman, iyiliği emretme, kötülükten sakındırma ve hayırlara koşma gibi eylemleriyle hem kendileri hem de toplum için faydalı olduklarını gösterir.