Âl-i İmrân Sûresi 119. âyetin meâli (Türkçe anlamı) nedir?

Âl-i İmrân 119Cüz 4 · Sayfa 65

Âl-i İmrân Sûresi 119. Âyet

آل عمران

Hâ entum ulâ-i tuhibbûnehum velâ yuhibbûnekum vetu/minûne bilkitâbi kullihi ve-iżâ lekûkum kâlû âmennâ ve-iżâ ḣalev ‘addû ‘aleykumu-l-enâmile mine-lġayz(i)(c) kul mûtû biġayzikum(k) inna(A)llâhe ‘alîmun biżâti-ssudûr(i)

İşte siz öyle kimselersiniz ki, onları seversiniz; onlar ise, bütün kitaplara iman ettiğiniz halde, sizi sevmezler. Onlar sizinle karşılaştıkları zaman "inandık" derler. Ama kendi başlarına kaldıklarında, size karşı kinlerinden dolayı parmaklarını ısırırlar. De ki: "Öfkenizden ölün!" Şüphesiz Allah, göğüslerin özünü (kalplerde olanı) bilir.

Bu ayet, müminlerin düşmanlarına karşı beslediği sevgi ve düşmanların müminlere karşı duyduğu kin arasındaki çelişkiyi, özellikle 'sevgi', 'iman', 'öfke' ve 'kalplerdeki sır' kavramları üzerinden ele almaktadır. Dilbilimsel olarak bu kavramlar, münafıkların ikiyüzlü tavırlarını ve Allah'ın her şeyi kuşatan ilmini vurgulamaktadır.

1تُحِبُّونَهُمْh-b-b

Kök:ح ب ب—Müminlerin, kendilerini sevmeyenlere karşı beslediği sevgi ve muhabbet duygusudur.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hubb' kelimesini, bir şeye karşı duyulan meyil ve arzu olarak tanımlar. Ayetteki 'tuhıbbûnehum' ifadesi, müminlerin, kendilerine düşmanlık besleyenlere karşı bile insani bir yakınlık veya iyi niyet beslemesini ifade eder, bu da onların geniş gönüllülüğünü gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'hubb'u, bir şeyin güzelliğine veya kemaline meyleden ruhun eğilimi olarak açıklar. Ayetteki kullanım, müminlerin, karşı tarafın düşmanlığına rağmen onlara karşı bir tür sevgi veya iyi niyet beslemesini, belki de onların hidayetini arzulamasını vurgular.

2تُؤْمِنُونَe-m-n

Kök:ء م ن—Müminlerin, Allah'ın indirdiği tüm kitaplara tereddütsüz bir şekilde inanmasıdır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'îmân'ı, kalple tasdik ve dille ikrar olarak açıklar. Ayetteki 'tü'minûne bi'l-kitâbi küllihî' ifadesi, müminlerin sadece Kur'an'a değil, Allah'ın indirdiği tüm kutsal kitaplara şeksiz şüphesiz inanmasını, bu inancın onların temel vasfı olduğunu belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'îmân' kavramının Kur'an'daki merkeziyetini ve Allah'a, peygamberlere ve kitaplara güvenme, teslim olma anlamını vurgular. Ayetteki 'bi'l-kitâbi küllihî' vurgusu, müminlerin inancının kapsamlılığını ve bütüncüllüğünü, hiçbir ayrım yapmadan tüm ilahi vahiylere inanmalarını gösterir.

3خَلَوْا۟h-l-v

Kök:خ ل و—Düşmanların, müminlerden uzaklaşıp kendi başlarına kaldıkları durumu ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'halâ' fiilini 'yalnız kalmak, baş başa kalmak' anlamında kullanır. Ayetteki 'izâ halev' ifadesi, münafıkların müminlerin yanından ayrılıp kendi aralarında kaldıklarında gerçek yüzlerini ortaya koydukları, kin ve öfkelerini dışa vurdukları anı betimler.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'halâ' fiilinin 'boş kalmak, bir yerden ayrılmak' anlamlarına dikkat çeker. Ayetteki 'izâ halev' kullanımı, münafıkların müminlerin huzurunda takındıkları sahte tavrın aksine, yalnız kaldıklarında içlerindeki düşmanlığı açığa vurdukları durumu anlatır.

4ٱلْغَيْظِğ-y-z

Kök:غ ي ظ—Düşmanların müminlere karşı duyduğu aşırı kin, öfke ve hiddet duygusudur.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ğayz'ı, kalpte biriken ve dışa vurulmak istenen şiddetli öfke olarak tanımlar. Ayetteki 'minel-ğayz' ifadesi, düşmanların müminlere karşı duyduğu kinin o kadar şiddetli olduğunu ki, bu kinin parmak ısırma gibi fiziksel bir tepkiyle dışa vurduğunu gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'ğayz'ı, kalpte kaynayan ve dışa vurulması zor olan şiddetli öfke ve hiddet olarak açıklar. Ayetteki bağlamda, bu 'ğayz', münafıkların müminlerin başarısına ve varlığına tahammül edememesinden kaynaklanan derin bir düşmanlık ve haset duygusudur.

5ٱلصُّدُورِs-d-r

Kök:ص د ر—İnsanların kalplerinde gizledikleri niyetleri, sırları ve duyguları ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'sadr' kelimesini, kalbin bulunduğu yer ve sırların saklandığı mahal olarak açıklar. Ayetteki 'bi zâti's-sudûr' ifadesi, Allah'ın sadece açıkça söylenenleri değil, aynı zamanda insanların kalplerinde gizledikleri tüm niyetleri, kinleri ve sevgileri bildiğini vurgular.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'sadr'ın Kur'an'da genellikle kalbin mecazi anlamda kullanıldığı, yani düşüncelerin, niyetlerin ve duyguların merkezi olduğunu belirtir. Ayetteki 'bi zâti's-sudûr' ifadesi, Allah'ın münafıkların içlerindeki gizli düşmanlığı ve müminlerin kalplerindeki samimiyeti tam olarak bildiğini, hiçbir şeyin O'ndan gizli kalmadığını ifade eder.

Âl-i İmrân Sûresi

Terzibaba - Necdet Ardıç

(119) Ha entüm ülâi tühıbbunehüm ve lâ yühıbbuneküm ve tü'minune Bil Kitabi küllihi, ve iza lekuküm kâlu âmennâ* ve izâ halev addu aleykümül enâmile minel ğayz* kul mutu Bi ğayzıküm* innAllahe Alîmün Bizâtis sudur;)

“İşte siz öyle kimselersiniz ki, onları seversiniz, halbuki onlar sizi sevmezler, siz kitap (lar) ın hepsine inanırsınız, onlarsa sizinle buluştukları zaman "inandık" derler. Başbaşa kaldıkları zaman da kinlerinden dolayı parmaklarının uçlarını ısırırlar. De ki: "kininizle geberin!". Şüphesiz ki Allah göğüslerin (gönüllerin) özünü bilir.”

إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ

يَفْرَحُوا بِهَا وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ

شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ

(120-) (İn temsesküm hasenetün tesu'hüm* ve in tusıbküm seyyietün yefrehu Biha* ve in tasbiru ve tetteku la yedurruküm keydühüm şey'a* innAllahe Bima ya'melune mühît;

“Size bir iyilik dokunsa fenalarına gider, başınıza bir kötülük gelse onunla sevinirler. Eğer sabreder ve Allah'dan gereğince korkarsanız, onların hileleri size hiçbir zarar vermez; çünkü Allah onları kendi amelleriyle kuşatmıştır.”

Eserin tamamını oku