Âl-i İmrân Sûresi 186. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Belâ (بلاء), hem hayır hem şer ile imtihan etmek anlamına gelir. Ayetteki 'letüblevünne' ifadesi, Allah'ın kullarını malları ve canları ile deneyeceğini, bu denemenin bir hikmet ve ibret taşıdığını vurgular. (s. 136)

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Buradaki 'belâ' (بلاء), 'imtihan' ve 'deneme' anlamındadır. İnsanların sabır ve şükür gibi özelliklerinin ortaya çıkması için Allah tarafından bir sınama olarak kullanılır. (c. 1, s. 102)

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'belâ' kavramı, genellikle Allah'ın insanları sınaması, onların imanlarını ve teslimiyetlerini ölçmesi bağlamında kullanılır. Bu ayette de müminlerin zorluklarla karşılaşarak imanlarının test edileceği belirtilir. (s. 154)

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Ezâ (أذى), 'zarar' ve 'incitme' anlamlarına gelir. Ayetteki 'ezâ kesîrâ' (çok eziyet), Ehl-i Kitap ve müşriklerden gelecek olan sözlü taciz ve hakaretlerin yoğunluğunu ifade eder. (s. 125)

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Ezâ (أذى), nefse veya bedene dokunan her türlü rahatsızlık ve zarar için kullanılır. Bu ayette, müminlerin düşmanlarından işitecekleri incitici sözlerin ruhsal bir eziyet olacağına işaret eder. (s. 23)

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Ezâ (أذى), hafif zarar ve rahatsızlık anlamına gelir. Ayetteki bağlamda, müminlere yönelik sözlü saldırıların, onların moralini bozmaya yönelik bir tür eziyet olduğu anlaşılır. (c. 1, s. 105)

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sabr (صبر), nefsi hoşlanmadığı şeylerden alıkoymak demektir. Ayetteki 'tasbirû' (sabrederlerse) ifadesi, mallarla ve canlarla sınanmaya, ayrıca düşmanlardan gelecek eziyetlere karşı metanetli olmayı emreder. (s. 467)

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Sabr (صبر), nefsin musibetler karşısında sükûnetini korumasıdır. Bu ayette, müminlerin karşılaşacakları zorluklar ve incitici sözler karşısında gösterilmesi gereken ahlaki bir erdem olarak vurgulanır. (s. 562)

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Sabr (صبر), Kur'an'da merkezi bir kavram olup, genellikle zorluklar, musibetler ve düşmanlıklar karşısında gösterilen sebat ve dayanıklılığı ifade eder. Bu ayette de müminlerin imtihanlar ve eziyetler karşısında sabırlı olmaları gerektiği belirtilir. (s. 165)

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Takvâ (تقوى), nefsi korkulan şeylerden korumaktır. Şeriat dilinde ise nefsi günahlardan korumak anlamına gelir. Ayetteki 'tettekû' (sakınırsanız) ifadesi, sabrın yanı sıra Allah'ın hududunu gözeterek günahlardan ve haramlardan uzak durmayı emreder. (s. 524)

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Takvâ (تقوى), Allah'ın azabından sakınmak ve O'na itaat etmektir. Bu ayette, sabrın yanında takvanın da bir gereklilik olduğu, yani Allah'ın rızasına uygun bir yaşam sürmenin önemine işaret edilir. (s. 235)

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Takvâ (تقوى), Kur'an'da Allah'a karşı sorumluluk bilinciyle hareket etme, O'nun emirlerine riayet etme ve yasaklarından kaçınma anlamında kullanılır. Ayetteki 'tettekû' ifadesi, müminlerin zor zamanlarda bile Allah'a olan bağlılıklarını sürdürmeleri gerektiğini vurgular. (s. 210)

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Azm (عزم), bir işe kesin karar vermek ve o işi yapmaya niyetlenmektir. Ayetteki 'azmi'l-umûr' (işlerin azmi), sabır ve takvanın, büyük bir kararlılık ve sebat gerektiren, önemli ve takdire şayan işlerden olduğunu belirtir. (s. 326)

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Azm (عزم), bir işi yapmaya kesin niyetlenmek ve o konuda kararlı olmaktır. Buradaki 'azmi'l-umûr' ifadesi, sabır ve takvanın, Allah katında büyük bir değer taşıyan, sağlam irade ve kararlılıkla yerine getirilmesi gereken işler olduğunu gösterir. (c. 2, s. 215)

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Azm (عزم), bir işi yapmaya kesin karar vermek ve bu kararda sebat etmektir. Ayetteki 'azmi'l-umûr', sabır ve takvanın, müminler için vazgeçilmez, sağlam bir irade ve kararlılıkla sarılmaları gereken temel prensipler olduğunu ifade eder. (s. 465)