Ahzâb Sûresi 42. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'sebh' kelimesinin asıl anlamının suda veya havada hızlı hareket etmek olduğunu belirtir. 'Tesbih' ise Allah'ı noksan sıfatlardan tenzih ederek, O'nun yüceliğini ve kemalini anmak, O'na ibadet etmek anlamında mecazi olarak kullanılır. Ayetteki 'sebbihohu' emri, Allah'ı sürekli olarak yüceltmeyi ve O'nun kemal sıfatlarını zikretmeyi ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'tesbih' kelimesinin 'tenzih' ve 'tazim' anlamlarına geldiğini ifade eder. Ayetteki kullanımında, Allah'ı her türlü eksiklikten arındırıp, O'nun ululuğunu ve kudretini dile getirme eylemini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'tesbih' kavramının Kur'an'da Allah'ın mutlak aşkınlığını ve yüceliğini ifade eden merkezi bir kavram olduğunu belirtir. Bu ayetteki 'tesbih' emri, müminin Allah'a karşı duyduğu saygı ve hayranlığı sözlü olarak ifade etmesini, O'nun kemal sıfatlarını sürekli hatırlamasını ve O'nu her türlü noksanlıktan uzak tutmasını gerektirir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'bükre' kelimesinin 'sabahın ilk vakti' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki kullanımı, tesbih ibadetinin günün başlangıcında, yani sabah namazı vaktinde yapılmasının önemini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'bükre' kelimesinin 'günün ilk kısmı' olduğunu ve genellikle sabahın erken saatlerini ifade ettiğini açıklar. Bu ayette, Allah'ı tesbih etmenin günün başlangıcında, yani uyanış ve yeni bir güne başlama anında gerçekleştirilmesi gerektiğini belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'bükre' kelimesinin Kur'an'da genellikle 'sabah' veya 'günün ilk vakti' anlamında kullanıldığını ve bu vaktin ibadet ve zikir için özel bir öneme sahip olduğunu ifade eder. Ayetteki 'bükreten' ifadesi, tesbihin sabah vaktinde düzenli olarak yapılmasını teşvik eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'asîl' kelimesinin 'günün sonu, ikindi vakti' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'asîlen' ifadesi, tesbih ibadetinin günün bitimine doğru, yani ikindi ve akşam namazı vakitlerinde de devam etmesi gerektiğini gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'asîl' kelimesinin 'güneşin batmaya yaklaştığı vakit' olduğunu ve 'ikindi' anlamında kullanıldığını açıklar. Bu ayette, Allah'ı tesbih etmenin günün sonuna doğru, yani günün yorgunluğunun atıldığı ve dinlenmeye geçildiği vakitte de sürdürülmesi gerektiğini vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'asîl' kelimesinin 'günün son kısmı' olduğunu ve 'ikindi' ile 'akşam' arasındaki zaman dilimini kapsadığını ifade eder. Ayetteki 'asîlen' kelimesi, tesbihin günün başlangıcında olduğu gibi, günün sonunda da ihmal edilmemesi gereken bir ibadet olduğunu belirtir.