Nisâ Sûresi 76. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (أمن), kalbin tasdiki ve dilin ikrarıdır. Güven ve emniyet kökünden gelir. Ayetteki 'ellezîne âmenû' ifadesi, Allah'a ve O'nun gönderdiklerine kalben tasdik edip güvenen kimseleri belirtir ve onların Allah yolunda mücadelelerinin temelini oluşturur.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu'ya göre 'iman' kavramı, Kur'an'da sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda Allah'a tam bir teslimiyet ve güveni ifade eder. Bu ayette 'iman edenler', Allah'ın emirlerine uyan ve O'nun yolunda mücadele eden aktif bir topluluğu temsil eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Kıtal (قتال), karşılıklı öldürme, savaşma eylemidir. Ayetteki 'yükâtilûne' fiili, her iki tarafın da (iman edenler ve inkâr edenler) kendi inançları ve ideolojileri doğrultusunda aktif bir çatışma içinde olduğunu mecazi olarak değil, gerçek bir mücadele olarak ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Kıtal (قتال) babı, müfâale vezninde olup, karşılıklı eylemi gösterir. Bu ayette, müminlerin Allah yolunda, kâfirlerin ise tağut yolunda birbirleriyle savaştıklarını, yani her iki tarafın da aktif olarak mücadele ettiğini açıkça belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Tağut (طاغوت), haddi aşan, azgınlaşan her şeydir. Şeytan, putlar, sihirbazlar ve Allah'tan başka ibadet edilen her şey tağut kapsamına girer. Ayette 'fî sebîli't-tâğût' ifadesi, inkâr edenlerin Allah'ın emirlerinin dışına çıkarak, şeytanın ve benzeri azgın güçlerin yolunda mücadele ettiklerini gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Tağut (طاغوت), 'tuğyan' (aşırı gitmek) kökünden gelir. Allah'a karşı isyan eden, O'nun hükümlerini tanımayan her şey tağuttur. Bu ayette, inkâr edenlerin Allah'ın yolundan saparak, O'nun yerine başka güçlere tabi olduklarını ve onlar için savaştıklarını vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu, 'tağut'u, 'Allah'a karşı isyan eden ve O'nun otoritesini gasp etmeye çalışan her türlü güç' olarak tanımlar. Bu ayette tağut, Allah'ın mutlak egemenliğine karşı çıkan ve insanları kendi yoluna çağıran bir karşı-otoriteyi temsil eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Velî (ولي), yakınlık, dostluk ve yardım anlamlarına gelir. 'Evliyâü'ş-şeytân' ifadesi, şeytanın dostları, onunla yakınlık kuranlar ve onun yolunda gidenler demektir. Ayet, müminlere bu dostlarla savaşmayı emreder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Velâyet (ولاية), sevgi, yardım ve yakınlık demektir. 'Evliyâü'ş-şeytân' ise şeytanı dost edinen, ona tabi olan ve onun emirlerini yerine getiren kimselerdir. Bu ayette, müminlerin hedef alması gereken düşmanların, şeytanın yandaşları olduğu belirtilir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Keyd (كيد), bir şeyi gizlice ve hile ile yapmaktır. Genellikle kötü niyetli planlar için kullanılır. Ayetteki 'keyde'ş-şeytân' ifadesi, şeytanın insanları aldatmak, saptırmak ve Allah yolundan uzaklaştırmak için kurduğu tuzakları ve hileleri anlatır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Keyd (كيد), bir şeyi gizlice ve ustaca planlayarak gerçekleştirmektir. Şeytanın keydi, insanları doğru yoldan saptırmak için kullandığı aldatıcı yöntemleridir. Ayet, bu hilelerin zayıf olduğunu belirterek müminlere moral verir ve şeytanın gücünün sınırlı olduğunu vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Da'îf (ضعيف), güçsüz ve kuvvetsiz demektir. 'İnne keyde'ş-şeytâni kâne da'îfâ' ifadesi, şeytanın hilesinin görünüşte güçlü olsa da, iman edenler için aslında zayıf ve etkisiz olduğunu, Allah'a güvenenlerin ona karşı durabileceğini belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Da'f (ضعف) kökü, fiziksel veya manevi güçsüzlüğü ifade eder. Ayette şeytanın hilesinin zayıf olması, onun gerçek bir güce sahip olmamasından kaynaklanır. Allah'ın gücü karşısında şeytanın planları her zaman etkisiz kalmaya mahkumdur, bu da müminlere cesaret verir.