Zuhruf Sûresi 58. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İlah (إله), tapınılan, kendisine yönelinen varlık demektir. Aslında 'el-me'lûh' (المألوه) yani kendisine ibadet edilen anlamındadır. Ayetteki 'âlihetunâ' ifadesi, müşriklerin Allah'tan başka taptıkları putları ve ilahlaştırdıkları varlıkları ifade eder ki, bu bağlamda Hz. İsa'yı da kendi ilahları arasına katarak bir mukayese yapma çabası içindedirler. (el-Müfredât, s. 88)

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): İlah (إله), 'ma'bûd' (معبود) yani tapınılan demektir. Müşrikler, bu kelimeyi kendi taptıkları putlar için kullanmışlardır. Ayetteki 'âlihetunâ' ifadesiyle, kendi taptıkları putların ve Hz. İsa'nın, Hz. Muhammed'den daha üstün olup olmadığını sorgulayarak bir tartışma zemini oluşturmaya çalışmışlardır. (Mecâzü'l-Kur'ân, c. 2, s. 219)

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Darabe (ضرب) fiili, Kur'an'da farklı anlamlarda kullanılır. Burada 'darabûhu leke' (ضَرَبُوهُ لَكَ) ifadesi, 'sana bu misali verdiler', 'bu benzetmeyi yaptılar' anlamındadır. Yani müşrikler, Hz. İsa'yı kendi ilahlarıyla bir tutarak, Hz. Muhammed'e karşı bir argüman, bir misal ortaya koymuşlardır. (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân, s. 408)

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Darabe (ضرب) kelimesi, bir şeyi diğerine benzetmek, bir misal getirmek anlamında da kullanılır. Ayetteki 'mâ darabûhu leke' ifadesi, 'sana bu misali getirmediler', 'bu benzetmeyi yapmadılar' anlamındadır. Bu, onların sözlerinin bir hakikat arayışından ziyade, sadece bir tartışma aracı olduğunu vurgular. (el-Müfredât, s. 481)

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Cedel (جدل), bir şeyi sıkıca bağlamak, düğümlemek anlamından gelir. Tartışmada ise, karşı tarafı argümanlarla sıkıştırmak, onu mağlup etmeye çalışmaktır. Ayetteki 'illâ cedelen' (إِلَّا جَدَلًا) ifadesi, müşriklerin bu sözlerinin sadece bir tartışma, bir çekişme amacı taşıdığını, hakikati arama niyeti taşımadığını belirtir. (el-Müfredât, s. 195)

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Cedel (جدل), Kur'an'da genellikle olumsuz bir çağrışımla kullanılır ve hakikati bulmaktan ziyade, karşı tarafı susturmaya yönelik, boş ve anlamsız tartışmaları ifade eder. Zuhruf 58'deki kullanımı, müşriklerin Hz. Muhammed'e karşı ileri sürdükleri argümanın, mantıksal bir temelden yoksun, sadece bir çekişme ve inatlaşma olduğunu gösterir. (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar, s. 182)

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Cedel (جدل), bir şeyi sağlamlaştırmak, kuvvetlendirmek anlamından gelir. Fıkıh ve kelam ilminde ise, bir delili diğerine üstün kılmak için yapılan tartışmadır. Ancak ayetteki bağlamda, 'cedelen' kelimesi, hakikate ulaşma amacı gütmeyen, sadece karşı tarafı mağlup etmeye yönelik boş ve anlamsız bir tartışmayı ifade eder. (el-Külliyyât, s. 320)

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Hasım (خصم), düşman, çekişen demektir. 'Hasimûn' (خصمون) ise, çokça tartışan, kavgacı, inatçı kimseler için kullanılır. Ayetteki 'bel hum kavmun hasimûn' (بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ) ifadesi, müşriklerin doğuştan gelen veya alışkanlık haline getirdikleri kavgacı, tartışmacı ve inatçı karakterlerini vurgular. (Nüzhetü'l-Kulûb, s. 187)

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Hasım (خصم), bir konuda karşıt görüşte olan, çekişen kişidir. 'Hasimûn' (خصمون) ise, bu özelliği sürekli gösteren, kavgacı ve inatçı bir topluluğu ifade eder. Ayet, müşriklerin bu tartışmacı ve düşmanca tavrının, onların genel karakteristiği olduğunu belirtir. (Basâiru Zevi't-Temyîz, c. 2, s. 52)

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Hasım (خصم) kelimesi, Kur'an'da genellikle olumsuz bir bağlamda, hakikati kabul etmeyen, inatla tartışan ve düşmanca bir tavır sergileyen kişiler için kullanılır. Zuhruf 58'deki 'hasimûn' ifadesi, müşriklerin sadece o anki tartışmada değil, genel olarak kavgacı ve inatçı bir yapıya sahip olduklarını, bu nedenle onların sözlerinin ciddiye alınmaması gerektiğini vurgular. (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi, s. 210)