İnnâ nahnu nezzelnâ ‘aleyke-lkur-âne tenzîlâ(n)
Şüphe yok ki, Kur'an'ı sana elbette biz indirdik biz.
İnsan Sûresi
Terzibaba - Necdet Ardıç
Burada Hazreti Resûlullah (s.a.v)’ın şahsında her birerlerimize hitâp edilmektedir. Görüldüğü gibi hal’den bahsedilmektedir. Ve bu indiriliş yeni gelen nesillere hattâ yaşayan nesillere de indirilmektedir, eğer böyle bir husus olmasaydı Kûr’ân-ı Kerîm’in mânâlarının indirilişi daha evvelce sona ermiş olurdu, Kûr’ân-ı Kerîm, elimizde olduğu halde onun gölümüze indiğinimi zannediyoruz? Onun inmesi onunla ilgilenmek ve içindekileri iyi anlamakla mümkündür. İşte kim nerede ve ne zaman hangi Âyet-i Kerîme’yi tefekkür ederek idrak etti ise işte o zaman o bölümü o kişiye “inmiş-nâzil” olmuş demektir ki, bu husus kıyamete kadar devam eder, hattâ görüntülü olarak cennet ve cehennemde de devam eder, onun inzâline son yoktur. Çünkü Kûr’ân zattır, Zât-ı mutlak bu âlemlerden bir an nüzülünü-tecellisini kesmiş olsa bütün bu âlemler ânında yok olurdu.
Tenzil’den kasıt, zât âleminden sıfât âlemine, sıfât âleminden esmâ âlemine, esmâ âleminden ef’âl âlemine ve oradan da kişinin aklına olan iniştir.
Genel anlamda Kûr’ân-ı Kerîm bu şekilde indiği gibi bireysel olarak kişinin gelişimi de böyle olmaktadır.
“Kûr’ân’ı indirdik” ifâdesi ilk olarak kağıda yazılmış olan ve kelâma gelen Kûr’ân’ı indirdik anlamındadır. Birde akıllarımıza ulaşan ve oradan gönüllerimizi ve varlığımızı kuşatan ilâhî varlık olan zât’ın inmesidir. Ve hepsinden önemli olan da bu Kûr’ân-ı Kerîm’i almaktır.