Tekvîr Sûresi 4. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'el-ışâr' kelimesini, 'aşara' (on) kökünden türeyen ve on aylık gebe develeri ifade eden bir terim olarak açıklar. Bu develer, Araplar için en kıymetli varlıklardan olup, ayetteki bağlamda kıyametin dehşetiyle bu değerli malların bile terk edileceğini gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'el-ışâr'ın, doğurmasına on ay kalmış veya on aylık gebe develer olduğunu belirtir. Bu durum, ayetteki 'uttılet' kelimesiyle birleştiğinde, kıyametin şiddetiyle insanların en değerli varlıklarını bile göz ardı edecekleri bir durumu tasvir eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'el-ışâr'ı, doğumuna on ay kalmış develer olarak tanımlar ve bu develerin o dönemde Araplar için en değerli mallar olduğunu vurgular. Ayetteki kullanımı, kıyametin dehşeti karşısında bu değerli varlıkların bile sahipsiz bırakılacağını mecazi olarak ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'atale' fiilinin 'işsiz kalmak, boş bırakılmak, terk edilmek' anlamlarına geldiğini belirtir. Ayetteki 'uttılet' (edilgen geçmiş zaman) formu, kıyametin dehşetiyle insanların en değerli varlıkları olan gebe develeri bile sahipsiz bırakacaklarını, onlarla ilgilenmeyeceklerini ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Es-Sicistânî, 'uttılet' kelimesinin 'terk edildi, ihmal edildi' anlamında kullanıldığını açıklar. Ayetteki bağlamda, kıyametin şiddetiyle insanların en kıymetli malları olan gebe develeri bile başıboş bırakacaklarını, onlara bakamayacaklarını vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'atale' kökünün Kur'an'daki kullanımlarını incelerken, bir şeyin işlevini yitirmesi veya terk edilmesi anlamlarına dikkat çeker. Tekvîr Suresi'ndeki 'uttılet' kelimesi, kıyamet anında dünyanın düzeninin bozulmasıyla birlikte, insanların en temel değer yargılarının ve önceliklerinin altüst olduğunu, değerli varlıkların bile terk edildiğini gösterir.