Rızâ

Aziz dostum, bugün irfan yolunun en yüce menzillerinden, en latîf sırlarından birinin kapısını aralamaya niyet edelim: Rızâ. Bu kelimeyi sadece bir sözlük mânâsıyla, "hoşnut olmak" diye geçiştirmek, okyanusu bir testiye sığdırmaya çalışmak gibidir. Rızâ, sâlikin yolculuğunun zirvesi, kulluğun tacı ve Hakk ile olan muamelenin en inceldiği noktadır. O, Hakk’tan gelen her şeye, sadece sabretmek veya teslim olmak değil, gelenin içinde göndereni görerek sonsuz bir lezzet ve muhabbetle "evet" diyebilme sanatıdır. Terzibaba İrfan Mektebi'nin usûlünde Rızâ, bir neticedir; Tevhid idrakinin kalpte kök salmasıyla açan bir çiçektir. Gelin, bu çiçeğin kokusunu, rengini, aslını ve mânâsını birlikte tefekkür edelim. Bu öyle bir bahçedir ki oraya giren, bir daha ne diken görür ne de ayrık otu; her şeyin aynı bahçıvanın elinden çıktığını seyrederek huzura erer.