Nûr

EN-NÛR

Maddeyi ve ma’nâyı aydınlatıcı olan demektir.

Maddeyi aydınlatan güneştir. Ma’nâyı aydınlatan, Nur-u Muhammedîdir. Hakîkat güneşidir. Dışımızda güneşin sûreti, içimizde Hakk güneşi vardır. Yani iki güneş arasında kalmış birer et parçasıyız.

Güneşte nurunu Hakk'tan aldığına göre, bu sûretle taksimata girişmek ulema yanında lüzumsuzdur. Fakat mevzuumuz Hakk’ın isimleri ve sıfâtlarıdır. Gören göz daima görür; biz beşeriz ihtiyarlarız, gözümüz görmez fakat nurdan başka birşey olmayan kalp gözü çalışır. İlim nurumuz varsa eğer uyuruz, gözlerimizi kaparız, görmeyiz. Rüyalarımızda gören ma’nâ gözleridir. “Sûrete de aksi vurursa ru’yada şöyle gördük" deriz.

Bizim, benim, diyebileceğimiz hiçbir şeyimiz olmadığı için görmek keyfiyeti de bizden değildir. Esasen biz de Hakk'ın varlığı ile var gözüküyoruz. Var olan her zaman vardır. Bir var bir yok, olana yok diyebilirsiniz. O halde bu âlem nedir? Hakk'ın varlığına birer delil. Nur âleminde gaip olmadan, ne nuru, ne kendimizi, ne Allah'ı anabiliriz. Sûretteki görmemiz bile bir âlemdir, gördüklerimizi zabtetmekte bir başka âlemdir. Bir cismin sağ, sol, ön, arka üst alt olmak üzere altı tarafi vardır. Gözün tarafı yoktur, makamı yok, mekanı yoktur. İşte bu hususlar harfsiz, sessiz, yani iç âlemin anlayabileceği şeylerdir. Harfler, cümleler, gönül hâlini, nur âlemini anlatmaya kafi gelmez.

Güneş söz konusu olduğunda taş, toprak, ot, çamur, leş, nazar-ı dikkati celp etmez. Hatta gökler bile ağza alınamaz. Güneş geldi derler. Gitti battı derler.

Güneş; hayvan, insan, pislik demez nurunu her tarafa bol bol verir, su da böyledir, hava da böyledir, toprak da böyledir, nur da böyledir. İnsan bir defa o âleme daldı mı her tarafı nur olur. Ahmet, Mehmet, Ayşe, Fatma bile tefrik edilmez.

Sizleri bu izahatla artık yanlız bırakıyorum daha ileri gidemem.