Şehîd

EŞ-ŞEHİD

Uzak, yakın her şeyi görücü; fikirle değil, akılla değil, şuhut yoluyla görücü demektir.

Buna benzer kelimeleri lisanımızda çok kullanırız. Meselâ, şahit ve müşahede, gören ve görmek ma’nâlanma gelir. Fakat şehit diye muharebelerde düşmanın öldürdüğü kimselere denir. Asıl dikkat nazarlarınızı çekmek istediğim bu kelimedir. Bu tabirin vatan ve millet uğrunda ölenlere verilmesi manâlıdır. Çünkü, büyük bir feragatla kendisini feda ederek, "Allah Allah" diye düşmana hamle ederken ölmek esnasında esrar-ı ilahîden bazılarına vakıf olduğu da muhakkaktır. Sıfât-ı İlâhîye'yi ve cemâl-i Peygamberîyi görerek, aşk ve şevk ile bu fâni âleme veda etmek şühedaya nasip olan bir haldir.

İstediği zaman Hakk'ın Habibini gören müminler de vardır. Onlar sehiddirler. Muharebe şehidi bir anda vücudundan geçmiştir.

Veliler, nefis terbiyesinde mükerreren ölmüş ve dirilmişlerdir. Efendimiz'in buyurdukları gibi, "Ey arkadaşlar, düşmanla olan muharebeyi kazandık, şimdi bizi daha büyük bir harp bekliyor. O da nefislerimizle olan mücadelemizdir." Bir de akrabalarından bir zat, "Ya Muhammed, memleketin genişledi, beni bir vilayete vali yapsana" dedi. Efendimiz, "seni vücudunun dahilinde vali yaptım" buyuranca "Nasıl olur ben vücudun idaresinden kolay birşey olmadığı için memleket idaresini istiyorum" demiş. Bu defa Efendimiz, "Vücudunun idaresi, memleket idaresinden zordur. Çünkü kuvvetli düşman ölünceye kadar seninle baraberdir, o düşman nefisdir. Namaz kıl dersin kılmaz, oruç tut dersin tutmaz, iyilik yap dersin yapmaz, sadaka ver dersin vermez, mani olur" demişlerdir. Onun için velilerin şehitliği harpte ölenlerin şehitliğinden yüksektir.

Muharebede bir ölüm var fakat nefis mücadelesinde birçok kereler dirilip dirilip ölmek suretiyle muhtelif ölümler vardır.