Reşahât — Aynü'l-Hayât

Reşahât — Aynü'l-Hayât, tasavvufî bir eser olarak, Hâcegân silsilesinin yaşantılarından ve velilerin sözlerinden aktarmalar sunar¹. Kitap, okuyucularına genellikle "ötelerde olan bir Allah anlayışıyla" (tenzih mertebesi) hayata bakma perspektifi sunmakla birlikte, Tevhid hakikatini açıklayan bölümleri de içermektedir¹. Eserin temel amacı, İslâm tasavvuf geleneğinin bu önemli kitabını güncelleyerek ve şerh ederek daha geniş kitlelere ulaştırmak, böylece farklı idrak anlayışlarına bir örnek teşkil etmektir¹. Kitapta, hayatın bir sanat olduğu ve bu sanat aracılığıyla ahiret rızkına ve hakikatlerine ulaşılabileceği vurgulanır; gafletle yapılan mesleklerin Allah'a ulaştırmayacağı belirtilir¹. Ayrıca, Cenâb-ı Hakk'ın bütün varlığıyla, esmâsıyla, sıfatıyla ve zâtıyla âlemin varlığında ve içinde olduğu anlayışı da eserde yer alır¹. Eser, nefsin gafletinden, hayal ve vehmin aldatıcılığından korunmayı ve Hakk'ın hakikatiyle idrak ve şuurla yaşamayı nasip etmesi için dua ile kapanır¹. Reşahât, kaza ve kaderin mutlak ve muallak mertebelerini de ele alarak, insanın iradesiyle oluşturacağı hayat sahasının önemine dikkat çeker; zira eğer ömrün bütünü Allah'ın iradesiyle programlanmış olsaydı, insan diğer varlıklardan ayrı bir varlık olmazdı¹. Kitapta, şeriat mertebesini terk etmeden, Allah'a ulaşmak için diğer imamlara müracaat etmenin gerekliliği de ifade edilir¹. "Bâtında Allah ile zâhirde Allah'ın emirleriyle olmak" kemal olarak nitelendirilir; bu, talibin bâtınını Allah'ın zâtına bağlaması ve gönül gözünü Vech-i İlahi'den ayırmaması anlamına gelir¹. Zikrin gönülde meleke peyda etmesiyle Allah'ta hazır olunabileceği, ancak Allah'a ermenin mürşid vasıtasından çıkıp zâtıyla Allah huzurunu bulmak olduğu belirtilir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Reşahât — s. 1, 2, 8, 9, 11, 12, 105, 114, 121, 123, 153, 183, 216, 250

Necdet Ardıç'ın "Reşahât — Aynü'l-Hayât" eseri, tasavvufî irfan geleneğini modern döneme taşıyan bir mürşidin, "Reşahât" isimli kadim eserin belirli bölümlerini şerh ederek ve güncelleyerek sunduğu bir çalışmadır¹. Bu eser, tasavvuf yolundaki sâlikin manevî gelişimini ve Hakk'a vuslatını (visâl) merkeze alır. Eserin temel vurgusu, "senden eser kalmasın, kemâl budur" ilkesidir¹. Bu ifade, insanın nefsî ve izâfî benliklerinden arınarak, yani kendi varlık zannından ve hayalî kimliklerinden kurtularak ilâhî benliğe ulaşmasını anlatır¹. Bu arınma, "Lâ ilâhe illâllah" ve "Lâ fâile illâllah" zikirleriyle varlığını Hakk'ın varlığında yok etme (fenâ) hâliyle gerçekleşir ki bu da vuslatın ta kendisidir¹. Eser, bu kemâl hâlinin, nefs-i emmâreden ve izâfî benlikten kurtulmanın bir neticesi olduğunu belirtir¹. Sâlikin bu mertebeye ulaşmasıyla sorunların çoğunun çözüldüğü ifade edilir, zira sorunlar nefsî ve izâfî benliklere takılı kalmaktan kaynaklanmaktadır¹. Eserde ayrıca, zikrin eseri olarak Tevhîd kelimesinin nefy kısmında beşerî vücudun yokluğa karışması ve ispat kısmında ulûhiyet cezbelerinden bir tecellînin görünmesi gibi hâllerle ledün ilminin başlangıcına işaret edilir¹. "Emânet Âyeti" (Ahzâb 72) gibi Kur'anî referanslar kullanılarak, insanın Hak ile olan özel ilişkisi ve esmâ-i ilâhiyyenin câmî mahalliyeti gibi tasavvufî kavramlar açıklanır¹². Eser, okuyucunun tefekkürünü harekete geçirmeyi ve anlatılanları analiz etmesini bekler, böylece dinleyenin daha ârif olması gerektiğini vurgular¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Reşahât — Aynü'l-Hayât — s. 1, 6, 25, 28, 62, 130, 154, 155, 156, 178
3. 2.K1, s. 405

Necdet Ardıç, bilinen adıyla Terzibaba, Uşşâkî tarikatının günümüzdeki önemli mürşidlerinden biridir (Necdet Ardıç, Wiki). Tasavvufî irfanı çağdaş döneme taşıyan müstesna bir şahsiyet olarak kabul edilir. Eserleri ve sohbetleri vasıtasıyla tasavvufu geniş kitlelere ulaştırmıştır. Özellikle İrfan Mektebi (Hakk Yolu) adlı eseri ve İbn Arabî'nin Fusûsu'l-Hikem adlı eserine yaptığı şerh çalışmalarıyla öne çıkmıştır (Necdet Ardıç, Wiki). Terzibaba'nın riyâsetinde oluşan ekol, tasavvufî kavramların ve Kur'ân tefsirlerinin günümüze aktarılmasında önemli bir rol oynamıştır. Bu ekolün müellifleri arasında Terzi Oğlu Cem Cemâlî (Mü'minûn ve Zümer sûreleri tefsirleri yazarı) ve Abdürrezzak Tek (Sâd, Câsiye ve Vâkı'a sûreleri tefsirleri yazarı) gibi isimler bulunmaktadır (Terzi Oğlu Cem Cemâlî, Wiki; Abdürrezzak Tek, Wiki). Terzibaba ekolünde halîfelik kavramı, sâlikin nefsinin hilâfet iddiâsından soyutlanarak Hakk'a teslim olması ve Hakk'tan başka kimsenin olmadığını ayân etmesi olarak açıklanır (Halîfe, K1-1). Bu anlayış, Âdemiyye Fassı'nın menşei olarak kabul edilir ve halîfenin kendi başına müstakil bir vücud sahibi olmayıp, Halîk'ın zuhûruna ayna olan bir mahal olduğu vurgulanır (Halîfe, K1-1).

Reşahât Aynü'l-Hayât, tasavvufî metinleri daha kolay anlaşılır kılmak amacıyla hazırlanmış bir şerh çalışmasıdır¹. Kitap, özellikle Reşahât'ı çok okuyan ve tenzih mertebesi itibarıyla, yani "yukarıda olan bir Allah anlayışıyla" hayata bakan belirli gruplara yöneliktir¹. Bu okuyucuların, eserin içinde yer alan Tevhid hakikatiyle ilgili bölümleri okumalarına rağmen, bu fikirleri tam olarak tatbik edemedikleri veya teşbih hakikatiyle yaşayamadıkları belirtilmektedir¹. Dolayısıyla kitap, bu okuyucuların mevcut anlayışlarını genişleterek, tenzih ve teşbih hakikatlerini birleştiren daha kapsamlı bir idrake ulaşmalarına yardımcı olmayı amaçlar.

Eser, tarikat adabı ve hakikat adabı çerçevesinde münasebetlerin nasıl olması gerektiğini, "vukuf-u adedi" ve "vukuf-u zamânî" gibi kavramlar üzerinden açıklar¹. "Vukuf-u zamânî", nefs murakabesi ve muhasebesi olarak tanımlanır; her geçen saatin huzur veya gaflet noktasından hesaplanması ve noksan varsa "Bâz-ı Geşt" usulüyle amele yeniden başlanması gerektiğini vurgular¹. Bu tür derinlemesine tasavvufî pratiklerin açıklanması, kitabın tasavvufa yeni başlayanlardan ziyade, belirli bir seviyede bilgi ve pratik sahibi olan, ancak idraklerini derinleştirmek isteyen okuyuculara hitap ettiğini gösterir. Kitap, farklı tasavvufî yolların düşünce ve kanaatlerine saygı duyduğunu ve onlardan istifade etmeye çalıştığını da belirtir, bu da belirli bir tasavvufî olgunluğa işaret eder¹.

1. Kaynaklar
2. 1.Reşahât — s. 1, 2, 6, 18, 23, 190

Tenzih, lügat anlamıyla Allah'ı her türlü eksiklikten ve yaratılmışlara benzemekten uzak tutmaktır. Tasavvufî idrakte ise bu, Allah'ı varlıklardan ayrı, ötelerde ve aşkın bir kudret olarak görme mertebesidir¹. Bu mertebede, Allah ile kul arasındaki ilişki, uzakta olan bir varlığa yönelme biçiminde tezahür eder. Eser, bu anlayışı "Mûseviyyet mertebesi" olarak tanımlar ve İslâm'ın zâhirî anlayışının da bu yönde olduğunu belirtir¹. Tenzih mertebesinde olan bir kişi, Allah'ı kendi varlığına indiremez; O'nu sadece "yukarıda olan" bir varlık olarak algılar¹.

Bu bakış açısı, Allah'ın "ve nefahtü fihi min ruhi" (Hicr 15/29) ayetinde belirtilen ruh üfleme hakikatini tam olarak idrak edememekten kaynaklanır¹. Tenzih, tek başına ele alındığında, sâlikin Allah'ı bulmasını ve bilmesini zorlaştırır; çünkü bu durumda Allah'ı idrak etmek için sonsuz bir mesafe katetmek gerekir¹. Bu durum, tevhîd hakikatinin tam olarak yaşanamamasına yol açar. Eserde, tenzih ve teşbihin tevhîd edilmesi, yani her iki bakış açısının birleştirilmesi gerektiği vurgulanır¹. Aksi takdirde, kişi bilinçsiz bir şekilde, kendisini tanımadan sadece tenzih mertebesinde bir Allah inancıyla kalır¹. Ehlullah'tan birinin dediği gibi, "Bir şeye mahlûk gözüyle bakarsan ol mahlûk olur, Hakk gözüyle bak ki sırrı Yezdan oradadır"¹. Bu ifade, tenzih bakışının ötesine geçerek varlıklarda Hakk'ın tecellisini görmenin önemini vurgular.

1. Kaynaklar
2. 1.Reşahât — s. 6, 12, 15, 220, 230

Tevhîd, tasavvufta Allah'ın birliğini kabul etme ilkesidir ve İslâm'ın temel esasıdır³. Kelime-i Tevhîd olan "Lâ ilâhe illâllâh, Muhammedun Resûlullâh" ifadesi, sâlikin bütün zikirlerinin temeli ve Hak'a yönelişinin asıl ifadesidir¹. Bu kelime iki kısımdan oluşur: "Lâ ilâhe" (nefiy) ile Hak'tan başka bütün vücud iddiaları yok edilirken, "illâllâh" (isbat) ile Hak'ın varlığı ispat edilir. Bu yapı, sâlikin önce mâsivâdan (Hak'tan başkalarından) kalbini temizlemesi, sonra Hak ile doldurması adımlarını temsil eder¹. Tevhîd, ilmi mânâda tenzîh ve teşbîhi birleştirmektir; yani hem Allah'ı noksan sıfatlardan tenzîh etmek hem de O'nun varlığımızda ve âlemde mevcut olduğunu teşbîh etmek suretiyle gerçek bir Allah anlayışına ulaşmaktır². Tevhîd, fiillerin (tevhîd-i ef'âl), isimlerin (tevhîd-i esmâ), sıfatların (tevhîd-i sıfat) ve zâtın (tevhîd-i zât) birleşmesi mertebelerini içerir². "Kulillâhi sümme zerhüm" (Allah de, gerisini bırak) ayeti, tevhîdin özünü ve fenâfillah makamının sırrını işaret eder⁴.

Mârifetullah ise, sâlikin Hak'ı bilfiil tanıma mertebesidir ve sülûkun şerîat, tarîkat, hakîkat mertebelerinden sonra gelen kemâl noktasıdır¹. Mârifet, öğrenilen bilgi olan ilimden farklı olarak, müşâhede ile yaşanan bilgidir; âlimin bilmesi yerine ârifin şâhid olmasıdır¹. Bu mertebe, hakk'el-yakîn ile aynı kademede olup, sâlikin Hak'kı bilfiil yaşaması anlamına gelir¹. Mârifet, nefsini tanıyanın Rabb'ini tanıması (men arefe nefsehû fa-kad arefe rabbeh) hadisiyle ilişkilendirilir¹. Mârifet-i nefs (kendi nefsini tanıma), mârifet-i Hak (Hak'ı esmâ, sıfât ve zâtıyla tanıma) ve mârifet-i âlem (kâinatın Hak ile irtibatını görme) türleri bir araya gelerek mârifet-i tâm'ı oluşturur¹. Vâhidiyyet mertebesi, Hak'ın sıfat ve esmâ ile taayyün ettiği teklik olup, kesretin başladığı zemindir¹. A'yân-ı sâbite, yani eşyanın ezelî mahiyetleri, vâhidiyyet mertebesinde Hak'ın ilminde sabittir¹.

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 27, 168, 240
3. 2.Reşahât — s. 7, 9, 15, 86
4. 3.Vikipedi: Tevhid
5. 4.Vikipedi: Kulillâhi Sümme Zerhüm

Eserin 'Can Damlaları' ismini alması, tasavvufî terminolojideki derin anlamlarla ilişkilidir. Tasavvuf, insanın manevî yolculuğunda (sülûk) karşılaştığı hakikatleri, ilahî tecellîleri ve irfanî bilgileri "can" ile ilişkilendirir. Bu bağlamda "can damlaları", okuyucunun ruhuna hayat veren, onu manen dirilten ve hakikatle buluşturan bilgileri ifade eder.

Tasavvufta insan, Bakara 30'da belirtildiği üzere yeryüzünde bir halîfe olarak yaratılmıştır ve bu halîfelik, Esmâ-i İlâhiyye'nin câmî bir mahalde izhârının Âdem'de tecellî etmesidir¹. Bu halîfelik vasfı, aynı zamanda Ahzâb 72'de geçen emânet kavramıyla da yakından ilişkilidir; zira emânet, insanın 'esmâ-i ilâhiyye'nin câmî mahalliyeti' olmasıdır¹. Bu ilahî emâneti taşıyan insan, Hak ile özel bir ilişki içindedir.

'Can Damlaları' ismi, bu ilahî emânetin ve halîfelik sırrının, eser aracılığıyla okuyucuya aktarılan, adeta damla damla gönüllere akıtılan hikmetler olduğunu ima eder. Bu damlalar, sâlikin nefsinin hilâfetini Hak'a teslim etmesi ve Hak'tan başka kimse olmadığını ayân etmesi gibi Terzibaba çizgisindeki halîfelik mertebelerine ulaşmasına yardımcı olur¹. Eserin bu ismi taşıması, onun okuyucuya manevî bir diriliş, idrak ve keşif sunarak, Hakikat'in tecellîlerini müşâhede etmesine vesile olma gayesini yansıtır. Bu, aynı zamanda, Rahman Suresi'nin "Arûsü'l-Kur'an" olarak anılması gibi, ilahî güzelliklerin ve hikmetlerin bir araya geldiği bir metin olma özelliğini de vurgular (Rahman Suresi).

1. Kaynaklar
2. 1.K1, s. 1, 405

Bu eseri okumanın pratik faydası, tasavvufî kavramların sâlikin hayatında nasıl işlediğini anlamasına yardımcı olmasıdır. Her kavramın dört eksende işlediği belirtilir: niyet, fiil, hâl ve mârifet³. Eser, okuyucunun bu eksenlerdeki işleyişi kavramasını sağlayarak, mânevî yolculuğunda somut adımlar atmasına rehberlik eder. Örneğin, rızâ kavramı niyet ekseninde "Bu, Rabb'imdendir" diyerek Hak ile mutabık kalmayı öğretirken, tevbe kalbin günahtan dönüp Allah'a yönelmesini sağlar³.

Eser, aynı zamanda mükâşefe ve basîret gibi kavramların pratik tezahürlerini açıklar. Mükâşefe, sâlikin gayb âleminden veya Hak'tan kalbine inen doğrudan idrâkleri ifade eder ve mücâhedenin bir meyvesidir². Okuyucu, bu eseri okuyarak mükâşefenin sûrî, mânevî, zâtî ve sırrî türlerini öğrenir ve bu hâllere nasıl ulaşılacağının ipuçlarını edinir². Basîret ise kalbin gözü olup, eşyanın hakîkatini ve ardındaki esmâî tecellîyi idrâk etme melekesidir². Eser, basîretin ferâset, keşfî basîret, rü'yet-i kalbiyye ve rü'yet-i ayniyye gibi dört kademede yaşandığını açıklayarak², okuyucunun günlük olaylarda Allah'ın tedbîrini sezmesinden¹ Hak'ı kendi kalbinde müşâhede etmesine kadar uzanan bir idrâk yolculuğuna çıkmasına olanak tanır. Bu sayede sâlik, Allah'ın isimlerinin (esmâ) günlük hayattaki tecellîlerini fark ederek¹, mârifetini artırır ve kalbî görüşünü keskinleştirir. Zikir gibi temel pratiklerin⁴ bu kavramlarla nasıl bütünleştiğini anlamak, sâlikin amelî hayatını daha bilinçli ve derinlemesine yaşamasına yardımcı olur.

1. Kaynaklar
2. 1.Reşahât — s. 8
3. 2.K1, s. 50, 231
4. 3.K2
5. 4.Vikipedi: Zikir