Mâûn Sûresi 5. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'salât' kelimesinin asıl anlamının 'dua' olduğunu, ancak şeriatta belirli rükün ve şartları olan ibadete isim olduğunu belirtir. Ayetteki 'salâtihim' ifadesi, bu ibadetin şeklen yerine getirilse de ruhundan uzaklaşıldığını vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'salât' kelimesinin Kur'an'da farklı anlamlarda kullanıldığını, ancak bu ayetteki bağlamda 'namaz' ibadetini kastettiğini ifade eder. Ayet, bu ibadetin özünden sapmayı eleştirmektedir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'salât'ın Kur'an'da Allah ile kul arasındaki en temel iletişim ve bağlılık biçimi olduğunu vurgular. Ayetteki 'salâtihim' ifadesi, bu bağlılığın yüzeysel kaldığını, dolayısıyla gerçek amacından saptığını gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'sehv' kelimesini 'unutmak' ve 'gaflet etmek' olarak açıklar. Ayetteki 'sâhûn' ifadesi, namazı vaktinde kılmamak, rükünlerini eksik yapmak veya namazda huşuyu kaybetmek gibi gaflet hallerini kapsar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'sehv'in bir şeyi unutmak veya ondan gafil olmak olduğunu belirtir. Ayetteki 'sâhûn' kelimesi, namazı tamamen terk etmeyip, onu hakkıyla eda etme konusunda ihmalkar davrananları, namazın ruhundan uzaklaşanları ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'sehv'in, bir şeyi bilerek veya bilmeyerek terk etmek, ondan yüz çevirmek anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'sâhûn' kelimesi, namazı bir yük olarak gören, onu gösteriş için kılan veya vaktini geciktiren kimselerin gafletini vurgular.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'sehv' kavramının Kur'an'da genellikle olumsuz bir bağlamda kullanıldığını ve kişinin bir şeye karşı ilgisizliğini, umursamazlığını ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki 'sâhûn' kelimesi, namaza karşı gösterilen bu ilgisizliği ve gafleti eleştirmektedir.