Mâûn Sûresi 4. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'veyl' kelimesini, helak ve şiddetli azap anlamında kullanılan bir kelime olarak açıklar. Ayetteki kullanımı, namaz kılanların belirli bir davranış biçimi sebebiyle karşılaşacakları büyük bir felaketi veya cezayı ifade eder, sadece genel bir beddua değildir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'veyl' kelimesini 'azap' ve 'helak' anlamında mecazi bir ifade olarak değerlendirir. Bu ayette, namaz kılanların namazın özünden uzaklaşmaları nedeniyle karşılaşacakları ilahi bir kınama ve azabı simgeler.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'veyl' kelimesinin Arapçada 'şer' ve 'helak' anlamlarına geldiğini belirtir. Ayetteki 'veylün li'l-musallîn' ifadesi, namaz kılanların namazlarını hakkıyla eda etmemeleri veya riyakarlıkla kılmaları durumunda başlarına gelecek kötü akıbeti vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'salât' kelimesinin kökenini 'dua' ve 'tazim' olarak açıklar. 'Musallîn' ise bu ibadeti yerine getiren kişilerdir. Ayetteki 'musallîn' ifadesi, sadece şeklen namaz kılanları değil, namazın ruhundan uzaklaşmış, riyakâr veya gaflet içinde olan namaz kılanları işaret eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'salât' kavramının Kur'an'da sadece ritüelistik bir eylemden öte, Allah ile kul arasındaki sürekli bir bağlantıyı ve ahlaki bir sorumluluğu ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki 'musallîn' ise, bu bağlantıyı ve sorumluluğu göz ardı eden, namazı sadece bir alışkanlık veya gösteriş aracı olarak gören kişileri temsil eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'salât' kelimesinin 'dua', 'istiğfar' ve 'ibadet' gibi geniş anlamlara sahip olduğunu ifade eder. 'Musallîn' kelimesi ise bu ibadeti yerine getirenleri tanımlar. Ayetteki bağlamda, bu ibadeti hakkıyla yerine getirmeyen, namazın özünden uzaklaşan kimselere yönelik bir uyarıdır.