Hûd Sûresi 106. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'şekâvet' kelimesini, 'saadet'in zıddı olarak tanımlar ve insanın dünya ve ahirette hayırdan mahrum kalması, zorluk ve sıkıntı içinde bulunması anlamında kullanır. Ayetteki 'şakû' ifadesi, Allah'ın rahmetinden uzaklaşarak azaba müstahak olan kişileri ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'şekâvet'i, 'saadet'in karşıtı olarak ele alır ve kişinin nefsinin arzularına uyarak helakete sürüklenmesi, ilahi rahmetten uzaklaşması olarak açıklar. Ayetteki kullanımı, cehennem ehlinin ebedi mutsuzluk ve azap halini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'şekâvet' kavramını Kur'an'daki 'saadet' kavramıyla karşılaştırarak inceler. 'Şekâvet', ilahi iradeye karşı gelmenin ve doğru yoldan sapmanın bir sonucu olarak ortaya çıkan nihai mutsuzluk ve azap halidir. Ayetteki 'şakû' ifadesi, bu ontolojik ve ahlaki sapmanın sonucunu gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'zafîr'i, nefesin dışarıya doğru şiddetli bir şekilde verilmesiyle çıkan ses olarak açıklar. Bu, genellikle derin bir üzüntü, acı veya yorgunluk anında gerçekleşen bir solunum şeklidir. Ayette, cehennem ehlinin çektiği azabın şiddetini ve çaresizliğini ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'zafîr'i, nefesin göğüsten dışarıya doğru hırıltılı bir şekilde çıkması olarak yorumlar. Bu, mecazi olarak da büyük bir sıkıntı ve kederin dışa vurumu olarak anlaşılır. Ayetteki kullanımı, cehennemdeki azabın fiziksel ve ruhsal boyutunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'zafîr'i, nefesin dışarıya doğru şiddetle verilmesiyle çıkan ses olarak tanımlar ve bunun genellikle büyük bir acı veya üzüntü anında meydana geldiğini belirtir. Ayetteki bağlamda, cehennem ehlinin çektiği azabın şiddetini ve sürekli inlemelerini tasvir eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'şehîk'i, nefesin içeriye doğru şiddetli bir şekilde çekilmesiyle çıkan ses olarak açıklar. Bu, 'zafîr'in zıddı olup, genellikle boğulma hissi, derin bir acı veya şok anında ortaya çıkar. Ayette, cehennem ehlinin azap karşısındaki çaresizliğini ve nefes darlığını ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'şehîk'i, nefesin içeriye doğru hırıltılı bir şekilde çekilmesi olarak yorumlar. Bu, 'zafîr' ile birlikte kullanıldığında, azabın kesintisiz ve şiddetli olduğunu gösterir. Ayetteki kullanımı, cehennemdeki azabın sürekli ve boğucu niteliğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'şehîk'i, nefesin içeriye doğru şiddetle çekilmesiyle çıkan ses olarak tanımlar ve bunun 'zafîr' ile birlikte kullanıldığında, azabın tam ve sürekli olduğunu ifade ettiğini belirtir. Ayetteki bağlamda, cehennem ehlinin çektiği azabın derinliğini ve nefeslerinin kesilme noktasına geldiğini tasvir eder.