Hûd Sûresi 26. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'abd' kökünü 'tevazu ve boyun eğme' olarak açıklar. Ayetteki 'ta'budû' fiili, Allah'a karşı tam bir teslimiyet ve itaatle kulluk etmeyi, O'ndan başkasına yönelmemeyi ifade eder. Bu, sadece ibadet ritüellerini değil, aynı zamanda hayatın her alanında Allah'ın emirlerine uymayı kapsar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'abd' kavramının Kur'an'daki merkeziyetini vurgular. Ona göre 'ubûdiyyet', insanın Allah karşısındaki mutlak bağımlılığını ve O'na karşı sorumluluğunu ifade eder. Ayetteki nehiy (lâ ta'budû), bu bağımlılığın yalnızca Allah'a has kılınması gerektiğini, başka hiçbir varlığa kulluk edilmemesi gerektiğini kesin bir dille belirtir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'havf' kelimesinin Kur'an'da genellikle bir tehlike veya azap beklentisiyle duyulan endişeyi ifade ettiğini belirtir. Nuh'un 'ehâfu aleykum' ifadesi, kavminin gelecekte karşılaşacağı azabın ciddiyetine dair derin bir uyarı ve peygamberane bir şefkat içerir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'havf'ı 'kalbin bir mekruhun vuku bulmasından dolayı duyduğu ıstırap' olarak tanımlar. Ayette Nuh'un kavmi için duyduğu korku, onların şirk ve inkârları sebebiyle karşılaşacakları 'azâb-ı elîm'in kaçınılmazlığına dair bir peygamberlik bilinci ve uyarıdır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'azâb' kelimesini 'acı veren, eziyet eden şey' olarak açıklar. Ayetteki 'azâb-ı yevmin elîm' ifadesi, kıyamet gününde veya dünyada inkarcılara verilecek olan şiddetli ve can yakıcı cezayı vurgular. Bu, sadece fiziksel bir acı değil, aynı zamanda ruhsal bir ıstırabı da içerir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'azâb'ı 'bir şeyi engellemek, alıkoymak' anlamından türeterek, cezanın kişiyi arzu ettiği şeylerden mahrum bırakması yönüne dikkat çeker. Ayetteki 'azâb', Allah'ın emirlerine uymayanların, O'nun rahmetinden ve nimetlerinden mahrum kalacakları, acı veren bir karşılık olarak sunulur.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'elem' kelimesini 'bedende veya ruhta hissedilen acı' olarak tanımlar. 'Elîm' sıfatı, 'azâb'ın niteliğini belirterek, bu cezanın sadece bir ceza olmakla kalmayıp, aynı zamanda son derece şiddetli ve dayanılmaz bir acı kaynağı olacağını vurgular. Nuh'un uyarısı bu acının ciddiyetini ortaya koyar.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'elîm' kelimesinin 'azâb' ile birlikte kullanıldığında, cezanın hem fiziksel hem de psikolojik boyutlardaki derin ve sürekli acısını ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'yevmin elîm' ifadesi, o günün getireceği azabın şiddetini ve kalıcılığını pekiştirir.