Ve-iż kâle ibrâhîmu rabbi-c'al hâżâ-lbelede âminen vecnubnî vebeniyye en na'bude-l-asnâm(e)
Hani İbrahim demişti ki: "Rabbim! Bu şehri güvenli kıl, beni ve oğullarımı putlara tapmaktan uzak tut."
İbrâhîm Sûresi
Terzibaba - Necdet Ardıç
(35) (Ve iz kâle ibrâhîmu rabbic’al hâzel belede âminen vecnubnî ve beniyye en na’budel asnâm.)
“Hatırla ki; Bir zaman İbrâhîm şöyle demişti: "Rabbim! Bu şehri güvenli kıl! Beni ve oğullarımı putlara tapmaktan uzak tut!” Bu Âyeti kerîmeye bakarak, demek ki İbrâhîmiyyet mertebesine gelindiğinde Cenâb-ı Hakk (c.c.) ile konuşmak mümkün oluyor.
Kûr’ân-ı Kerîm bu bilgileri bize vermektedir ki, Âyeti kerimede anlatılan bu hâdise olduğunda henüz Mûseviyyet ve Îseviyyet ve Muhammediyyet mertebeleri ortada yok idi. Cenâb-ı Hakk (c.c.) ın bize o kadar büyük lütufları var ki bu hâdiseleri bizlere Muhammediyyet mertebesinden izah ederek anlatıyor. Bu Âyeti kerîmeyi İbrâhîm (a.s.) döneminde yaşayan bir kişinin idrâk edişi ile günümüzde Muhammediyyet dönemi idrâki ile idrâk eden kişi arasında çok büyük fark vardır.
İbrâhîm (a.s.) ın emin belde talep etmesi gösteriyor ki emniyet İbrâhîm (a.s.) ile başlamaktadır. Daha önceki kavimlerde henüz tevhid hakîkâti başlamadığı için böyle bir özellik yok idi ve onlar sâdece duâ mertebesindeydiler.
Kişi kendi gönül Kâbesine tevhid hakîkâtleri çerçevesinde girdiği zaman zâhiri putlardan, şüphelerden, kuşkulardan emin oluyor.