Nahl Sûresi 10. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nüzûl (نزول), yüksek bir yerden alçak bir yere inmek demektir. Kur'an'da Allah'ın 'enzelle' (أنزل) fiili, genellikle ilahi bir lütuf veya emir olarak bir şeyin yukarıdan aşağıya gönderilmesini ifade eder. Bu ayette suyun gökten indirilmesi, Allah'ın kudretini ve rızık vericiliğini gösteren bir fiildir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Enzele (أنزل) fiili, burada mecazi olarak değil, hakiki anlamda kullanılmıştır; zira suyun gökten yağmur olarak inmesi bilinen bir gerçektir. Bu, Allah'ın yaratma ve rızıklandırma gücünün açık bir delilidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Mâ' (ماء), bilinen sıvıdır. Kur'an'da mâ' kelimesi, hem maddi su anlamında hem de mecazi olarak hayat, ilim ve vahiy gibi manevi besinler için kullanılır. Bu ayette ise doğrudan yağmur suyu kastedilmekte olup, canlıların yaşaması için zorunlu olan temel maddeyi ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'mâ'' (su) kavramı, sadece fiziksel bir madde olmanın ötesinde, hayatın kaynağı, temizliğin sembolü ve Allah'ın rahmetinin bir tezahürü olarak merkezi bir rol oynar. Bu ayette su, hem içecek hem de bitkilerin büyümesini sağlayan bir nimet olarak sunulur, bu da onun ontolojik önemini vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Şerâb (شراب), içilen şey demektir. Ayetteki 'lekum minhu şerâbun' (لكم منه شراب) ifadesi, indirilen sudan insanların içecek olarak faydalandığını açıkça belirtir. Bu, suyun temel bir insan ihtiyacını karşıladığını gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Şerâb (شراب), içilen her türlü sıvıyı kapsar. Kur'an'da bu kelime, genellikle Allah'ın kullarına bahşettiği nimetlerden biri olarak geçer. Bu ayette, suyun insanlar için hayati bir içecek kaynağı olduğu vurgulanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Şecer (شجر), kökü yerde olan ve dalları olan her bitki için kullanılır. Bu ayette 'şecer' (شجر) kelimesi, hayvanların otladığı otlakları ve bitkileri kapsayacak geniş bir anlamda kullanılmıştır. Suyun bu bitkilerin büyümesini sağladığı belirtilerek, hayvanlar için de bir rızık kaynağı olduğu vurgulanır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Şecer (شجر) kelimesi, burada sadece ağaçları değil, genel olarak yerden biten ve hayvanların beslendiği her türlü yeşilliği ifade eder. Ayetteki bağlam, suyun bitki örtüsünü canlandırarak hayvanların beslenmesine olanak sağladığını gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Esâme (أسام), hayvanları otlatmak, yaymak demektir. Ayetteki 'fîhi tusîmûn' (فيه تسيمون) ifadesi, indirilen su sayesinde biten otlaklarda hayvanlarınızı otlattığınızı, yani hayvanlarınızın beslendiğini belirtir. Bu, suyun sadece insanlar için değil, hayvanlar için de dolaylı bir rızık kaynağı olduğunu gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Sâmetü'l-meşiye (ساهمة الماشية), hayvanların otlamasıdır. Fiil, hayvanların otlaklarda serbestçe dolaşarak beslenmesini ifade eder. Bu ayette, suyun bitkileri yeşertmesiyle hayvanların bu bitkilerden faydalanması arasındaki doğrudan ilişkiyi vurgular.