Nahl Sûresi 82. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): V-l-y kökünden türeyen 'tevellâ' kelimesi, bir şeyden yüz çevirmek, sırt dönmek ve uzaklaşmak manasına gelir. Ayetteki kullanımı, muhatapların peygamberin getirdiği mesaja karşı olumsuz bir tavır takınmasını, onu kabul etmeyip ondan uzaklaşmasını ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Tevellâ fiili, mecazi olarak bir şeyi terk etmek, ondan vazgeçmek anlamında kullanılır. Bu ayette, peygamberin tebliğ ettiği hakikatten yüz çeviren, onu dinlemeyen ve kabul etmeyen kimselerin durumunu anlatır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): 'Alâ' harf-i cerri, bir şeyin üzerine düşen sorumluluğu veya yükümlülüğü ifade etmek için kullanılır. Ayetteki 'aleyke' ifadesi, peygamberin üzerine düşen tek görevin tebliğ olduğunu, bunun ötesinde bir zorlama yetkisinin olmadığını vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): 'Alâ' edatı, bazen bir şeyi zorunlu kılma veya bir sorumluluğu yükleme anlamında gelir. Bu ayette, peygamberin tebliğ görevini yerine getirme zorunluluğunu, ancak bu görevin sınırlarının da çizildiğini belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): B-l-ğ kökünden türeyen 'belâğ', bir şeyi hedefine ulaştırmak, bir mesajı eksiksiz bir şekilde iletmek demektir. Ayetteki 'el-belâğ' kelimesi, peygamberin görevinin, Allah'ın vahyini insanlara olduğu gibi ulaştırmak olduğunu ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'belâğ' kavramını Kur'an'da 'mesajın iletilmesi' olarak ele alır ve peygamberin bu mesajı insanlara ulaştırma görevini vurgular. Bu ayette, peygamberin görevinin sadece ilahi mesajı aktarmakla sınırlı olduğunu, kabul ettirme zorunluluğunun olmadığını belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): 'Belâğ' kelimesi, bir haberi veya hükmü muhataba ulaştırmak, duyurmak anlamına gelir. Ayetteki kullanımı, peygamberin insanlara Allah'ın ayetlerini ve hükümlerini açıkça bildirme sorumluluğunu ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): B-y-n kökünden türeyen 'mübîn', bir şeyi açıklığa kavuşturan, netleştiren demektir. Ayetteki 'el-mübîn' kelimesi, peygamberin tebliğinin herhangi bir kapalılık içermediğini, aksine her yönüyle anlaşılır ve açık olduğunu vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): 'Mübîn', hem kendisi açık olan hem de başkalarını açıklığa kavuşturan anlamlarına gelir. Bu ayette, peygamberin tebliğ ettiği mesajın kendisinin açık ve anlaşılır olduğunu, ayrıca insanlara doğru yolu açıklayan bir niteliğe sahip olduğunu ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): 'Mübîn', mecazi olarak bir şeyi ortaya koyan, delilleriyle açıklayan anlamında kullanılır. Ayetteki 'el-belâğu'l-mübîn' ifadesi, peygamberin tebliğinin sadece bir aktarım değil, aynı zamanda delillerle desteklenmiş, şüpheye yer bırakmayan açık bir beyan olduğunu gösterir.