Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Fesad (فساد), bir şeyin itidalden çıkmasıdır. Az veya çok olması fark etmez. Bu ayetteki 'tüfsidû' (تُفْسِدُوا۟) kelimesi, yeryüzünde düzeni bozmak, helak etmek ve zarara yol açmak anlamında kullanılmıştır. Münafıkların eylemlerinin, görünüşte iyi niyetli olsa da, aslında yeryüzünün düzenini bozan bir nitelik taşıdığını ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Fesad (فساد), 'salâh'ın (صلاح) zıddıdır. Bu ayetteki 'tüfsidû' (تُفْسِدُوا۟) ifadesi, yeryüzünde şer işlemek, insanların huzurunu kaçırmak ve Allah'ın koyduğu düzeni bozmak manasına gelir. Münafıkların, kendilerine 'fesat çıkarmayın' denildiğinde bunu inkar etmeleri, onların gerçek niyetlerini gizleme çabalarını gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Fesad (فساد) kavramı, Kur'an'da genellikle 'salâh'ın (صلاح) karşıtı olarak kullanılır ve bir şeyin doğal veya ilahi düzeninden sapmasını ifade eder. Bakara 11'deki 'tüfsidû' (تُفْسِدُوا۟) kelimesi, münafıkların toplumsal ve ahlaki düzeni bozucu eylemlerini, yani Allah'ın belirlediği sınırlar dışına çıkmalarını ve bu durumun yeryüzünde olumsuz sonuçlar doğurmasını vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Arz (أرض), yeryüzü demektir. Kur'an'da hem genel anlamda gezegenimiz için hem de belirli bir bölge için kullanılır. Bu ayetteki 'el-arz' (ٱلْأَرْضِ) ifadesi, münafıkların bozgunculuklarının sadece belirli bir zümreye değil, tüm yeryüzüne ve üzerindeki düzene yönelik olduğunu belirtir. Fesadın etki alanının genişliğini gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Arz (أرض), üzerinde canlıların yaşadığı, göğün zıddı olan varlıktır. Ayetteki 'el-arz' (ٱلْأَرْضِ) kelimesi, münafıkların fesadının sadece manevi değil, aynı zamanda maddi ve toplumsal boyutları olan, somut bir alanda gerçekleştiğini ifade eder. Bu, onların eylemlerinin gerçek dünya üzerindeki yıkıcı etkilerine dikkat çeker.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Salâh (صلاح), fesadın (فساد) zıddıdır. Bir şeyin itidal üzere olmasıdır. 'Muslihûn' (مُصْلِحُونَ) ise ıslah eden, düzeltmeye çalışan kimselerdir. Ayette münafıkların kendilerini 'muslihûn' olarak tanımlamaları, onların gerçekte bozgunculuk yapmalarına rağmen, dışarıya karşı kendilerini iyi niyetli ve yapıcı gösterme çabalarını ortaya koyar. Bu, onların ikiyüzlülüğünü vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Salâh (صلاح), bir şeyin doğru ve düzgün olması, fesaddan uzak olması halidir. 'Muslihûn' (مُصْلِحُونَ) kelimesi, bir şeyi bozukluktan kurtarıp düzeltme eylemini gerçekleştirenleri ifade eder. Münafıkların bu kelimeyi kendileri için kullanmaları, onların kendi eylemlerini meşrulaştırma ve başkalarını aldatma gayretlerini gösterir; zira gerçekte yaptıkları fesattır.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Salâh (صلاح) kökünden türeyen 'muslihûn' (مُصْلِحُونَ), Kur'an'da genellikle hayırlı işler yapan, düzeni sağlayan ve iyiliği emreden kişiler için kullanılır. Ancak Bakara 11'deki bağlamda, münafıkların bu kelimeyi kullanması, kelimenin semantik alanında bir ironi ve aldatma unsuru taşır. Onlar, bozgunculuk yaparken bile kendilerini 'ıslah edici' olarak lanse ederek, kavramın olumlu anlamını manipüle etmeye çalışırlar.