Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'vasiyet' kelimesini, bir işi başkasına havale etmek veya bir şeyi birine emanet etmek olarak açıklar. Ayetteki bağlamda, İbrahim'in çocuklarına dinî bir öğüt ve miras bırakması anlamındadır, yani onlara Allah'a teslimiyeti emretmesidir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'vasiyet'i 'ahd' (sözleşme, antlaşma) ve 'emir' olarak yorumlar. İbrahim'in oğullarına yaptığı vasiyet, onlardan Allah'ın dinine bağlı kalmaları için aldığı bir nevi ahittir ve onlara bu konuda bir emir vermesidir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'vasiyet'in Kur'an'da genellikle ölüm öncesi yapılan tavsiyeler veya bir mirasın bırakılması anlamında kullanıldığını belirtir. Bu ayette ise, İbrahim'in manevi bir miras olarak tevhid inancını ve Allah'a teslimiyeti oğullarına aktarmasıdır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'benî' kelimesini 'oğullar' veya 'evlatlar' olarak tanımlar. Ayette İbrahim'in kendi soyundan gelen erkek çocuklarına hitap ettiğini ve onlara manevi bir miras bıraktığını ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'ibn' (tekili) kelimesinin, bir şeyin diğerinden türemesi veya ondan meydana gelmesi anlamında kullanıldığını belirtir. Burada 'benîhî' (onun oğulları) ifadesi, İbrahim'in soyundan gelen ve onun manevi mirasını taşıyacak olan nesli ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'istifa' fiilini, bir şeyi en saf ve en iyi haliyle seçmek, tercih etmek olarak açıklar. Ayette Allah'ın dini, insanlar için en uygun ve en saf yol olarak seçtiğini ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'istifa'nın, bir şeyi diğerlerinden ayırıp üstün kılmak ve onu özel bir konuma getirmek anlamına geldiğini belirtir. Burada Allah'ın dini, diğer yollardan üstün kılarak insanlık için seçtiği vurgulanır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'istifa' kavramının Kur'an'da genellikle Allah'ın peygamberleri veya belirli kişileri özel bir görev için seçmesi bağlamında kullanıldığını belirtir. Bu ayette ise Allah'ın dini, insanlık için en doğru ve seçkin yol olarak belirlemesi anlamındadır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'din' kelimesini, itaat, hesap, ceza ve mükafat gibi anlamlarla ilişkilendirir. Ayetteki bağlamda, Allah'ın insanlara emrettiği ve onlardan itaat etmelerini istediği yaşam biçimi ve inanç sistemi olarak anlaşılmalıdır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'din'i 'şeriat' ve 'amel' (uygulama) olarak açıklar. Bu ayette 'din', Allah'ın belirlediği hükümler ve bu hükümlere göre yaşama biçimi olarak ifade edilir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'din' kavramının Kur'an'da hem 'yol', 'şeriat' hem de 'hesap günü' anlamlarına geldiğini belirtir. Bu ayette ise, Allah'ın insanlık için seçtiği ve uyulması gereken doğru yolu ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'İslam' kelimesinin kökü olan 'selm'in, boyun eğmek, itaat etmek ve barış içinde olmak anlamlarına geldiğini belirtir. 'Müslimûn' ise, Allah'ın emirlerine tam bir teslimiyetle boyun eğen ve O'nunla barışık olan kimselerdir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'İslam'ın, Allah'a teslim olmak ve O'nun birliğine inanmak olduğunu ifade eder. 'Müslimûn' ifadesi, İbrahim ve Yakub'un oğullarından istedikleri, Allah'a tam bir teslimiyetle iman etmeleri ve bu hal üzere ölmeleridir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'İslam'ın Kur'an'daki merkezi kavramlardan biri olduğunu ve 'Allah'a teslimiyet' anlamına geldiğini vurgular. 'Müslimûn' ise, bu teslimiyeti gerçekleştiren, iradesini Allah'ın iradesine tabi kılan kişilerdir. Ayette, bu teslimiyet hali üzere ölmeleri emredilir.