Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'emr' kelimesini bir şeyi yapmayı istemek, talep etmek olarak açıklar. Ayetteki bağlamda şeytanın insanlara kötülüğü ve hayasızlığı emretmesi, onların kalplerine bu fiilleri işlemeleri yönünde vesvese vermesi ve onları bu yöne sevk etmesi anlamındadır. Bu, bir otorite emri olmaktan ziyade, bir telkin ve teşviktir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'emr'in bazen 'şân' (durum, iş) anlamına geldiğini belirtse de, ayetteki 'yâ'murukum' fiili, şeytanın insanlara belirli fiilleri yapmalarını 'talep etmesi' veya 'yönlendirmesi' anlamındadır. Bu, şeytanın insan iradesini etkileme çabasını gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'es-sû'' kelimesini 'şer' (kötülük) ve 'mekrûh' (hoş olmayan şey) olarak açıklar. Ayetteki 'bi's-sû'' ifadesi, şeytanın insanlara genel anlamda her türlü kötülüğü, yani hem ahlaki hem de fiili olarak çirkin ve zararlı olan şeyleri emrettiğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'sû'' kelimesinin 'insana üzüntü veren her şey' olduğunu belirtir. Bu, hem dünyevi musibetleri hem de ahiretteki azabı kapsar. Ayetteki bağlamda şeytanın emrettiği 'sû'', insanı hem dünyada hem de ahirette kötü durumlara düşürecek her türlü fiil ve davranıştır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'sû'' kavramının Kur'an'da geniş bir anlamsal alana sahip olduğunu ve genellikle 'şer' ile eş anlamlı kullanıldığını belirtir. Şeytanın 'sû''yu emretmesi, insanları Allah'ın rızasına aykırı olan, ahlaki ve toplumsal düzeni bozan her türlü eyleme yönlendirmesidir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'fahşâ'' kelimesini 'her türlü çirkin ve kötü söz ve fiil' olarak açıklar. Özellikle zinayı ve benzeri ahlaksızlıkları kapsadığını belirtir. Ayetteki 'fahşâ'' şeytanın insanları toplumun ve dinin hoş görmediği, aşırıya kaçan ahlaksız fiillere teşvik etmesidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'fahşâ'' kelimesinin 'haddi aşan, çirkinliği belirginleşen her şey' olduğunu ifade eder. Özellikle zina ve benzeri büyük günahlar için kullanılır. Şeytanın 'fahşâ''yı emretmesi, insanları bu tür büyük günahlara ve ahlaksız davranışlara sürüklemesidir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'fahşâ''nın Kur'an'da genellikle cinsel ahlaksızlıklar ve toplumsal düzeni bozan büyük günahlar için kullanıldığını belirtir. Ayetteki bağlamda şeytanın 'fahşâ''yı emretmesi, insanları bu tür toplumsal ve ahlaki yozlaşmaya sevk etme çabasını gösterir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'kavl' kelimesinin genel olarak 'söz' anlamına geldiğini belirtir. Ancak ayetteki 'en tekûlû alâllâhi mâ lâ ta'lemûn' ifadesi, sadece konuşmak değil, aynı zamanda Allah hakkında 'bilgisizce iddialarda bulunmak' ve 'iftira atmak' anlamını taşır. Şeytanın bu tür bir konuşmayı emretmesi, insanları dinde bid'at çıkarmaya ve yanlış inançlara sevk etmesidir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'kavl'in Kur'an'da sadece sözlü ifadeyi değil, aynı zamanda bir 'düşünceyi' veya 'inancı' da ifade edebileceğini belirtir. 'Allah hakkında bilmeden konuşmak', Allah'a ortak koşmak, O'na yakışmayan sıfatlar isnat etmek veya O'nun şeriatı hakkında yanlış hükümler vermek gibi eylemleri kapsar. Şeytan, insanları bu tür sapkın inançlara ve iddialara yönlendirir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ilm' kelimesini 'bir şeyin hakikatini idrak etmek' olarak tanımlar. Ayetteki 'mâ lâ ta'lemûn' ifadesi, Allah hakkında kesin bilgiye dayanmayan, vahiyden ve akli delillerden yoksun, sadece zan ve heveslere dayalı sözler söylemeyi ifade eder. Şeytan, insanları bu tür bilgisizce iddialara teşvik eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'ilm'in 'bir şeyin hakikatini olduğu gibi kavramak' olduğunu belirtir. Ayetteki olumsuz kullanım ('mâ lâ ta'lemûn'), Allah hakkında 'gerçek bilgiye sahip olmamak' ve buna rağmen konuşmak anlamına gelir. Bu, dinde bilgisizce hüküm vermenin ve bid'at çıkarmanın tehlikesini vurgular.