Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Vefât (الوفاة) kelimesi, 'v-f-y' kökünden türemiş olup, bir şeyin tamamlanması, eksiksiz olarak alınması anlamına gelir. Kur'an'da genellikle ruhun bedenden alınması, yani ölüm için kullanılır. Ayetteki 'yuteveffevne' (يُتَوَفَّوْنَ) ifadesi, 'kendileri vefat ettirilenler' yani ölenler anlamındadır ve Allah'ın ruhu alması fiilini pasif olarak ifade eder. Bu bağlamda, ölen erkeklerin geride bıraktıkları eşleri için bir sorumluluktan bahseder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'teveffâ' (توفّى) fiilinin mecazi olarak 'ölmek' anlamına geldiğini belirtir. Asıl anlamı 'bir şeyi tam olarak almak'tır. Ayetteki 'yuteveffevne' (يُتَوَفَّوْنَ) ifadesi, 'ecelleri dolup ölenler' manasına gelir. Bu, ölümün bir son değil, bir tamamlanma ve ruhun alınması süreci olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Vasiyet (وصية), bir işin bir başkasına havale edilmesi, ona emanet edilmesi veya ölümden sonra yerine getirilmesi istenen talimat anlamına gelir. Ayetteki 'vasiyyeten' (وصية) kelimesi, ölen erkeklerin eşleri için yapmaları gereken bir talimatı, bir yükümlülüğü ifade eder. Bu, dul kalan kadının geçiminin sağlanması yönündeki bir emirdir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Vasiyet (وصية), bir şeyi birine ısmarlamak, ona emanet etmek ve ölümünden sonra yerine getirilmesini istemek demektir. Bu ayetteki vasiyet, ölen kocanın eşine bir yıl boyunca nafaka ve barınma hakkı tanıması yönündeki şer'î bir emirdir. Kadının bu hakkı, kocasının vefatıyla sona ermez, aksine vasiyetle güvence altına alınır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Metâ' (متاع), kendisinden faydalanılan her şeydir. Dünya hayatı için de 'metâ'u'd-dünyâ' denir. Ayetteki 'metâ'an' (متاعًا) kelimesi, dul kalan eşin bir yıl boyunca geçimini sağlayacak nafaka ve barınma gibi faydalanacağı şeyleri ifade eder. Bu, kadının kocasının vefatından sonraki bir yıllık süredeki maddi güvencesidir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Metâ' (متاع), insanın faydalandığı, istifade ettiği her şeydir. Bu ayetteki 'metâ'an' (متاعًا) ifadesi, dul kadının iddet süresi boyunca veya bir yıla kadar olan süredeki geçimini ve barınmasını kapsayan maddi imkanları ifade eder. Bu, kadının mağdur olmaması için konulmuş bir haktır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Havle (حول), bir şeyin dönmesi, değişmesi ve bir yılın tamamlanması anlamına gelir. 'el-Havlu' (الحول) kelimesi, bir tam yılı ifade eder. Ayetteki 'ile'l-havli' (إِلَى ٱلْحَوْلِ) ifadesi, vasiyetin ve dul kadının geçim hakkının bir yıl süreyle devam edeceğini belirtir. Bu süre, kadının iddet süresini de kapsayan daha geniş bir zaman dilimidir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Havle (حول), Arapçada 'sene' ve 'yıl' demektir. Ayetteki 'ile'l-havli' (إِلَى ٱلْحَوْلِ) ifadesi, dul kadının kocasının vefatından sonra bir tam yıl boyunca evinden çıkarılmaması ve geçiminin sağlanması gerektiğini gösterir. Bu, kadının yas ve geçiş sürecinde korunmasını amaçlayan bir hükümdür.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İhrâc (إخراج), bir şeyi bulunduğu yerden dışarı çıkarmak demektir. Ayetteki 'gayra ihrâcin' (غَيْرَ إِخْرَاجٍ) ifadesi, dul kalan eşin kocasının evinden bir yıl boyunca çıkarılmaması gerektiğini vurgular. Bu, kadının barınma hakkının güvence altına alındığını ve bu süre zarfında evinden kovulmasının yasak olduğunu belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): İhrâc (إخراج), bir şeyi bulunduğu yerden dışarı atmak, çıkarmak fiilidir. Ayetteki 'gayra ihrâcin' (غَيْرَ إِخْرَاجٍ) ifadesi, dul kadının kocasının vefatından sonraki bir yıl içinde evinden zorla çıkarılmasının caiz olmadığını ifade eder. Bu hüküm, kadının bu hassas dönemde korunmasını ve güvende olmasını sağlar.