Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'havf' kelimesini, bir şeyden dolayı meydana gelen endişe ve korku hali olarak tanımlar. Ayetteki 'خِفْتُمْ' ifadesi, savaş, düşman tehlikesi veya benzeri bir tehdit anında namazın normal rükünlerinin yerine getirilememesi durumunu anlatır. Bu, ibadetin zorlu şartlara uyarlanabilirliğini gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'havf' kelimesinin mecazi olarak 'tehlike' veya 'endişe verici durum' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki kullanımı, namazın tam olarak eda edilemeyeceği bir tehlike anını işaret eder ve bu durumda namazın yaya veya binek üzerinde kılınabileceği ruhsatını açıklar.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'ricâl' kelimesinin 'racül'ün çoğulu olduğunu ve burada 'yaya yürüyenler' anlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'فَرِجَالًا' ifadesi, korku anında namazın yaya olarak, yani yürürken veya ayakta iken kılınabileceğini, normal rükünlerin yerine getirilemediği durumlarda dahi ibadetin terk edilmemesi gerektiğini vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'ricâl' kelimesinin 'yaya' anlamında kullanıldığını ve bu bağlamda 'yürüyerek namaz kılanlar' manasına geldiğini açıklar. Ayet, tehlike anında namazın şeklinin değişebileceğini, ancak özünün (Allah'ı anma) devam etmesi gerektiğini gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'rukbân' kelimesinin 'râkib'in çoğulu olduğunu ve 'binek üzerinde olanlar' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'أَوْ رُكْبَانًا' ifadesi, korku ve tehlike anında namazın binek üzerinde, yani at, deve gibi bir taşıt üzerinde kılınabileceğini, bu durumun namazın geçerliliğine engel olmadığını ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'rukbân' kelimesinin Kur'an'da genellikle yolculuk veya savaş gibi durumlarda binek kullanan kişileri ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki kullanımı, namazın zorlu koşullarda dahi terk edilmemesi gerektiğini, binek üzerinde dahi olsa eda edilebileceğini gösteren bir kolaylık ve ruhsatı ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'emn' kelimesini 'havf'ın zıttı olarak, kalbin sükuneti ve korkunun gitmesi olarak tanımlar. Ayetteki 'فَإِذَآ أَمِنتُمْ' ifadesi, tehlikenin ortadan kalktığı, güvenli bir duruma ulaşıldığı zamanı işaret eder. Bu durumda, namazın normal şekline dönülmesi ve Allah'ı tam bir huşu ile anılması emredilir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'emn' kavramının Kur'an'da sadece fiziksel güvenlik değil, aynı zamanda ruhsal huzur ve Allah'a güveni de kapsayan geniş bir anlam taşıdığını belirtir. Ayetteki 'أَمِنتُمْ' ifadesi, dışsal tehlikenin sona ermesiyle birlikte, müminlerin içsel olarak da bir rahatlama ve Allah'a yönelme imkanı buldukları durumu ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'zikr' kelimesinin hem dil ile anmayı hem de kalben hatırlamayı kapsadığını belirtir. Ayetteki 'فَاذْكُرُوا۟ ٱللَّهَ' emri, güvenliğe kavuşulduğunda Allah'ı namazla, dua ile ve O'nun nimetlerini hatırlayarak anmayı ifade eder. Bu, Allah'a şükranın ve O'na bağlılığın bir göstergesidir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'zikr'in farklı mertebeleri olduğunu, en üst mertebesinin kalben ve dille Allah'ı anmak olduğunu ifade eder. Ayetteki bağlamda, 'zikr'in, korku anındaki kolaylaştırılmış namazdan sonra, güvenliğe erişildiğinde tam ve eksiksiz bir şekilde yerine getirilmesi gereken ibadeti (namazı) ve genel olarak Allah'ı hatırlamayı kapsadığı anlaşılır.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'zikr' kelimesinin Kur'an'da geniş bir anlam yelpazesine sahip olduğunu, namaz, Kur'an okuma, dua ve Allah'ın nimetlerini hatırlama gibi farklı ibadet ve düşünce biçimlerini içerdiğini belirtir. Bu ayetteki 'zikr', özellikle Allah'ın bilmediklerini öğrettiği gibi O'nu anma emriyle, O'nun lütfuna şükranı ve O'na yönelişi vurgular.