Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Şeytan kelimesi, 'şatane' kökünden gelir ve 'uzaklaşmak' anlamına gelir. Bu, hem Allah'ın rahmetinden uzaklaşan hem de insanları doğru yoldan uzaklaştıran her türlü asi ve kötü varlık için kullanılır. Ayetteki bağlamda, insanları fakirlikle korkutarak Allah'ın emirlerinden uzaklaştıran bir güç olarak tasvir edilir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'şeytan' kavramının Kur'an'da sadece bir varlık olarak değil, aynı zamanda insan nefsindeki kötü eğilimlerin ve dışsal saptırıcı güçlerin bir sembolü olarak da kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'şeytan sizi fakirlikle korkutur' ifadesi, bu saptırıcı gücün insanları mal biriktirmeye ve infaktan kaçınmaya iten psikolojik bir mekanizmasını vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Vaat (va'd) kelimesi, gelecekte bir şeyin gerçekleşeceğine dair verilen sözdür. Ayette hem şeytanın fakirlikle korkutma vaadi hem de Allah'ın mağfiret ve fazl vaadi olmak üzere iki zıt vaat türü geçmektedir. Şeytanın vaadi, insanı endişeye sevk eden olumsuz bir vaat iken, Allah'ın vaadi güven ve umut veren olumlu bir vaattir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'va'd' kelimesinin Kur'an'da hem hayır hem de şer için kullanılabileceğini belirtir. Bu ayette, şeytanın 'fakirlik vaadi' mecazi olarak bir tehdit ve korkutma anlamı taşırken, Allah'ın 'mağfiret ve fazl vaadi' gerçek bir lütuf ve ihsan sözüdür.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Fakirlik (fakr), omurganın kırılması anlamına gelen 'fakara' kökünden gelir ve bu, kişinin belinin bükülmesi, yani ihtiyaçtan dolayı zayıf düşmesi durumunu ifade eder. Ayette şeytanın insanları fakirlikle korkutması, onları infaktan alıkoymak ve cimriliğe sevk etmek için kullandığı temel bir araçtır.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, fakirlik kavramının Kur'an'da sadece maddi yokluk olarak değil, aynı zamanda Allah'a muhtaç olma, acziyet anlamında da kullanıldığını belirtir. Ancak bu ayetteki bağlamda, şeytanın korkutma aracı olarak sunulan 'fakirlik', daha çok maddi yokluk ve geçim sıkıntısı endişesini ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Fahşâ, haddi aşan, çirkin ve kötü olan her türlü söz ve fiil için kullanılır. Ayette şeytanın fakirlikle korkutarak insanları 'fahşâ'ya emretmesi, cimrilik, infaktan kaçınma ve başkalarının hakkını gasp etme gibi ahlaksız davranışları kapsar.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, fahşâ'nın genel olarak şeriatın ve aklın çirkin gördüğü her şeyi ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki bağlamda, şeytanın emrettiği 'fahşâ', özellikle infaktan kaçınma, cimrilik ve bu durumun yol açtığı diğer ahlaki düşkünlükleri içerir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Mağfiret, 'ğafara' kökünden gelir ve bir şeyi örtmek, gizlemek anlamına gelir. Allah'ın mağfireti, kulun günahlarını örtmesi, bağışlaması ve azabından korumasıdır. Ayette Allah'ın mağfiret vaadi, şeytanın fakirlik korkusuna karşı bir güvence ve manevi bir karşılıktır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, mağfiretin Allah'ın kullarına olan rahmetinin bir tecellisi olduğunu ve günahların silinmesiyle birlikte manevi arınmayı sağladığını ifade eder. Bu ayette, Allah'ın infak edenlere vaat ettiği mağfiret, onların günahlarının affedileceği ve Allah katında temizlenecekleri anlamına gelir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fazl, bir şeyin aslından fazla olması, artması ve lütuf anlamına gelir. Allah'ın fazlı, O'nun kullarına karşılıksız olarak verdiği nimetler, ihsanlar ve bolluktur. Ayetteki 'Allah'ın fazlı', hem maddi hem de manevi bereketleri, rızkın genişlemesini ve ahiretteki mükafatları kapsar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'fazl' kavramının Kur'an'da genellikle Allah'ın cömertliğini ve lütfunu ifade ettiğini belirtir. Bu ayette, şeytanın fakirlik korkusuna karşılık Allah'ın vaat ettiği 'fazl', infak edenlere hem dünyada hem de ahirette verilecek olan bol nimetleri ve bereketi simgeler.