Bakara Sûresi 285. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (أمن), kalbin tasdiki ve dilin ikrarıdır. Ayetteki 'ءَامَنَ ٱلرَّسُولُ' ifadesi, Resul'ün ve müminlerin Allah'tan indirilene tam bir teslimiyetle inandığını, şüphe duymadığını ve güvendiğini belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu'ya göre 'iman', sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda Allah'a karşı tam bir güven ve teslimiyet halidir. Bu ayetteki kullanımı, müminlerin Allah'ın gönderdiği her şeye tereddütsüz bir şekilde bağlanmasını ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): İman, tasdik ve emniyet kökünden gelir. Ayetteki 'ءَامَنَ' fiili, hem peygamberin hem de müminlerin, Allah'ın vahyine karşı kalben tasdik ve güven içinde olduklarını, bu inancın onlara bir emniyet sağladığını gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): 'Ünzile' (أُنزِلَ), semadan yeryüzüne indirilen şeyleri ifade eder. Ayetteki bağlamda, Allah'ın Cebrail aracılığıyla Peygamber'e vahyettiği Kur'an'ı ve diğer ilahi hükümleri kasteder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Nüzul (نزول), bir şeyin yukarıdan aşağıya gelmesidir. Ayetteki 'bima ünzile' (بِمَآ أُنزِلَ), Allah'ın kudretiyle ve iradesiyle Peygamber'e vahyedilen, yani Kur'an'ın ilahi kaynağını ve içeriğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nüzul, bir şeyin yüksek bir yerden alçak bir yere inmesidir. Kur'an bağlamında ise, Allah'ın kelamının semadan Peygamber'in kalbine indirilmesini ifade eder. Bu ayette, müminlerin, bu ilahi indirilmiş mesaja iman ettikleri belirtilir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Fark (فرق), iki şeyin arasını ayırmaktır. Ayetteki 'lâ nüferriku' (لَا نُفَرِّقُ), müminlerin Allah'ın gönderdiği peygamberlerden hiçbirini diğerinden üstün tutmayarak hepsine eşit derecede iman ettiklerini ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fark, bir şeyi diğerinden ayırmaktır. Bu ayetteki 'lâ nüferriku beyne ehadin min rusulihî' ifadesi, müminlerin, Allah'ın gönderdiği tüm peygamberlere, onların getirdiği mesajın bir bütün olduğu bilinciyle iman ettiklerini, aralarında bir ayrım yapmadıklarını gösterir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Fark kökü, ayrım yapma, bölme anlamlarına gelir. Ayetteki olumsuz kullanımı, müminlerin peygamberler arasında bir hiyerarşi veya tercih gözetmeksizin hepsine aynı imanla yaklaştıklarını, böylece ilahi mesajın bütünlüğünü kabul ettiklerini belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sem' (سمع), kulağın idrak etmesidir. Ancak Kur'an'da bazen 'kabul etmek ve itaat etmek' anlamında da kullanılır. Ayetteki 'semi'nâ' (سَمِعْنَا), müminlerin Allah'ın emirlerini sadece duymakla kalmayıp, aynı zamanda onları kabul edip gereğini yapmaya hazır olduklarını gösterir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Sem' kelimesi, işitme duyusunun ötesinde, anlama ve kabul etme anlamını da taşır. Ayetteki 'semi'nâ', müminlerin Allah'ın vahyini sadece işitmekle kalmayıp, aynı zamanda onu idrak ettiklerini ve gereğini yerine getirmeye niyet ettiklerini ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Tâ'at (طاعة), isteyerek boyun eğmek ve emre uymaktır. Ayetteki 'eta'nâ' (أَطَعْنَا), müminlerin Allah'ın emirlerine gönüllü olarak, tam bir teslimiyetle uyduklarını, bu itaatin zorlama değil, bir rıza hali olduğunu belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): İtaat, emre uygun hareket etmektir. 'Semi'nâ ve eta'nâ' ifadesi, müminlerin Allah'ın vahyini işitip anladıktan sonra, ona tam bir teslimiyetle uyduklarını, bu durumun onların imanlarının bir gereği olduğunu vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Masîr (مصير), dönülecek yerdir. Ayetteki 'ileyke'l-masîr' (وَإِلَيْكَ ٱلْمَصِيرُ), tüm varlıkların sonunda Allah'a döneceğini, hesap ve ceza veya mükafat için O'nun huzuruna çıkacağını belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sayr (صير), bir halden başka bir hale geçmektir. Masîr ise, dönüş yeri, varılacak son noktadır. Ayetteki kullanımı, müminlerin dünya hayatının geçici olduğunu ve nihai dönüşün, tüm işlerin hesabının verileceği yerin Allah olduğunu idrak ettiklerini gösterir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Masîr kelimesi, bir şeyin son durağı, varacağı yer anlamındadır. Bu ayette, müminlerin Allah'a olan imanlarının bir parçası olarak, ölümden sonraki nihai dönüşün sadece Allah'a olacağını kabul ettiklerini ve bu bilincin onların yaşamlarını şekillendirdiğini ifade eder.