Tâhâ Sûresi 75. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman, kalbin tasdiki ve dilin ikrarıdır. 'Emn' kökünden türemiştir ve korkunun zıddıdır. Ayetteki 'mü'minen' ifadesi, Allah'a tam bir teslimiyetle inanmış ve O'na güvenmiş bir halde gelmeyi ifade eder, bu da kişinin ahiret korkusundan emin olmasını sağlar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu'ya göre 'iman', sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda Allah'a karşı tam bir güven ve teslimiyet halidir. Kur'an'da 'iman' kavramı, 'küfür' kavramının zıttı olarak, kişinin Allah'ın birliğini ve peygamberlerin getirdiklerini tasdik etmesi ve bu tasdikin eylemlerine yansıması anlamında kullanılır. Ayetteki 'mü'minen' hali, kişinin bu inanç ve güvenle Rabbine yönelmesini vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Salihât, 'salâh' kökünden gelir ve fesadın zıddıdır. Kur'an'da 'salihât' genellikle 'iman' ile birlikte zikredilir ve kişinin hem kendisi hem de toplum için faydalı, doğru ve ıslah edici eylemlerini ifade eder. Ayetteki kullanımı, kişinin Rabbine imanının pratik bir tezahürü olarak iyi işler yapmasını şart koşar.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Salâh, bir şeyin doğru ve düzgün olması, bozukluğun giderilmesidir. 'Salihât', şeriatın emrettiği ve aklen güzel görülen her türlü hayırlı işi kapsar. Ayetteki 'amile' fiiliyle birlikte kullanılması, bu iyi işlerin sadece niyet değil, aynı zamanda fiiliyata dökülmüş eylemler olduğunu gösterir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'salihât' kavramının Kur'an'daki geniş anlam yelpazesine dikkat çeker. Sadece ibadetleri değil, aynı zamanda ahlaki erdemleri, sosyal adaleti ve insanlara faydalı olmayı da içerir. Ayetteki bağlamda, 'iman' ile birlikte zikredilmesi, bu amellerin Allah rızası için ve O'nun belirlediği sınırlar içinde yapılmasının önemini vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Derece, bir yerden diğerine yükselmek için kullanılan basamak veya mertebedir. Kur'an'da genellikle cennetteki makamların farklılığını ifade etmek için kullanılır. Ayetteki 'el-ulâ' (en üstün) sıfatıyla birlikte kullanılması, bu derecelerin çok yüksek ve değerli olduğunu belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Derece, bir şeyin mertebesi veya rütbesidir. Cennet ehlinin makamları arasındaki farklılıkları ifade eder. Ayetteki 'derecât' kelimesi, müminlerin iman ve salih amelleri sayesinde ulaşacakları üstün ve farklı mertebeleri simgeler, bu da onların çabalarının karşılığını tam olarak alacaklarını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): 'Ulv' kökü, yüksekliği ve yüceliği ifade eder. 'Ulâ', 'a'lâ' kelimesinin müennes çoğuludur ve en yüksek, en üstün anlamındadır. Ayette 'derecât' kelimesini niteleyerek, bu derecelerin sıradan değil, en yüce ve en değerli mertebeler olduğunu vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Ulâ, 'a'lâ' kelimesinin çoğulu olup, üstünlük ve yücelik ifade eder. 'Derecâtü'l-ulâ' terkibi, cennetteki en yüksek ve en şerefli makamları belirtir. Bu, iman ve salih amel sahiplerine vaat edilen mükafatın büyüklüğünü ve değerini gösterir.