Nûr Sûresi 47. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman kelimesi, 'emn' (güven, emniyet) kökünden gelir ve kalbin tasdikiyle birlikte emniyet ve güven vermeyi ifade eder. Ayetteki kullanımı, münafıkların dilleriyle ifade ettikleri, ancak kalplerinde bulunmayan bir tasdiki ve güveni iddia etmelerini gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu'ya göre 'iman', sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda Allah'a ve O'nun elçisine tam bir teslimiyet ve güven duyma halidir. Ayetteki 'âmennâ' ifadesi, münafıkların bu teslimiyet ve güveni lafzen iddia etmelerine rağmen, gerçekte bu nitelikten yoksun olduklarını belirtir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'âmennâ' ifadesinin mecazi olarak 'tasdik ettik' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki bağlamda, münafıkların bu tasdiki dilleriyle yapıp, fiilleriyle çelişmeleri, bu tasdikin yüzeysel ve samimiyetsiz olduğunu gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İtaat (tâ'at), 'tav' (boyun eğme, isteyerek yapma) kökünden gelir ve bir emre isteyerek uymayı ifade eder. Ayetteki 'eta'nâ' ifadesi, münafıkların Allah ve Resul'e itaat ettiklerini iddia etmelerine rağmen, sonraki 'yetevellâ' fiiliyle bu iddialarının aksini gösterdiklerini vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, itaatin, emredileni gönüllü olarak yerine getirmek olduğunu belirtir. Ayetteki 'eta'nâ' sözü, münafıkların bu gönüllü itaati sözde beyan ettiklerini, ancak fiilen bundan uzak durduklarını ortaya koyar.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'tevellâ' fiilinin 'yüz çevirmek, sırt dönmek' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'yetevellâ ferîkun minhum' ifadesi, münafıkların iman ve itaat iddialarından sonra, fiilen Allah'ın ve Peygamber'in emirlerinden yüz çevirerek sözleriyle çeliştiklerini açıkça gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'tevellâ' fiilinin, bir şeyden uzaklaşma ve ona sırt çevirme anlamlarını taşıdığını ifade eder. Ayetteki kullanımı, münafıkların sözde iman ve itaatten sonra, gerçekte bu değerlerden uzaklaştıklarını ve onlara sırt çevirdiklerini vurgular.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'tevellâ' kelimesinin 'dönmek, arkasını dönmek' anlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki bağlamda, münafıkların iman ve itaat iddialarından sonra, bu iddialarından dönerek, gerçekte inanmadıklarını fiilen ispatladıklarını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Mü'min, 'iman' kökünden türemiş olup, kalben tasdik eden ve bu tasdikle emniyet ve güven veren kişidir. Ayetteki 'mü'minîn' kelimesi, münafıkların yüz çevirme eylemleri nedeniyle, gerçek mü'minlerin sahip olduğu vasıflardan yoksun olduklarını ve dolayısıyla mü'min sayılamayacaklarını ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu, mü'minin sadece inanan değil, aynı zamanda inancının gerektirdiği ahlaki ve sosyal sorumlulukları yerine getiren kişi olduğunu belirtir. Ayetteki 'mâ ulâike bi'l-mu'minîn' ifadesi, münafıkların eylemleriyle bu sorumlulukları ihlal ettikleri için gerçek mü'minler kategorisine giremeyeceklerini vurgular.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, mü'min kelimesinin Kur'an'da sadece sözlü beyanı değil, aynı zamanda kalbi tasdiki ve ameli karşılığı olan bir kavram olduğunu ifade eder. Ayetteki olumsuzlama, münafıkların bu bütüncül mü'min tanımına uymadıklarını, zira sözleri ile fiillerinin çeliştiğini gösterir.