Furkân Sûresi 60. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, secdeyi 'tevazu ile eğilmek' olarak tanımlar ve Kur'an'da hem fiilî (organlarla) hem de mecazî (boyun eğme, itaat etme) anlamda kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'secdeye varın' ifadesi, müşriklerden Allah'ın birliğine ve O'nun emrine tam bir teslimiyet göstermelerinin istendiğini vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, secdenin 'boyun eğme ve itaat etme' anlamını öne çıkarır. Ayetteki bağlamda, müşriklerin 'Rahman'a secde' emrine karşı çıkmaları, sadece fiziksel bir eğilmeye değil, aynı zamanda Allah'ın otoritesine ve ismine karşı bir itaatsizliğe işaret eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, secde kavramının Kur'an'daki merkeziyetine dikkat çeker ve onu 'Allah'a tam bir teslimiyet ve boyun eğme' olarak analiz eder. Bu ayette müşriklerin secde emrine karşı çıkması, onların tevhid inancına ve Allah'ın mutlak egemenliğine karşı direnişlerini sembolize eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'Rahman' ismini 'rahmetin en geniş ve en kapsayıcı şekli' olarak açıklar ve bu ismin sadece Allah'a mahsus olduğunu belirtir. Ayette müşriklerin 'Rahman da nedir?' sorusu, onların bu ilahi ismin anlamını ve taşıdığı merhamet boyutunu idrak edememelerini gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'Rahman' isminin 'rahmetiyle her şeyi kuşatan' anlamını vurgular ve bu ismin Allah'ın zatına mahsus olduğunu ifade eder. Ayetteki müşriklerin tepkisi, onların Allah'ın bu yüce ismini ve O'nun merhametini tanımadaki cehaletlerini ortaya koyar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'Rahman' isminin Kur'an'da Allah'ın en temel niteliklerinden biri olduğunu ve O'nun evrensel merhametini ifade ettiğini belirtir. Müşriklerin bu isme karşı gösterdikleri tepki, onların Allah'ın mutlak iyiliğini ve lütfunu reddetme eğilimlerini yansıtır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'emr' kelimesinin 'bir şeyi yapmayı istemek ve bunu bildirmek' anlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'Emrettiğine mi secdeye varacağız?' ifadesi, müşriklerin Allah'ın emrine karşı bir sorgulama ve itiraz içinde olduklarını gösterir; onlar, emrin kaynağını ve meşruiyetini sorgulamaktadırlar.

Ebû'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'emr'i 'bir şeyi yapmayı talep etmek' olarak tanımlar ve bu talebin üst makamdan alt makama doğru olduğunu vurgular. Müşriklerin bu ayetteki tepkisi, Allah'ın emredici konumunu ve kendi üzerlerindeki otoritesini kabul etmediklerini açıkça ortaya koyar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'nüfûr'u 'bir şeyden tiksinerek uzaklaşmak' olarak açıklar. Ayetteki 'Bu, onların nefretini artırır' ifadesi, Rahman'a secde emrinin müşrikler üzerindeki olumsuz etkisini, yani onların hakikatten daha da uzaklaşmalarını ve inkârda direnmelerini vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'nüfûr'un 'bir şeyden hoşlanmayarak kaçınmak' anlamını taşıdığını belirtir. Ayetteki bağlamda, Rahman'a secde emrinin müşriklerin nefretini artırması, onların kalplerindeki inkârın ve hakka karşı direnişin derinliğini gösterir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'nüfûr' kelimesinin Kur'an'da genellikle hakikatten yüz çevirme ve inkârda ısrar etme bağlamında kullanıldığını belirtir. Bu ayette, Rahman'a secde emrinin müşriklerin nefretini artırması, onların tevhid çağrısına karşı gösterdikleri psikolojik ve manevi direnişi ifade eder.