İn hâżâ illâ ḣuluku-l-evvelîn(e)
"Bu, öncekilerin geleneklerinden başka bir şey değildir."
"Bu sırf eskilerin âdetidir."
Şuarâ Suresi 137. ayet, inkarcıların peygamberlere karşı kullandığı bir argümanı, yani mevcut durumlarının geçmiş nesillerin bir geleneği olduğunu ve kendilerine bir azap dokunmayacağını ifade eder. Ayet, 'huluk' kelimesinin 'gelenek' veya 'adet' anlamında kullanılmasıyla, inkarcıların hakikat karşısındaki kör taklitçiliğini ve akıbetlerinden gafil oluşlarını dilbilimsel olarak ortaya koymaktadır.
Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hâzâ' gibi işaret isimlerinin, işaret edilen şeye dikkat çekmek ve onu belirgin kılmak için kullanıldığını belirtir. Ayette, inkarcıların 'bu' diyerek kendi mevcut hallerini, yani şirk ve isyanlarını kastettikleri anlaşılır, bu da onların durumlarını normalleştirme çabalarını gösterir.
Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, işaret isimlerinin bazen mecazi anlamlar taşıyabileceğini ima eder. Burada 'hâzâ' ile kastedilenin sadece fiziksel bir durum değil, aynı zamanda inkarcıların zihniyetleri, inanç sistemleri ve yaşam tarzları olduğu anlaşılır, bu da onların 'öncekilerin geleneği' olarak gördükleri şeyin aslında bir sapkınlık olduğunu vurgular.
Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'huluk' kelimesinin hem 'yaratılış' (fiziksel yapı) hem de 'huy, karakter, din' (manevi yapı) anlamlarına geldiğini belirtir. Bu ayetteki 'huluk' kelimesi, inkarcıların atalarından devraldıkları yaşam tarzı, inanç ve adetler bütününe işaret eder, yani onların 'dini' veya 'geleneği' anlamındadır.
İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'huluk' kelimesinin bu ayette 'din' veya 'adet' manasında kullanıldığını açıklar. İnkarcılar, kendi sapkınlıklarını 'öncekilerin geleneği' olarak adlandırarak, bunu meşrulaştırmaya ve peygamberin getirdiği yeni mesajı reddetmeye çalışmışlardır.
Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'huluk' kavramının Kur'an'da genellikle 'karakter' veya 'ahlak' anlamında kullanıldığını, ancak bazı bağlamlarda 'gelenek' veya 'yaşam biçimi' gibi daha geniş anlamlara da gelebileceğini belirtir. Bu ayetteki kullanımı, inkarcıların atalarından miras aldıkları ve değiştirmek istemedikleri 'yaşam biçimlerini' ifade eder.
Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'evvel' kelimesinin 'önce gelen, ilk olan' anlamlarına geldiğini belirtir. 'Evvelîn' ise çoğulu olup, geçmişte yaşamış, kendilerinden önce gelmiş nesilleri ifade eder. Ayette, inkarcıların kendi inanç ve adetlerini, geçmiş nesillerin uygulamalarıyla meşrulaştırma çabalarını gösterir.
Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'evvelîn' kelimesinin Kur'an'da genellikle peygamberlere karşı çıkan ve helak olan önceki kavimleri ifade etmek için kullanıldığını belirtir. Bu bağlamda, inkarcıların kendilerini bu 'öncekilerin' yoluna nispet etmeleri, aslında kendi sonlarının da onlara benzeyeceğine dair bir ironi taşır.
Bu âyetin tefsiri eserlerde henüz eşleştirilmedi.
Eşleştirme tamamlandıkça bu bölüm otomatik dolar.