Şuarâ Sûresi 178. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'resul' kelimesini 'bir şeyi bir yere göndermek' anlamındaki 'irsâl' kökünden türemiş olarak açıklar. Peygamberler için kullanıldığında, Allah'ın emirlerini ve yasaklarını insanlara iletmek üzere görevlendirilmiş kişi anlamına gelir. Bu ayette Şuayb (a.s.)'ın, Allah'ın mesajını kavmine ulaştıran bir elçi olduğu vurgulanmaktadır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'resul' kelimesinin 'gönderilmiş' anlamını taşıdığını belirtir. Ayetteki 'in-nî lekum rasûlun' ifadesi, Şuayb'ın kendi inisiyatifiyle değil, ilahi bir görevlendirme ile geldiğini ve bu görevi yerine getiren bir elçi olduğunu mecazi bir anlatımla ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'resul' kavramının Kur'an'daki merkeziyetine dikkat çeker. Ona göre resul, sadece bir haberci değil, aynı zamanda ilahi iradenin yeryüzündeki temsilcisi ve uygulayıcısıdır. Bu ayette Şuayb, ilahi mesajı getiren ve kavmini doğru yola çağıran bir 'resul' olarak konumlandırılmıştır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'emîn' kelimesini 'güvenilir, emanete hıyanet etmeyen' olarak açıklar. Peygamberlerin en önemli vasıflarından biri olan emanet, onların tebliğ ettikleri mesajın doğruluğuna ve kendi şahsiyetlerinin dürüstlüğüne delalet eder. Şuayb (a.s.)'ın bu ifadesi, kavmine karşı güvenilirliğini ve tebliğ ettiği mesajın ilahi kaynaklı olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'emn' kökünü 'korkunun zıttı olan sükûnet ve güven' olarak tanımlar. 'Emîn' ise, kendisine güvenilen, korkulmayan, emanete hıyanet etmeyen kişidir. Ayetteki 'resûlun emîn' ifadesi, Şuayb'ın hem Allah'ın mesajını eksiksiz ve doğru bir şekilde ilettiğini hem de şahsi olarak güvenilir bir karaktere sahip olduğunu belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'emîn' kelimesinin Kur'an'da peygamberlerin temel vasıflarından biri olarak sıkça geçtiğini belirtir. Bu vasıf, peygamberin hem ilahi vahyi tahrif etmeden aktardığını hem de kavmi nezdindeki itibarını ve sözünün geçerliliğini sağlar. Şuayb'ın bu ifadesi, kavminin kendisine güvenmesi gerektiğini vurgular.