Şuarâ Sûresi 63. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Vahy kelimesi, gizli ve hızlı bir şekilde bir şeyi bildirmek anlamına gelir. Bu ayetteki 'fe-evhaynâ' ifadesi, Allah'ın Hz. Musa'ya, başkalarının duymadığı, gizli ve süratli bir şekilde, asasıyla denize vurmasını emrettiğini gösterir. Bu, ilahi iradenin doğrudan ve etkili bir tecellisidir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Vahy, Kur'an'da Allah'ın peygamberlerine mesajlarını iletme biçimini ifade eden merkezi bir kavramdır. Bu ayetteki kullanımı, Allah'ın Musa'ya doğrudan ve özel bir talimat verdiğini, bu talimatın sıradan bir iletişimden öte, ilahi bir müdahale olduğunu vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Darabe fiili, genellikle bir şeye kuvvetle temas etmek anlamına gelir. Bu ayette 'ıdrib bi-asâke' (asanla vur) emri, Hz. Musa'nın asasını denize fiziksel bir eylemle temas ettirmesini ifade eder ki bu eylem, ilahi kudretin tecellisine vesile olmuştur.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Darabe kelimesi, burada mecazi bir anlamdan ziyade, doğrudan bir eylemi ifade eder. Asanın denize vurulması, ilahi emrin yerine getirilmesi ve mucizenin başlangıcıdır. Bu, Allah'ın kudretinin bir aracı vasıtasıyla tezahür etmesidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Bahr, geniş ve derin su kütlesi anlamına gelir. Ayetteki 'el-bahr' ifadesi, Kızıldeniz'i işaret eder ve bu büyük su kütlesinin, ilahi emirle nasıl yarıldığını ve yol verdiğini gösterir. Bu, Allah'ın tabiat üzerindeki mutlak kudretinin bir delilidir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Bahr kelimesi, Kur'an'da genellikle geniş su kütlelerini ifade eder ve çoğu zaman Allah'ın kudretinin ve yaratıcılığının bir göstergesi olarak kullanılır. Bu ayette, denizin yarılması, Allah'ın tabiat kanunlarını dilediği gibi değiştirebileceğini açıkça ortaya koyar.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Feleka fiili, bir şeyi ortadan ikiye ayırmak, yarmak anlamına gelir. 'Fe'nfeleka' ifadesi, denizin aniden ve mucizevi bir şekilde ortadan ikiye ayrıldığını, bu ayrılmanın kendiliğinden değil, ilahi bir müdahale ile gerçekleştiğini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): İnfelaqa, 'felaqa' kökünden türeyen bir fiil olup, bir şeyin kendi kendine veya bir etkiyle yarılması, açılması anlamını taşır. Bu ayette, denizin yarılması, Allah'ın kudretinin bir eseri olarak, tabiatın olağan akışının dışına çıkan bir olayı ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Firk, 'faraqa' kökünden türemiş olup, bir bütünün ayrılmış parçası anlamına gelir. Ayette 'küllü firkin' ifadesi, denizin yarıldıktan sonra oluşan her bir su kütlesinin, ayrı ve belirgin bir bölüm olarak durduğunu anlatır. Bu, mucizenin büyüklüğünü ve netliğini gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Firk, bir şeyin parçalara ayrılması sonucu ortaya çıkan her bir parçayı ifade eder. Denizin ikiye ayrılmasıyla oluşan su duvarlarının her biri 'firk' olarak nitelendirilmiş, bu da olayın olağanüstülüğünü ve her bir parçanın ayrı bir varlık gibi durduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Tavd, büyük ve yüksek dağ anlamına gelir. Ayette 'ke't-tavdi' ifadesi, denizin yarıldıktan sonra oluşan su duvarlarının, heybet ve büyüklük açısından yüce dağlara benzediğini anlatır. Bu benzetme, mucizenin görsel etkisini ve ihtişamını vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Tavd, burada mecazi bir benzetme olarak kullanılmıştır. Denizin yarılan kısımlarının, sağlamlığı ve yüksekliğiyle dağlara benzetilmesi, bu su kütlelerinin adeta donmuş, hareket etmeyen devasa yapılar gibi durduğunu ifade eder. Bu, ilahi kudretin bir göstergesidir.