Neml Sûresi 87. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nefh (نفخ), bir şeyin içine hava üflemektir. Kur'an'da bu kelime, ruh üfleme (nefhu'r-rûh) ve sura üfleme (nefhu's-sûr) gibi farklı bağlamlarda kullanılır. Ayetteki 'yünfehu fi's-sûr' ifadesi, kıyametin kopuşunu bildiren ve dehşet uyandıran bir sesin çıkarılması anlamındadır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'nefh' kelimesini 'ses çıkarma' ve 'bildirme' anlamında kullanır. Sura üfürülmesi, kıyametin geldiğini ve tüm canlıların toplanacağını ilan eden bir çağrı olarak yorumlanır. Bu bağlamda, üfürülme eylemi, ilahi bir emrin tecellisi ve evrensel bir olayın başlangıcıdır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'sûr' kelimesini 'boynuz' veya 'boru' olarak açıklar. Kıyamet günü üfürülecek olan bu alet, dehşet verici bir ses çıkararak tüm canlıları etkileyecektir. Ayetteki kullanımı, bu sesin evrensel bir korku ve dehşet yaratacağını vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'sûr' kelimesinin 'suret' (şekil) ile ilişkili olduğunu belirtse de, Kur'an'daki yaygın kullanımının 'kıyamet borusu' olduğunu ifade eder. Bu boru, Allah'ın emriyle üfürüldüğünde, ölülerin dirilmesini ve canlıların dehşete kapılmasını sağlayacak ilahi bir araçtır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'sûr' kavramının Kur'an'da eskatolojik bir anlam taşıdığını ve kıyamet gününün en belirgin alametlerinden biri olduğunu belirtir. Sura üfürülme, kozmik düzenin bozulduğu ve yeni bir varoluşun başladığı anı temsil eder. Ayetteki 'sûr', bu büyük değişimin tetikleyicisidir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'feza'' kelimesini 'şiddetli korku' ve 'dehşet' olarak açıklar. Ayetteki 'fefazi'a' ifadesi, sura üfürüldüğünde göklerde ve yerde olanların hissedeceği ani ve yoğun korkuyu betimler. Bu korku, kıyametin büyüklüğü ve Allah'ın azameti karşısında duyulan bir ürpertidir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'feza''nın 'kalbin şiddetli bir şekilde çarpmasıyla ortaya çıkan korku' olduğunu belirtir. Ayetteki kullanımı, bu korkunun sadece insanları değil, tüm gök ve yer ehli varlıkları kapsayan evrensel bir durum olduğunu gösterir. Bu, ilahi kudretin bir tecellisidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'duhûr' kelimesini 'küçülme, zelil olma ve boyun eğme' olarak açıklar. Ayetteki 'dâhirîn' ifadesi, kıyamet günü tüm canlıların Allah'ın huzuruna, O'nun azameti karşısında boyun eğmiş, aciz ve zelil bir halde geleceklerini ifade eder. Bu, Allah'ın mutlak egemenliğinin bir göstergesidir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'duhûr' kelimesinin 'zillet ve itaat' anlamlarını içerdiğini belirtir. 'Dâhirîn' olarak gelmek, kişinin kendi iradesi dışında, zorunlu olarak Allah'ın hükmüne boyun eğmesi ve O'nun karşısında hiçbir gücünün olmadığını idrak etmesi demektir. Bu, kıyamet gününün kaçınılmaz bir gerçeğidir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'dâhirîn' kelimesinin Kur'an'da genellikle Allah'ın kudreti karşısında aciz kalan ve O'na boyun eğen varlıkları tanımlamak için kullanıldığını belirtir. Ayetteki bağlamda, kıyamet gününün dehşetiyle birlikte, herkesin Allah'ın hükmüne teslim olacağı ve O'nun karşısında zillet içinde duracağı vurgulanır.