Kasas Sûresi 45. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Neş'et, bir şeyin yoktan var olması ve ortaya çıkmasıdır. 'Enşe'nâ' fiili, Allah'ın nesilleri yaratmasını, onları varlık sahasına çıkarmasını ifade eder. Ayetteki kullanımı, Allah'ın kudretiyle geçmiş ümmetleri meydana getirdiğini vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Enşe'nâ, 'halknâ' (yarattık) demektir. Bu kelime, Allah'ın bir şeyi başlangıçtan itibaren var etmesini ve onu şekillendirmesini anlatır. Ayetteki 'nesilleri yarattık' ifadesi, Allah'ın yaratma fiilinin sürekliliğini ve geçmiş ümmetler üzerindeki mutlak egemenliğini gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Karn, bir nesil demektir. Ayetteki 'kurûnen' ifadesi, birbirini takip eden, belirli bir zaman diliminde yaşamış ümmetleri ve nesilleri ifade eder. Bu, Allah'ın geçmişte birçok topluluğu var ettiğini ve onların ömürlerinin uzadığını belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Karn, bir araya gelen, birbirine yakın olan topluluklar için kullanılır. Zaman dilimi olarak da bir neslin ömrünü kapsar. Ayetteki 'kurûnen' kelimesi, Allah'ın yarattığı ve ömürleri uzayan farklı nesilleri ve çağları işaret eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Tavâle, bir şeyin süresinin uzaması, uzun bir zaman alması demektir. Ayetteki 'fetatâvele aleyhimu'l-umur' ifadesi, yaratılan nesillerin ömürlerinin uzadığını, uzun zamanlar yaşadıklarını ve bu durumun onların gafletine yol açtığını ima eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Tavâle, bir şeyin uzun sürmesi, uzamasıdır. Ayetteki bağlamda, geçmiş nesillerin ömürlerinin uzaması, onların dünya hayatına dalmalarına ve ahireti unutmalarına sebep olan bir durumu anlatır. Bu, peygamberin Medyen'deki olayları bilmemesinin nedenlerinden biridir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sevâ, bir yerde ikamet etmek, yerleşmek demektir. 'Sâvî' kelimesi, bir yerde sürekli veya uzun süreli kalan kişiyi ifade eder. Ayetteki 'mâ künte sâviyen fî ehli Medyen' ifadesi, Hz. Muhammed'in Medyen halkı arasında yaşamadığını, dolayısıyla onların haberlerini doğrudan bilemeyeceğini vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Sevâ, bir yerde kalıcı olarak ikamet etmektir. Ayetteki 'sâviyen' kelimesi, peygamberin Medyen'de bulunmadığını, orada ikamet etmediğini ve dolayısıyla o olaylara şahit olmadığını belirtir. Bu, vahyin gerekliliğini ve ilahi bilginin kaynağını açıklar.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Tilâvet, bir şeyi ardı ardına okumak veya takip etmek demektir. Ayetteki 'tetlû aleyhim âyâtinâ' ifadesi, peygamberin Medyen halkına ayetleri okumadığını, yani onlara tebliğde bulunmadığını belirtir. Bu, peygamberin Medyen olayları hakkında bilgi sahibi olmamasının doğal bir sonucudur.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Tilâvet, sadece okumak değil, aynı zamanda bir metni anlamak ve onunla amel etmek üzere takip etmek anlamını da içerir. Ayetteki 'tetlû' fiili, peygamberin Medyen'de bulunup onlara ilahi mesajları aktarmadığını, dolayısıyla bu bilgiyi vahiy yoluyla aldığını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İrsâl, bir şeyi göndermek, salıvermek demektir. 'Mursilîn' kelimesi, gönderenler anlamına gelir ve burada Allah'ın peygamberleri gönderen, vahiy ile bilgi aktaran olduğunu ifade eder. Ayetteki 'velâkinnâ künnâ mursilîn' ifadesi, Hz. Muhammed'e Medyen haberlerini vahiy yoluyla ulaştıranın Allah olduğunu açıkça belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Resul kökünden türeyen 'mursilîn', gönderici, elçi gönderen anlamındadır. Bu bağlamda, Allah'ın peygamberlere vahiy göndererek onlara gayb haberlerini bildirdiğini vurgular. Ayet, peygamberin Medyen olaylarını kendi gözlemleriyle değil, ilahi bir gönderimle öğrendiğini ifade eder.