Kasas Sûresi 47. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'savb' kökünün bir şeyin bir yere yönelmesi ve ulaşması anlamını taşıdığını belirtir. Ayetteki 'tusîbehum' ifadesi, musibetin insanlara yönelmesi ve onların başına gelmesi anlamında kullanılmıştır, bu da ilahi bir takdirin veya sonucun tecellisini ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'isabet' kelimesinin mecazi olarak bir olayın veya durumun bir kişiye ulaşması, onu etkilemesi anlamında kullanıldığını açıklar. Ayetteki 'musibet' kelimesiyle birlikte kullanıldığında, insanların yaptıkları yüzünden başlarına gelen olumsuz sonuçları ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'musibet' kelimesinin 'isabet etmek' fiilinden türediğini ve genellikle insanlara hoş gelmeyen, onlara zarar veren olaylar için kullanıldığını belirtir. Ayette, insanların kendi elleriyle işledikleri yüzünden başlarına gelen bir ceza veya uyarı niteliğindeki olayı ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'musibet' kelimesinin, bir hedefe isabet eden ok gibi, ilahi takdirin veya bir eylemin sonucunun kişiye ulaşması anlamını taşıdığını vurgular. Ayetteki bağlamda, insanların günahları sebebiyle başlarına gelen sıkıntıları ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'daki 'musibet' kavramının sadece doğal afetleri değil, aynı zamanda ilahi bir uyarı veya ceza olarak algılanan her türlü sıkıntıyı kapsadığını belirtir. Bu ayette, insanların peygamber gönderilmeden önceki hallerinde işledikleri hataların bir sonucu olarak başlarına gelen olumsuzlukları ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'kaddeme' fiilinin bir şeyi öne sürmek, takdim etmek anlamının yanı sıra, bir eylemi gerçekleştirmek, işlemek anlamında da kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'kaddemet eydîhim' ifadesi, insanların kendi elleriyle işledikleri, yaptıkları fiilleri ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'kadem' kökünün öne geçmek, ilerlemek anlamını taşıdığını ve 'takdîm'in bir şeyi öne almak veya bir işi önceden yapmak anlamına geldiğini açıklar. Ayette, insanların daha önce yaptıkları kötü amelleri kastetmektedir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'irsal' kelimesinin bir şeyi serbest bırakmak, göndermek anlamını taşıdığını ve 'resul'ün de gönderilen kişi olduğunu belirtir. Ayette, Allah'ın insanlara rehberlik etmesi için bir peygamber göndermesini ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'irsal'in bir mesaj veya elçi ile birini bir yere göndermek olduğunu ifade eder. Ayetteki 'erselte' fiili, insanların ilahi rehberliğe olan özlemini ve bir peygamberin gönderilmesiyle bu rehberliğe ulaşma arzusunu dile getirir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'resul' kelimesinin, Allah'ın emirlerini ve yasaklarını insanlara ulaştırmak üzere gönderdiği kişi olduğunu açıklar. Ayette, insanların musibetler karşısında duydukları pişmanlıkla bir peygamberin gönderilmesini talep etmelerini ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'da 'resul' kavramının, ilahi mesajı insanlara ileten, onları doğru yola çağıran ve ilahi iradenin temsilcisi olan özel bir statüye sahip olduğunu belirtir. Bu ayette, insanların ilahi rehberlikten mahrum kalmanın sonuçlarını idrak ederek bir 'resul' talebinde bulunmaları vurgulanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'emn' kökünün güven ve emniyet anlamını taşıdığını ve 'iman'ın da kalben tasdik edip güvenmek olduğunu belirtir. 'Mü'min' ise bu tasdiki gerçekleştiren kişidir. Ayette, peygamberin getirdiği ayetlere uyarak Allah'a tam bir teslimiyetle inananları ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'mü'min' kelimesinin Kur'an'da sadece inanmayı değil, aynı zamanda bu inancın gerektirdiği salih amelleri de kapsayan geniş bir anlam taşıdığını vurgular. Ayette, insanların peygamberin rehberliğiyle doğru yolu bulup, iman edenlerden olma arzusunu dile getirir.