Ankebût Sûresi 31. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'رسل' (r-s-l) kökünden türeyen 'resul' kelimesinin, bir yerden diğerine gönderilen kişi anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'rusulunâ' (elçilerimiz) ifadesi, Allah tarafından özel bir görevle, yani hem müjde hem de helak haberiyle gönderilen melekleri ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'resul' kelimesinin bazen 'elçi' bazen de 'haberci' anlamında kullanıldığını ifade eder. Bu ayetteki 'rusulunâ', Hz. İbrahim'e hem müjdeyi (çocuk haberi) hem de helak haberini getiren melekler için kullanılmıştır, bu da onların haberci yönünü vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'بشر' (b-ş-r) kökünün, derinin dış yüzeyi anlamına geldiğini ve 'büşrâ' kelimesinin ise, bir haberin insan derisinde (yüzünde) sevinç veya keder belirtileri oluşturmasıyla ilgili olduğunu açıklar. Ayetteki 'bi'l-büşrâ' ifadesi, Hz. İbrahim'e bir çocuk müjdesi getirilmesiyle, onun yüzünde sevinç belirtileri oluşturacak bir haberi ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'büşrâ' kavramının Kur'an'da genellikle Allah'tan gelen iyi haber, sevindirici müjde anlamında kullanıldığını belirtir. Bu ayetteki kullanımı, Hz. İbrahim'e yaşlılık döneminde bir çocuk sahibi olacağı yönündeki ilahi müjdeyi ifade eder ve bu, onun için büyük bir lütuf ve sevinç kaynağıdır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'هلك' (h-l-k) kökünün, bir şeyin varlığının sona ermesi, yok olması anlamına geldiğini ifade eder. 'Mühlikû' kelimesi ise, helak edenler, yani bir şeyi yok edenler demektir. Ayetteki 'innâ mühlikû' ifadesi, elçilerin, Lut kavminin yaşadığı kenti ve halkını tamamen ortadan kaldıracaklarını, yok edeceklerini bildirmelerini ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'helak' kelimesinin Kur'an'da genellikle ilahi azap ve yok oluş anlamında kullanıldığını belirtir. Bu ayetteki 'mühlikû', Allah'ın emriyle elçilerin, günahkâr kavmi cezalandırarak onların varlıklarına son vereceklerini, onları helak edeceklerini vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'karye' kelimesinin Kur'an'da genellikle bir yerleşim birimi, şehir veya kasaba anlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'hâzihi'l-karyeti' (şu kent) ifadesi, Lut kavminin yaşadığı, ahlaki yozlaşmanın yaygın olduğu belirli bir yerleşim yerini işaret eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'karye' kelimesinin, insanların bir araya gelip toplandığı yer anlamına geldiğini ifade eder. Bu ayetteki kullanımı, elçilerin helak etmeyi planladıkları, belirli bir insan topluluğunun yaşadığı ve ahlaki olarak yozlaşmış olan şehri belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ظلم' (z-l-m) kökünün, bir şeyi ait olduğu yerden başka bir yere koymak, haddi aşmak anlamına geldiğini belirtir. 'Zâlimîn' ise, bu haddi aşan, haksızlık eden kişilerdir. Ayetteki 'kânû zâlimîn' ifadesi, kent halkının Allah'ın sınırlarını aşan, günahkâr ve sapkın davranışlar sergileyen kişiler olduğunu, bu nedenle helakı hak ettiklerini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'zulm' kavramının Kur'an'da sadece başkalarına haksızlık etmek değil, aynı zamanda Allah'ın koyduğu sınırları aşmak ve O'na karşı gelmek anlamında da kullanıldığını açıklar. Bu ayetteki 'zâlimîn' ifadesi, Lut kavminin işlediği büyük günahlar ve ahlaki sapkınlıklar nedeniyle Allah'ın emirlerine karşı gelmiş olmalarını ve bu yüzden cezalandırılmayı hak ettiklerini gösterir.